5637 resultaten.
Al-Qi'jaamah*
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
958 Zij stierf gedurende haar leven
Met regelmaat duizenden doden
Hoe ze ook trachtte mee te geven
Met weer-, natuur- en andere goden
De wolken zweetten zure regen
Haar voorhoofd motregende pijn
Het water werd pas rode wijn
Na ‘t lezen van zijn ‘je genegen’
Haar lijkwade viel op de grond
Ze stapte naakt het zonlicht binnen
Rekte zich uit,…
Lokroep achter tralies
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.223 Als een vogel, gevangen
in wrede onderdrukking,
snak ik naar de zon,
de wind en de wolken,
mijn vleugels zijn verlamd
van niet-begrijpen,
mijn geest gebiedt te vluchten:
sla je vleugels uit en
snik je doodskreet langs
de vredig-blauwe lucht,
opdat de zon haar voedt
tot storm en de wind
haar uitstort over
de slapend in
niet-willen-weten…
gemeen
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
2.156 (kindergedicht)
mijn broertje woont al
maanden niet meer thuis
hij kreeg een mooie en
een grote kamer met heel
veel beren in een ziekenhuis
ze vinden hem het liefst
van allemaal ik vind hem
stom want hij wil niet meer
spelen hij ligt de hele
dag op bed z’n hoofd is kaal
m’n moeder zegt je broertje
gaat op reis vanuit de
wolken zal…
WONDEREN GEZIEN
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
2.078 Ik zag de lucht met al zijn wolken
en daar doorheen soms nog de zon
ik hoorde het ruisen van de bomen
en water opgeslagen in een regenton.
Ik zag vandaag mijn kleinkinderen
gezond van lijf en leden
en ook hen beschouw ik weer
als wonderen van het heden.…
Genieten
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.377 De gitzwarte hemel
Opgelicht door twinkelende sterren
Gesluierd door slierten wolk
De stad chloreert vanuit de ruiten
De nacht waakt over de aarde
Mensen slapen of waken
Besef doet klinken
Bestaan doet kraken
Wat, waar of iemand kan het weten
Hoe wij hier in Godsnaam zijn verzeilt
Wanneer we gaan en waar naartoe
Waarom de mensheid eeuwig…
Moesson
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.100 Ons dorp was nimmer zo nat
de regen watervalt van de dakpannen
cascades van sluiers omspannen
het landschap en de hof wordt een bad
Een verdwaalde moesson teistert
het lage land waarop de boer verbijsterd
het gewas verdrinken ziet
de maïs wuift en golft als tropisch riet
Ik drijf langs wolken vol donder
naar een eiland in de zon
het leven…
Leven
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
2.491 lichaam
Wie van binnen naar buiten ziet
kan soms zien mijn stil verdriet
Ik probeer ook de zonzijde te zien
door te hopen dat eens misschien
een middel gevonden gaat worden
waardoor ik de toekomst kan zien zonder horden
Hoop doet leven zegt men eenvoudig
geloven standvastig en vasthoudig
blijkt niet altijd eenvoudig te zijn
donkere wolken…
De Dapperstraat
gedicht
4.8 met 7117 stemmen
79.029 Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.
Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.…
NACHT
poëzie
3.0 met 8 stemmen
2.818 De sterren gingen onder in de wolken.
Alleen, laag aan de aarde, tracht te branden
Mijn gele lamp. In ’t donker schuilen dorpen,
Achter gesloten blinden slapen allen,
Ik waak alleen. Waarom, als allen slapen?
Waarom ik, die zal sterven met de andren?
Ik teken de karakters zonder eerbied.…
HERFST
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
954 Te grijze wolken, met hun scherpe, gouden randen,
benemen mij geraffineerd de adem van de zomer,
als dode vlinders vallen bruingele bladeren,
dwarrelend weggeblazen door een stoere noordenwind
Elk jaar opnieuw weet ik dat dit moment komt,
het moment dat de zon zijn kracht verliest,
dat het noordelijk halfrond gaat verkillen en
elke hartstocht…
een sterretje
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.231 bleef daar niet langer hangen
zacht fluisterde hij me in het oor:
'ik geef hoop en liefde,
ik hoop dat je het goed hoort'
daarom is dit bijzondere sterretje
helemaal voor jou alleen,
voor als je straks kijkt naar de sterren
en je ziet er helemaal geen
weet dan,
dat deze sterretjes toch schijnen,
ook als ze soms achter donk're wolken…
De Wandeling
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
942 Blauwe lucht met witte wolken
Doorboord door zonnestralen
Loop ik in de wind
Gedachten door elkaar te halen
Het zand vindt haar weg
De wind voert ze mee naar zee
Golven klinken dreigend
Ik loop gewoon maar mee
Voetafdrukken van weleer
Door het water uitgewist
Zie ik voor me in gedachten
Verzanden in dikke mist
De wijdsheid van de…
de klank van mijn hart
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.469 voorbij het vervaagde landschap
richt ik mijn blik naar het zuiden
terwijl dromen hun glans verliezen
grauwe wolken razen door de lucht
nemen de gedachten met zich mee
het gevoel verbergt zich achter mij
niet onzichtbaar, slechts beschermd
te kwetsbaar voor de openheid
deze weg voert naar oneindigheid
ver van wat ik nu nog weten kan
zelfs…
Vivace
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
760 De wolken en de zon die er doorheen schijnt,
de lieve lente en het zacht gezoem
van zoveel leven dat alweer ontwaakt is,
het doet de harten sneller slaan en dank ontwaken.…
Golden
netgedicht
4.0 met 21 stemmen
1.819 en ook jij
mijn lieve vriendin
bent nu gegaan
ik heb je omringd
met handen en ieder uur
werd betrouwbaar,een bloem
jaar na jaar
steeds weer voorbij
het luisteren naar wat ik zei
alles, zo diep in armen
op stukjes land, goudgehaald
en onder bomen
die nu breken
in stil verzet, getrouw aan het gras
de hoop verloren
wolken leggen…
Lichtjes in mijn hart
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.159 Ze kijken uit naar een boom
of een zon doorlatende wolk
ze dansen aan de boszoom
met een glimlach vol begrip.
Ze zingen als een merel op een tak
dansen om een kind met een lach
slaan elke dag een arm om je heen
zorgen steeds weer voor een mooie dag.…
Zo'n ochtend
gedicht
3.8 met 13 stemmen
7.584 Ik liep alleen wat in het rond
en keek zo nu en dan naar boven, waar
de wolken in oneindig zonlicht dreven.
Ik zag hun levensloop vanaf de grond,
precies hoe zij zich vormden en elkaar
omarmden, maar daardoor hetzelfde bleven.
----------------------
uit: 'Ramen', 1999.…
Een monster in wording
netgedicht
4.4 met 19 stemmen
723 dit wordt vast een draak
van een gedicht
kijk maar eens goed
wellicht
vliegt straks op eigen kracht
een monsterkind hier opgewekt
de wolken in
schraapt het later zwavelsteen
met een bek vol spitse tanden
bespuugt het dier ooit echt
een eigen vurig nest
verhittend met zijn vlammen
of briest daar juist wat koelte in
omwille van…
Ze huilt
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
742 Ze denkt
Ze kijkt me aan
Ze prevelt zachte woorden
Ze denkt hardop wat ze wil
Ze lacht
Haar verwart haar blik
Toch weer tranen
Iets wordt haar teveel
Daar dwarrelt ze
In mijn dromen zie ik
Haar zachte voetjes ver
Ver weg van de grond
Ze snikt
Ze treurt om alles
Omdat er iets is, niets is
Omdat niemand komt
Paarse wolken…
Cocon
gedicht
2.2 met 42 stemmen
15.943 Wat er blijven
zijn spikkels, stof dat warrend wolk moet worden,
vlokkenpilaar die in de wind zal stijven,
groevend nog de lucht die mij omgordde,
krassend nog naar adem die niet bleef
maar verder, langer kwam dan aders waren,
opgeheven boven handgestreef,
uitgegaan waar bot niet zal bezwaren,
wakken latend - wonden uitgeleefd
door wat…
Kerstziekte
gedicht
2.7 met 67 stemmen
37.035 Na een troebele
nacht ligt water glad over radeloos
gras, een zuiver blinken tussen
wolk en vroegere weide. Stroom
gaf zijn richting voor stilstand,
niemand mist iets; longen, mijn
vurige vlerken, mijn vlammende jas!
---------------------------------
uit: 'Alle gedichten', 2005…
Broeikaseffect
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
1.469 De zomer heeft naast haar ontluikend blad,
net als de winter, herfst niet te vergeten,
een atmosfeer die zwaar verrot mag heten,
met regen, -wolken, -bogen en zo wat.
In ieder jaargetijde zit het klad.
Wanneer je zulks bot stelt krijg je verbeten:
“Stop de vervuiling!”, naar je kop gesmeten.…
wie raakt de liefde
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.165 we praatten over de zee
met haar witte golven
we praatten over de meeuwen
die krijsend vluchtten
we praatten over de wolken
waarachter de zon
we praatten over de wind
die we hoorden zuchten
we praatten over schelpen
die dodelijk knarsten
we praatten over het zand
dragend onze sporen
we praatten over de lente
groen aan de bomen
we…
Er gaat iets boven.
gedicht
4.5 met 56 stemmen
6.210 Waar overal en
nergens heen de horizon
verstoppert met de wolken
en mosterd, graan en
koolzaad zomen
aan een gouden rand.…
Kind van de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.927 Zes plankjes vormen een kist
bekleed met paarse zijde
gouden knoppen om te dragen
naar het eindig aardse lijden
Ik lig daar en overzie
de omgewoelde aarde
laat ongelijke wortels zien
van intens geleefde jaren
De zon lacht een warme straal
de laatste wolk regent dag
een windvlaag waait een woeste groet
ik voel het duister trekken
wanneer…
Mediterraan geluk
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
815 Luchtig wolken er gedachten door mijn hoofd
terwijl de wind in zachte plooien waait
en de zee kruivend naar mijn benen graait
sta ik daar, - door vergezicht in oog verdoofd
Het hemd dat wabberig mij de armen streelt
zo aaien golven mij hun zilte geur
maar hoeveel zaliger is hier de kleur
van zomerlicht dat warm met de wimpers speelt
Soms…
de buitenkant van binnen
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
990 in alle wolken zie ik hemel
kiert de kans op wat geluk
zon weet dat ik om wat liefde bedel
mijn optimisme kan gewoon niet stuk
je pakt me in met warme woorden
geeft me een deken tegen kou
maar onze adem zal bevriezen
in het slapen zonder man of vrouw
ik streel je huid, de buitenkant
van binnen, je kijkt me aan
voelt passie in je zinnen…
De kaartlezers
gedicht
3.6 met 17 stemmen
14.466 En al
vielen meeuwen vaak uit wolken,
het was er, naderde en naderde.
Zoveel wisten wij.
Het pad, zeker, we tekenden het.
Zo zou het zijn. Alles was in kaart
gebracht en dan zouden we gaan.
Veters gestrikt. Fiets mee. Naar
zee, naar zee waar alles begint.
Zoveel wisten wij.
Maar hoeveel wisten wij niet.…
Haat
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
1.170 De wolken huilen al. Haar tranen zijn hun buit.
Een hete haat is juist in haar ontloken.
Zij is paraat, het besluit is nu genomen.
De hete haat verkoelt en wordt als schrapend ijs.
Glashelder is haar geest. Haar eer is haar ontnomen.
Ze heeft zich sterk vergist, het was geen paradijs.
Ontnomen is haar eer. Hij heeft er mee gestreken.…
ik fluister storm in je zwijgen
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.012 ik zag de buien komen
wolken groeiden wit gezicht
grijze randen, zwarte kanten
meegenomen op hun snelle drift
ik zag je takken breken, zwaaien
in een schamel evenwicht
meegaan en nog verder buigen
doodgaan zonder tegenwicht
ik fluister storm in je zwijgen
toch ben je door de wind geveld
we hadden samen kunnen blijven
als jouw stilte…