7023 resultaten.
De ander
gedicht
3.7 met 20 stemmen
16.977 De ander zal huilen in de lege
schoenen en ze wat bewegen,
de kuil in het andere kussen zoenen
zolang die daar nog is te voelen
maar geen vaarwel bedoelen,
ze zal nog een hele tijd
knechten en kinderen moeten zeggen
welke koud geworden kleren
met hun menselijkheden kwijt
weg te smijten, weer meer en
hartverscheurend klemtoon leggen
op de…
Gedicht
gedicht
4.1 met 44 stemmen
13.491 Langzaam ben je jezelf geworden, niet langer
degeen die mij in het holst van de nacht kwam redden
uit elk geheim, we noemen geen details,
veranderd worden in drukwerk, onbeperkt groeien
en het is alsof er nu je jezelf bent geworden
minder gevaar steekt in bepaalde plekken
in huis, de lege schoenen onder de banken,
het gat achter de trap, het…
Schuldbekentenis
gedicht
3.2 met 32 stemmen
23.624 Ja, ik geef het toe, ik beken het openlijk:
mijn lichaam was altijd een toren zonder uitkijk.
Ik heb hem steen voor steen in folianten gepend
ik heb mij geplooid naar de tijd en de trend.
De stenen die ik uit de wand verwijderd heb
zijn de woorden waar ik dit gedicht mee schep:
ik kijk naar de wereld waarin gij woont
en al zie ik onscherp en…
DE VRIENDINNEN III
poëzie
4.0 met 10 stemmen
4.213 Afscheid
Zuster, zie, wij zijn te zeer gelijkend;
Nooit zullen wij zalig zijn: een paar -
Hoe ’t geluk, vermeerdring te bereiken,
Altijd zelf ontmoetend in elkaar.
Voel hoe zuiver wij zijn evenhogen,
’t Tederst van mijn borst jou treft en streelt.
Onze nadering komt toebewogen
Geen gestalte, steeds een spiegelbeeld.…
Vroege herfst
gedicht
2.5 met 31 stemmen
14.043 Het lijkt geluid dat nooit afwezig was:
de beurtval van de peren in het gras.
De wind haalt nog maar adem, maar die zucht
voorspelt de gang van kan niet op naar sober.
's Ochtends nog september, 's avonds diep oktober
trekt in augustus al het najaar door de lucht.
Of 't blad nu is verzameld aan de voet
of zich als dichte kroon verheft,…
13.00 uur
gedicht
2.7 met 23 stemmen
28.697 Eten, dagenlang voor je meegebracht,
verzamelde ik uit laden naast het bed
dat je afdruk nog niet kwijt wou. Aangebeten
vruchten, taart in zijn sarcofaag verdroogd,
vleesresten in je zakdoek uitgespogen,
brood dat onder een mossen deken lag.
Nu, het is tijd, ga zitten. Eet. Wees stil,
niet mopperen. Eet, leef omdat ik het wil.
------------…
Tweeluik: Einde van een Tijdperk
snelsonnet
4.2 met 17 stemmen
1.472 I. Dankbaar onderwerp
Hij gaf ons inzicht in z’n Zeeuwse ziel.
Wind mee, wind tegen, hij bleef dapper trappen
en maakte onverwachts de beste grappen,
bijvoorbeeld toen hij van dat skateboard viel.
’t Is hem gelukt voor altijd voort te leven,
want zijn salaris is tot norm verheven.
II. Baas boven baas
Dit is de laatste dag voor de premier…
Sterven
poëzie
3.5 met 2 stemmen
2.931 Wat machtige deining hief het teer lichaam
En deed het weer in wilde branding zinken ?
Wat verre wind deed kreet na kreet verklinken,
Alsof die over wilde golven kwaam ?
Was het een klacht, een vraag, een lieve naam
Uit lief verleden in een plots herdenken ?
't Scheen al zo ver : wij wilden u te ons-waart wenken,
Waar wij aan veilige…
Rococo
gedicht
2.5 met 2 stemmen
7.929 Gracielijk en licht sterven,
een kleine zucht in de paniers
en 't is niet meer.
die avond heeft men ons
gekleed te bed gelegd,
als in een rose medaillon
voor iedereen te kijk -
en o bepoederde horreur,
het klavecimbel speelt door.
----------------------------------------
uit: 'Een harp op wielen' (1959)…
Afscheidsvisite
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
664 De flodderige urbaniteit achter de rug
Trekken ze arcadisch aan ons netvlies voorbij
Papyrusmoerassen, vulkanische rotslandschappen
En theeplantages om en om als een Hof van Eden
Twee Neushoornvogels klapwiekend in de verte
Zes drommels op een hommelende brommer
Wat lodderig wit vlindergedwarrel
Over het deinende wegdek
En mijmerend in…
ik laat u weten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 als ik dood ga
zal de wind de bladeren
van de bomen het elkaar
al ritselend laten weten
zullen vogels het elkaar
al kwetterend vertellen
dat ze mij nooit mogen vergeten
zullen zeeën woelig baren
zullen rivieren tranen stromen
en kunnen het verdriet niet langer
voor zichzelf bewaren
ben ik dan zo bijzonder
nee want voor ieder mens…
Herinneringen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
851 Waarom kan de tijd niet terug
al was het maar voor even
Dan zou ik toch nog heel vlug
Jou een dikke knuffel geven
Ik zou het niet kunnen laten
met veel humor en een lach
Om nog lang met je te praten
Ik wou dat ik je nog steeds zag
Het is een stil verlangen naar
dierbaren die er niet meer zijn
terugblikkend naar een bewogen jaar
met intens…
knipoog naar boven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
404 geen afscheidswoorden waren er
geen tijd om "tot ziens" te zeggen
weg was je voor wij het wisten
en nog weet niemand waarom
als tranen een trap konden bouwen
of herinneringen mij een weg
dan zou ik naar de hemel lopen
om direct jou terug te halen
ons hart pijnt nog van verdriet
dat in stilte tranen stromen doet
want elke dag meer dan toen…
De tijd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
624 tikt onverminderd
door
niet even
staat hij stil
nu jij
ons ontvallen
bent
veel te vroeg
in de bloei
van jouw
leven
omringt
door liefde
….
en de tijd
tikt onverminderd voort…
De nachten
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
546 Het zijn de nachten
die als loodzware dekens neervallen
terwijl de tijd knaagt aan
een wirwar van gedachten
nog eer je naam geroepen kan worden
scheuren de letters uiteen
stuiteren losgeraakt van elkaar
op het plaveisel van de uren
waarin blijven geloven
als er niets meer is dan het
leeggeplunderde van je wezen?
steeds nadrukkelijker…
Nu de dood spurt zeg ik het je weer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 Liefde kan niet sterven
de stilte zal het je doen ervaren,
ervaren wat te koesteren
wat bewaren is en mag zijn,
al zal het onmeetbare leed
ook altijd voelbaar zijn.
Maar weet liefde,
liefde kan niet sterven,
zelfs als ook het zout van tranen
de herinneringen als wijn
zoals je zelf ook gaat ervaren
uiteindelijk nooit op zullen zijn…
De wandeling
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
622 Laatst liep ik voor heel even
Langs het landschap van mijn leven
Die ik goed had opgeborgen
Achter heuvels had verborgen
Tot ik laatst achter die heuvels keek
Het landschap daar te liggen bleek
Ik was heel even in de schrik
Toen keek ik om me heen en ik
Zag hetzelfde landschap weer
Rook het voor de tweede keer
Hoorde klanken van verleden…
bij mij blijvend
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
512 ik kan tranen vergieten omdat je weg bent
maar glimlach omdat je hebt geleefd
ik kan mijn ogen sluiten en hopen dat je terugkomt
maar openen en om alles te zien wat je nalaat
mijn hart kan leeg zijn omdat ik je niet meer kan zien
maar het is vol van de liefde die je deelde
ik kan morgen de rug toekeren en gisteren leven
maar ik droom…
Eén moment
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
560 ik schilder je levend
met mijn ogen
geniet van het zonlicht
op jouw haar
zie ik dat kleine meisje
stappend met vader
door het hoge gras
madeliefjes stralen
samen rennend langs
de vloedlijn, waar
luchtkastelen ontwaren
in aangelengde zon
Mama ging jou al voor
zij zal geduldig wachten
toch wil ik jou niet kwijt
blijf nog een ogenblik…
warm verdriet
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
423 in vage ochtendmist dool ik rond
op de altijd stille akker van de dood
een buitenplaats vol marmersteen
met daarin toegenegen gegrafeerd
de namen van vele beminde mensen
die naar de eeuwigheid verhuisden
de koud en kille sluier van het gemis
verdunt het zoute verdriet met tranen
met de herinneringen aan de belofte
dat wij het leven graag…
Ongeschoren leven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
462 De dag is een soort ploeger die zaait, leven mag zetten
schoffelt, ploegt en oogsten mag op een zekere dag.
Zou daarboven ook een soort ploeger wonen in de wolken
is dat wat soms ook de onweersbuien aan ons vertolken.
Mijn leven lijkt op een hortensia of haag nog ongeschoren
voor mijn gevoel ben ik weer gisteren opnieuw geboren.
Ik leg vaak…
De crematie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
536 Er zijn torenhoge wolken met grijs en blauwwit
rest hier de vraag: wat vertelt mijn hart deze dag
waarop afscheid nemen voorgoed nog even mag.
Wat vertellen de wolken die ook iets van R.I.P. vertolken.…
DE WERELD DRAAIT DOOR
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
585 jij bent weggegaan
hebt me alleen gelaten
het was zo plotseling
niemand zag het aan komen
niemand had het in de gaten
nergens vond je enig gehoor
zo velen weten nu juist wel of niet
hoe het verder moet gaan
allemaal zinloze adviezen
immers pijn valt niet te delen
maar het ergste van
iemand achterlaten of verliezen
is dat de wereld door…
Verlatenheid
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
686 In het ooit wat wellicht over jaren arriveert
houdt mij nu even wakker in de nacht,
het toont mij de pracht van eens geëerd
en tal van het beleefde andere eens gedacht.
Nu loop ik even op een ander pad van blijdschap,
zie de grote beer heel anders dan voorheen.
Ik struikel over woorden en vraag dan hoe vind je dat
we waren samen dat intens…
Vogelvlucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
540 zullen we
als ik je ooit nog zie
het leven waarin ik je nauwelijks zag
in vogelvlucht overdoen
zodat ik jou echt ken, en jij mij
of ken je nu vanwaar jij bent mijn lach
mijn traan, mijn hele wezen
zullen we dan eens praten
elkaar echt ontmoeten
samen lachen
alles inhalen wat we hebben gemist
zul je mij dan begroeten
met heel je…
Vaarwel gekust
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
582 Ik heb haar vaarwel gekust.
Nog voor het krieken van de dag.
Nog voor het zakken van de maan.
Ik dacht: ‘nu gaat het komen’
En toen bleek het al gedaan.…
Treur niet langer om mijn dood
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.056 Treur niet langer om mijn dood
dan 't trage dreunen van de droeve klok
die tijding brengt aan deze lage wereld
dat ik gevlucht ben en bij wormen dwaal:
Neen, als jij deze regel leest, vergeet
de hand die het schreef; om liefdeswil:
Geen droefenis is mijn herinnering waard,
als aan mij denken jouw zoete hoofd ontrust.
O, als jij ooit een…
Eindig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
532 Druk
alle dagen
net niet bezwijken
doorgaan
verantwoordelijkheden
prestaties
dankbaarheid
trots
mijn naam wordt genoemd
doorgaan
noodzaak
raderen moeten draaien
ze draaien snel
dagen
maanden
jaren
glippen voorbij
doorgaan
tot het moment
dat het stopt
persoonlijke spullen
ingepakt
kamer
make over
borrel
toespraak
geklap…
Reiziger bij de droom
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
491 Je staat op uit jouw stilte
in de benauwde binnenkamer
uit het wankele sterfbed
je draagt de modieuze jurk
van jouw hemelse moeder
de buitendeur is een wereld
ver van de zwarte lakens
de twijfel die je hebt getekend
op de muren zonder behang
onzichtbaar blijf je
in jouw verborgen wereld
toen je nog kind was en speelde
heb je…
Vluchtende vlinders
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
551 Het is bijna of je de groene bomen
hebt leren praten, door te luisteren
zo mooi is het bos nu na jouw doodsdrift
waar vlinders ademen in de wind
en ik luister naar jouw woorden
in de stille bossen van mijn dromenland
heeft ieder geschreven woord die speciale klank
van ontheemde kinderen die naar vrijheid snakken
ik lees de zinnen voorzichtig…