4314 resultaten.
Hoera Eenzaamheid!
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
776 Vandaag ruim ik m'n hart, restjes liefdesgruis,
schrobbend op muren, zwart van laatste vuren
Mijn portie voor Fikkie, liefde spuugzat geworden,
verhuis gewoon ver weg, naar God verlaten oorden
niet te zien op elke heuvel, lokkend om iedere hoek,
want altijd 'Kouwe Kermis' lijkt wel m'n levensvloek
Geen molensteen om m'n nek, m'n hart zegt…
De roos
hartenkreet
4.6 met 67 stemmen
3.864 roos, als lach en traan
De roos, symbool voor de tragiek
De roos, waart je in een vrolijke waan
Een roos, staat synoniem voor hartstocht
Een roos, die jouw liefde symboliseert
Een roos, voor de jongen om wiens gunsten je zo vocht
Een roos, voor de jongen die jij zo adoreert
Een roos staat ook synoniem voor verdriet
Die ene roos op die verlaten…
Éénrichtingsverkeer
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
959 De weg naar jouw hart is lang
Ik arriveer nooit, ben ik bang
Maar ik blijf op het beste hopen
Ik zal over deze met doornen bezaaide weg lopen
Met vallen en opstaan kom ik eraan
Mijn trots en eigenwaarde heb ik allang laten gaan
Angstig kijk ik een keer om me heen
Het is hier zo verlaten, ik ben helemaal alleen
…En de nacht is koud en zwart…
Zondagavond
hartenkreet
4.3 met 50 stemmen
3.644 Zondagavond, met jou in mijn hoofd
En in mijn hart een vuur dat niet dooft
Liep ik door steegjes, liep ik door straten
Gietende regen, alles verlaten
Zondagavond, met jouw beeld voor mijn ogen
Mijn spijt zo intens, dat je het niet zou geloven
Liep ik eenzaam door jouw straat
Wetend dat je me nu haat
Zondagavond, met een trillende hand
Wilde…
Ontspoorde Tijd
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
967 zwaaide dicht
Bijna uit de hengsels
Het gepolijste eik kraakte
Zij wrong aan de knop, trok, hield vol
Zonde van de moeite,
het verspilde melkzuur
De vervlogen uren verzamel ik
Als een hamster
In mijn wangen gepropt
Dan verzink ik, door algen overwoekerd
Tastend in het slijk
Naar haar, de halve maan, halve bol
De tijd heeft dit krocht verlaten…
Dauw-dichter
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
1.494 Wereld verkleind tot licht-armatuur
zit de zot in 'n holte van de nacht
's ochtends vroeg in 't gouden uur
te oogsten wat z'n onbewuste verlaat.
Auto van het bedrijf in de laan
buurman die zijn honden uit laat
hun gezelschap in 't voorbijgaan
maakt de nacht minder desolaat.…
Profiel minnaars
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
2.703 van samen branden
het warme bed verlaten
blik vol overgave
dampende muziek
impulsen en bekruipen
zijn wij minnaars?
van kussen en verslikken
wachten en vluchtig
wennen en verdwijnen
het zachte zwijgen
zijn wij minnaars?
van passie en wagen
strelen en luidruchtig
wellust en ontwijken
verlangen en vallen
zijn wij minnaars?…
Ik ben een beetje stil
hartenkreet
3.8 met 26 stemmen
1.867 Uiteindelijk was jij al vertrokken,
hebt ons verlaten nog voor je afscheid nemen kon.
Jij bestaat straks alleen nog in ons hoofd,
ik wilde zo graag dat het anders kon.…
Nooit meer
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
2.203 aan mij wilde geven
Uit elkaar
weer bij elkaar
Tranen van geluk
tranen van verdriet
Scheiden
lijden
Kwam erachter, 14 jaar lang bedrogen
al die tijd voorgelogen
Wat deed het pijn
om niet meer samen te zijn
Jij een nieuw leven
ik een nieuw leven
Maar mij toch niet met rust kunnen laten
hoop geven en me dan weer keihard verlaten…
Cirkelgang
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
756 Ooit vol van groene pracht valt het
oude blad tenslotte, gekneusd
door een late najaarsstorm, neer
in de donkere en verlaten gracht.
Met nerven diep gegroefd sterft het
blad, verweerd gelijk een oude huid,
in slagregens en barre winterkou.
Dit eenzame verval, zo ver van mij.…
Vlees en Bloed
hartenkreet
3.8 met 71 stemmen
4.809 Ik mis al jouw zaligheden
Jouw adem in mijn lucht
Gedragen op je vleugels
In een volle liefdesvlucht
Ik mis je schattige dialect
Samen verstrengeld slapen
Passie zo verslavend mooi
Hemel vol vlinders rapen
Ik mis je warmte en liefde
De tranen als je mij verlaat
Je glimlach bij terugkomst
Als jij weer voor mij staat
Ik mis de intieme…
Uit schaduw, in het zicht
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.327 Maar vanavond, loop ik door
Zoveel stemmen en toch voel ik mij verlaten,
in de straten
zonder licht
Ik hoor je vragen hoeveel uren, hoeveel dagen?…
Tweedehands
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
892 de haak
Afgeschreven zijn de boek en plaat
Letters die vragen om nog één keer
Vanuit een luie stoel te worden bekeken
Rijen liedjes op gekrast vinyl
Waar tikken voelen als een warme deken
Tafels staan op elkaar gestapeld
Stoelen lijken afgeschreven
Leuningen zijn weggezakt
En zijn moe van het hele leven
De bedden staan verlaten…
De laatste strijd van een protagonist
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
796 ongehoord verloren
de parels van angst blijven onzichtbaar
het publiek buiten de ring geplaatst
met de ogen gericht op het middelpunt
blind voor het gevecht van de toreador
vastgepind op kennis en wetensschap
verwacht men beide partijen te overleven
klinken oe’s en aa’s bij opwaaien van stof
waar slechts het kalf veilig de arena verlaat…
Zuidlaarder paardemarkt
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
4.259 van hand op hand
Of schuifelt langzaam langs de kramen
Van kooplui uit het ganse land
In de cafe's is 't vol, er wordt gezopen
Bier en jenever voor de vroege dorst
De koppen zijn rood aangelopen
En glimmen vet, van vis en worst
De schemer leegt al vroeg de straten
Slechts hier en daar klinkt nog vertier
In de iependijk staat geheel verlaten…
vondelingskens
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.390 .;
'k Vond ze,spelend langs de gracht
Van verlaten wegen...
...
Zoudt ge weelde vragen toch
Van die schaam'le dingskens...?
't Zijn geen rijke kind'ren..., och,
't Zijn maar vondelingskens...…
Schuilen in het donkere uur
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
870 In die donkere hoek waarin ik zit,
gedachten waarin ik bid;
de eenzaamheid nu eindelijk verlaten
en de liefde weer eens toe te laten.
Een blijvend zweverig idee,
zoekt zijn pad in het donkere uur.
De tranen die weer drogen,
gedachten die ik smoor en dan verzuur.
Zoek m'n pad vanuit het duister,
tastend naar het licht.…
Euthanasie
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
2.576 Een bede slechts "verlaat mij niet""
Hou mij zacht pratend tegen je aan.
Totdat mijn ogen breken gaan.
Je weet al is het later pas.
Dat dit heus voor mijn bestwil was.
Al gaf mijn mond zijn laatste groet.
Ik lijd niet meer en dat is goed.
Treur niet omdat het lot bewerkt,
Dat jij juist jij mijn tijd beperkt.…
Een laatste vaarwel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
598 komen vast wel weerom
tot het einde van mijn winter
zijn hun stemmen hier nu stom
De wolken drijven verder
met hun donkergrijze last
ik duik dieper weg in mijn jas
en hou je stevig vast
de schelpen vergruizen
onder onze ferme stap
de grijze hemel valt op ons neer
als een zware loden kap
We lopen langzaam verder
langs het stille verlaten…
Marloes
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.243 Ergens in de stad verlaat een vrouw haar huis,
op dit moment al onderweg met een potje thee,
een lepeltje erbij, kandij en snoepjes voor haar fee;
en morgen zal het ook zo gaan, door vele jaren heen,
de bedevaart van kinderkamer tot die steen.
Het heeft zich voor mijn ogen afgespeeld, dit leed.…
Veelzijdig en betrokken
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
625 onder de hemelbogen
van maanlicht en luchten
vol met geheimenissen
verzet je bakens
als een wiegenlied
de nacht kent
ontelbare vertakkingen
benadert de mens
via het klimaat van het hart
droom je dromen
afstanden worden kleiner
wordt het gefilterd
als glashelder water
stilte zocht zich niet in zwijgen
in momenten van
verlatenheid…
Oorlog in Irak
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
2.213 de stellingen werden ingenomen
in een jarenlange aangegane slag
eindigden velen in hun laatste dromen
op een intrieste koude winterdag
Terwijl de politiek rustig toekeek
hoe ze deze discussie konden winnen
waren er weer ouders van streek
weer iemand, zijn leven moest nog beginnen
Terwijl dit steekspel jaren duurde
in dit godvergeten verlaten…
Bloesem
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.205 Oneindig zijn de vloeren van de nacht –
en dromend bruine vrede, deint, o akkeraarde,
dit donkre nachtland in uw warme schoot
o, paarlen licht
aan donkers zachte zomen
schoort een verlaten boom
de wankelende boog der nacht.…
- De trotse stijle witte graven -
netgedicht
4.0 met 54 stemmen
1.011 Verlaten bergen doden de vruchten van de velden.
Aan het eind van de dodengang staan graven.
missen het verglijden van de tijd, deze zielen,
die met zoveel kracht voor anderen droegen,
dikwijls hebben klaargestaan zonder te vragen.…
Kerst 2009
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.723 kerst gefluister door de wolken
de wind voegt wensen toe
nooit meer oorlog
nooit meer honger
geen verlaten kinderen
meer door de straten
een wereld
waar elk geweld
zinloos is
geen kindsoldaten
een wereld
waar een ieder
het zijne of hare
mag of kan behouden
waar gedeeld wordt
waar “geleefd”
mee en met
zonder onderscheid
van kleur…
Wilde paarden
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
1.102 Zie daar de wilde paarden aan de horizon
die donkere hengst met bruine manen
ik weet nog van de echo
in jouw diepe blauw verlangen
de regen in het winterkoude bushokje
eerste zoen op jouw maagdelijke wangen
en misschien heb je meer hulp nodig dan ik
of minder medelijden dan een vreemde
misschien ben je de kerstman
en ik een verlaten ontheemde…
uitgewit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
763 Het wit strekt zich
over de wereld der mensen
de meningsverschillen uitvlakkend
van het eigenste einde beginnend
tot over de daken van je vrienden heen
alsof de aarde haar mantel aantrekt
en zich op haar kinderen wil verlaten
nu ze nog eens van huis is
de adem onttrokken, verstoken van warmte
de bundels hout wachtend onder hun ijshutten…
Valencia
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.326 Ongewoon,
zo ver verlaten
en niemand die zijn woorden nog verstaat.
De uren en de dagen,
die soms als maanden voelen
in deze wereldse stad,
ze dreunen als vuisten op deuren,
als handen op trommels,
als zon op water ook.
Een kaartje met de groeten,
met liefs, met liefde en plezier.
Maar liever nog dan kaartjes,
was zijn liefste hier.…
waar jij stond
netgedicht
3.2 met 23 stemmen
695 en achter de bomenrij
het water
waarop jij je ogen rusten liet
als teken naar het onbekende
nog groter dan de diepte en de afgevallen bladeren
die je elk een naam gaf, verward
omdat ze geen antwoord gaven
en je mond meer en meer smaakte
naar aarde
tot steen verweerd, afgesloten
van de jaren rondom de berken
en het zichzelf verlaten…
- Regendagen -
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
946 Soms verschijnen kanten biezen,
omzomen onduidelijke schakeringen
die de dag van een betoverende glimlach beroven,
mij mijn hartslag stelen, onze ogenblikken doven
totdat je opstapt en stopt met struikelen,
doorgaat op de stippellijn van felle kleuren,
terecht komt, op dit evenwijdige lichtbundel,
dit smalle verlatene schiereilandje..…