5375 resultaten.
Geen dromen meer
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.083 Waar is het licht dat de schaduwen
van mijn dromen kan verdringen ?
Ik zoek de warmte van jouw armen
die mijn gedachten kunnen binnendringen.
Waar vind ik nog ergens een houvast
in de donkere wereld in mijn hoofd ?
Ik verlies mezelf steeds zonder hoop,
mijn dagen worden genadeloos vermoord.…
januari
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.057 Vanuit de coulissen van de hemel
strooit zij haar stralen over de aarde
Zij verwarmt nog niet
nog bleek is haar licht
Licht zo oorverdovend stil
en kleurloos bleek
stil als het lied van de doven
bleek als de schaduw van de dood
Er zijn sporen van eeuwig lijden
een heldere bestemming ontbreekt
in het niemandsland tussen dood en leven
tegendraads…
De Charlatan
netgedicht
2.8 met 22 stemmen
2.306 Ik zie de schaduw van een gebroken man.
Naast hem sluipt traag het gitzwarte vlak
en vertelt dat ‘t laatste restje in hem brak
zijn lijf hangt, geen spoor meer van elan.
Er geurt het zoete bitter van manillatabak,
het was ooit samengeluk, hij huivert ervan.…
lichtvoetig in je vlucht
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.463 je vloog langs mijn gezicht
ontvouwde alle kleuren
streelde zacht mijn wang
ik voelde wat er ging gebeuren
je was te vroeg geland
in schaduw van de morgen
liep langzaam naar mijn hand
vleugels voor de kou verborgen
je tastte naar mijn warme huid
een plaats om uit te rusten
spreidde je breeduit
zonnestralen die je kusten
ik zag je slanke…
Stil geweend
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
939 slordig uit de bodem geschraapt
zo denk ik, rechtop staand
zonder bewegen
onder de late lucht
het is nu zomer en met
vlinderfladderende armen
snijd ik vogels en
paarse wolkjes uit
het licht omlaag
vol gedragen bruidsvluchten
die in stille verwachting
het behoedzaam tasten
in zachte kleuren drenken
ik ga zitten
en kijk hoe schaduwen…
op het kussen van de avond
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
827 voel zachte klanken
in een eindeloze stoet, geluiden van nergens
en overal
wanneer daglicht en schaduw
zijn woorden verlaten
op zoek gaan
naar losgebroken schimmen van de ziel;
het weten dat alles leeft
in open zicht
en dat, gedragen door het sterven,
verwachting terugkantelt
in kleine fonteinen, ongevraagd
en vaak hoger…
Harry van het Park
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
978 Hoe jouw ogen schaduw vormen
Kijkend in het niets
Stilstaand door seizoenen heen
Jij, veroordeeld tot je zuil
Je mond voor altijd dichtgegoten
Kunnen ook versteende lippen
nog beroeren?
Groen ben jij, van jaloezie?…
DE DICHTER
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.691 Als hij hun schaduw in de grijze nacht
Bewegen ziet, en waagt in de gezichten
Een licht te wekken en met hen te richten,
Bespeurt hij dat hun masker hem veracht.
Zij moeten zelf uit zware slaap zich breken,
Dan zullen zij door zijne lippen spreken
Met woorden ademwarm van liefde en nood.…
transparant
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.052 in zo'n vaag gegeven
kan een hart niet kloppen
help mij
help mij worden tot een beeld
geef mij kleur en dichting
opdat ik één en onverdeeld
een weinig respect gewin
want in een vaag gegeven
kan geen hart lang kloppen
dan gooi ik mijn complexen weg
op de breuklijn van mijn denken
wijl ik mijn schaduw rond mij leg
en mij mijn kleur…
voor de nacht
hartenkreet
2.4 met 11 stemmen
3.085 strooi koelte
in mijn ogen
dek me
met je schaduw toe
vouw je sluier
voor de nacht
schud je haar
in een tierig gebaar
schuif je glimlach
in mijn droom
leg je armen
om mijn schroom
III.…
De kolenkelder (een kinderrijm)
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
2.402 Als je gestreeld wordt door de spinnen
jou donkerheid niet lekker zit
de geesten jou dan zien als buit;
je kunt van schaduwen niet winnen
al vul je snel de kolenkit,
je komt die kelder nooit meer uit.…
Tot hinken gereed
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
786 Op de vloer
schaduwen van spijlen
en tsjilpend
een mus
tot hinken gereed
Wij worden
op de proef gesteld
zegt de man
en ik tuimel
de stilte in
Ik stap
met bonzend hart
het vierkant af -
in mijn beenderen
is geen vrede
Als de maan
de ronde erker raakt
begint
de ondervraging
traag en hoffelijk
Hij gaat
mijn gangen na
mijn…
Heuvelopwaarts
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.071 bewogen
omdat je dode wereld niet rusten wil
die avond breekt het licht aan de ramen
alsof het allerlaatste weten sterft
wanneer je aardse naam de leegte kerft
in de zwaarte van een tergend amen
zelfs de rozen in het gebleekte veld
worden haastig en vreemd, ‘als traan op traan’,
zei ik zacht, uren nooit vooruit geteld
je schoof de schaduwen…
De lust
hartenkreet
2.7 met 11 stemmen
2.334 Ook mijn schaduw is verdwenen
opgegaan in het eeuwige licht
het is de lieve lieve lente
die alles overwint
en ja ja
de eeuwige diepe diepe
lust
waar het waarschijnlijk
opnieuw mee begint
Het wordt groener en groener
in jouw ogen
o zo vol met lust gevulde wind
dit wilde kind ik
zo wild en gek
van dat in de wind getinte kind
wild van jou…
rijpen in beslotenheid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
500 onder mijn huid
alles van een masker voorzien
heeft iets tussen de kiezen
dat veel te groot is voor een mens
laat het maar gapen op wat afstand
gaat het tussen de muren en mij net iets luider
ik laat het bij gesloten deuren
want ik heb slechts woorden genoeg
voor afgesloten kamers en het behang
die ze leest peutert wat stukken uit mijn schaduw…
Elk licht verliest aan glans
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.400 Elk licht verliest aan glans
breekt de zon in twee
koelt de hitte in de cel
werpt een schaduw vooruit
Elk licht verliest aan glans
zet mijn ogen in traanstand
trilt je lippen tot een kus
heft mijn handen ten hemel
Elk licht verliest aan glans
bleekt de sterren in de nacht
loopt dood in wolkenstraten
verdampt hoop in mistflarden
Elk…
Vroege herfst
gedicht
2.5 met 31 stemmen
14.045 Geen nieuw seizoen maakt het nog ongedaan,
geen schaduw valt meer om in schuil te gaan:
de herfst is over heel het jaar gekomen.
-------------------------------------
uit: 'Krullen van jezelf', 1993.…
Geïriseerd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
555 Schaduw van raaf.
Een boze buizerd krijst: "Van mij!"
en daar draaft een 'hallo' voorbij.
Een vuilniswagen stopt. Hij morst
zilver bij villa Vreeden-horst.
Maar wat gebeuren moest gebeurt:
motregen die het land ontkleurt.
Dan ben ik thuis. Weer aan de slag!
Zacht klatert nog de schaterlach.…
gloeien
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
801 winterlucht
ik wil opstijgen
zodat ik naar huis kan schrijven
naar jou
om te vertellen
dat het over liefde gaat
dat het altijd
om ons heeft gegaan
en om het lot
dat wat we verwachten
onze lichamen in de zon
en vlinders
vele kleine vlinders
wanneer bomen zich strekken
bereid tot overgave
met wortels aan voeten
eens zo wijd
ook in schaduw…
Avond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
660 Een schaduw trekt over haar gelaat,
wolken die de zon verdringen,
zij kijkt naar foto’s die haar omringen,
de dagen gaan in eendre regelmaat.
Een zomer die verloren gaat,
de zon gaat onder, het wordt al laat……
China, juni
gedicht
3.0 met 27 stemmen
14.326 De dichter is maar blinde
vlier, hij kreunt en zingt
in de wind die in hem klimt
In juni bloeiden op dat plein papaver en gentiaan
(die elkaars geheime zwijgende geliefden zijn)
Demonische kweekgras-wortels mokten ...Bloemkronen
lokten duizend plukkers uit hun schaduw
Woest doemden voerlieden op in hun maaidorsers
van steen waarvan de stenen…
Volle maan
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
971 vervolmaken het licht,
op zoek naar plaatsen,
die ik wil ontdekken,
je lijkt nu wel héél dichtbij,
alsof ik je al jaren ken,
net als de liefde van mijn leven,
maar toch héél ver weg;
ik durf het nu wel te zeggen,
je bent prachtig en je straalt,
zou het niet leuk zijn,
wij twee samen,
één verhaal;
ik zou het wel willen schrijven,
in de schaduw…
Schenk je dubbelleven
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.099 Ik zal de duivel te grazen
nemen, met wie jij in de
slaap op moet trekken, met
genoegen zal ik mij voor de
daad lenen, om de schaduw
te wekken, deze door de mist
van het gevoel naar een
noorderzon te vertrekken,om
doelloos zonder traan te wenen.…
VERMOEID
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.621 Hij zag er vermoeid uit
ik wilde hem verlaten
zijn magere hand ging omhoog
ik wachtte
hij zei niets
lag achterover met zijn ogen gesloten
een tochtvlaag ging door de kamer
de kaarsen sputterden
schaduwen bewogen
er kwam duisternis over zijn gezicht
het licht brandde weer gestaag
ik zag zijn ogen, die me
nog helder uit hun diepe kassen…
De Afgrond
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.206 jij bent bang weggelopen
er worden hier geen gunsten geboden
dit is de afgrond waar je ons bracht
je rende weg je was te bang
terwijl ik nog steeds naar je verlang
weet mijn hart dat dit het was
de punt, de finale
vanuit het dal kijk ik naar boven
de richel van de afgrond
waar jij gebogen neerkijkt op mij
je langzaam omdraait
je schaduw…
Stilte resistent?
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
687 Vanuit een verloren stilte,
boren miljoenen zielen
zovele gaten in gordijnen
van het paradijs, steeds meer
licht priemt door onwrikbare
schaduwen, waarin de onmacht
wordt beleefd.…
Schaduwdans
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
599 laat je vriendelijk weten
de filosofie van vergeven
moeders die dichten
over katers die stinken
en schepen die zinken
geschilderde bloemen
op het zielenbehang
bijna droomverloren
in gevoel van verleden
ongemak van het heden
in illusies die bedriegen
en minnaars die liegen
ondanks moeders die weten
over de angst van ‘t belang
alle schaduw…
Je maakt mijn hemel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
493 ik wil dwalen in jouw bos
bomen zien in stammen
bladeren die losjes hangen
verloren in de top
lichte banen zon
raken schaduwen op aarde
spelen met het tere groen
uit duizend lentejaren
ik ga met jou
het voorjaar kleuren in je blik
de bosrand langs het land
voor jou weer wijd geschikt
je bent verlost van alles
een vinger van mijn…
Eenvoudig wonderen
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
1.144 Zie tussen witte wolken
stralend blauw
op aarde tussen schaduw de zon
avondschemer in duister overgaan
’s morgens de kim vol vlammen
heel de wereld is nog steeds één wonder.…
Parelmoer 2 (vervolg)
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
629 met
een herkenbaar geluid en de
geuren van je aanwezigheid
in de boezem van ons huis,
drong je helderheid in het diepste
van mijn bron, lispelend zacht
werden je ogen, waar vloeibaar
parelmoer aan ontsprong, verscheen
je even ten voeten uit, verwachting
ingelost te dromen van omzwervingen
die nog zullen komen, in de peilloze
schaduwen…