5375 resultaten.
Geef liefde wederom een naam
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
633 Ik voel je schaduw achter mij.
Waar ogen branden in het licht
verschijnen tekens op het raam
- toe schat, keer nú het droeve tij
geef liefde wederom een naam -…
mare
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
666 zo vaak schreef ik over de dood
bij het vele leven, het vele sterven
om in het hart 't vervloekte rood
als vreemde pijn te kerven
vragen vonden steeds weer gaten
nog luider schreeuwend dan het kind
dat in regen en rebelse wind
oog in oog stond met het achterlaten
ik liet geen enkel beeld onbeheerd
of dat wat zich met schaduw voedde
magie…
Gevangen
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
603 Mijn gelaat is bedekt met schaduwen
Ik kan alleen nog vertwijfeld kijken.
Vragen stellen doe ik niet
er is niemand die het nut ervan ziet.
Mijn lichaam zit gesnoerd
met een koord van ongenoegen,
waarvan het einde geen einde meer is,
maar weer het begin van niets.
Vroeger leefde ik in het nu
en lachte naar de toekomst.…
Een innige mortale kus
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
476 ik ben je niet vergeten
al sinds mijn geboorte
heb ik jou op mijn geweten
jaren ben je weggebleven
af en toe wat schaduw of
het grauw en wit van een gezicht
maar de laatste tijd
maak jij toch min of meer een
ongepaste inbreuk op mijn leven
waar cultuur haar mooiste
kanten toont zie ik jouw hand
die vergankelijkheid beloont
jij…
Vreemdeling?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
632 de huivering in mijn lichaam,
het zijn de onbekenden op mijn erf,
of die kraai die vleugellam schipbreuk
leed kleur of niet, verwondt door
zijn diepste geloof of scherf,
hield met beide vlerken beet, door
eigen ziel zijn thuisland meed,
toen ik de ijzeren kooi open deed,
het is een spotvogel vrij van naam, ik
duid dat ik z’n schaduw…
het losse zand
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
452 de leegte huist in mij
doch mijn onbewoonbaar bestaan
is het middenrif waardoor ik adem
- lucht is de zekerheid die ik aanbid
ruimer dan de leegte kan mijn kamer
niet zijn, het meubilair misstaat wanneer
de zon als een nimf haar schaduw werpt
tegen het fors beslagen plafond
ook de vloer die los van vast mij
laat bewegen in de koers die…
spelen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
819 spelen
spelen in de schaduw
van het grote licht
zweven als een zwaluw
spelen met gewicht
spelen op het water
verdrinking een gevaar
spelen in de regen
spetters in je haar
spelen op de wegen
het verkeer ontwricht
spelen met een meisje
genieten van ‘t gezicht
spelen met je leven
dansen met de dood
spelen met je partner…
Als bloemen konden spreken
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
671 Graag leg ik mijn oor te luisteren
naar het stille om me heen
geloof dat bloemen op de tafel
tot me willen spreken
ze zijn wel open
doch ik kan ze niet verstaan
zie nog teveel vervalste kleuren
van het leven in de schaduw
over de grenzen van het leven
die banden van geliefden breekt
noem het zielenpijn
soms denk ik dat uit zwijgen…
Overgang
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
455 de stilte is niet immer wit
gelijk een maged reine
of schoon van klank,
onaangeroerd
ook de ziel niet, als de mijne
daar de nacht vaak bij helder licht
vele spinsels vervoert
de schaduw op mij gericht
het geruis onder mijn dak
heeft de oren toegedekt,
niet omdat mijn wil dat wenst
maar omdat de slaap
op eigen wijze
een schone rust…
Winter en Lente
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
582 Een explosie van zonlicht
daar waar schaduw is geweest
een helder strakke hemel
zo strak
als het ijs
dat door de kou
wordt bevroren
de kou
en de sneeuw
doen de
opkomende
voorjaars bloemen
verwelken
slap hangen de kelken
de vogels
zingen al vroeg in de morgen
zij lijken zonder zorgen
het voorjaar kan niet in rust ontwaken
wanneer…
Rooilaan langs de Maas
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
721 En ik herinner mij de
begeerde schaduw die het zonlicht doofde,
het herfstgeruis dat eeuwigheid beloofde.…
Kop of munt?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
546 Nadat de laatste tram
is vertrokken, vonkt jouw
schaduw na op de bovenleiding
in het neon als een gebroken
stoelzitting van de nacht,
overweeg de kansen
in een rimpeling van overmacht
omfloerst door de lipstick
op het bevingerde glas,
soms te vol om leeg te raken
en na de goot volgde een nog
diepere plas, waarin het genot
door bijsmaak…
Zelf-loos gebied?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 De augustus-zon raakt
de haartjes in je hals,
daarachter rollen paarse
schaduwen eindeloze lopers
voor ons uit, terwijl ik je spoor
nauwelijks volgen kan, wat over
het inzicht van de horizon reikt
geen woord over beide lippen,
alleen zichtbaar op de tere huid,
tinteling tot in het bot, plekje
ingeruimd in ons heelal, hemel
vol nectar…
moment
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
661 Ik stap niet uit de schaduw,
Maar ik geniet van je lach,
Van iedere dag, van het moment,
Dat ik met jou zijn mag.
Rebelse momenten vragen
Vragen om sturm und drang
De stem van het hart leidt
Ratio in gevecht met gevoel
Laat het verstand maar winnen
Ik wacht op het moment
Jij zwijgt en laat je ogen spreken
Wetend wat ik bedoel.…
elkaars gelijke zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 stofzuiger aan de hand
zing ik tot de menigte
op de tafel staande
dat ik vrij wil zijn en kan
de dames rondom
joelen en juichen
luid scanderend
kom uit de menigte
onderscheid je gerust
van de donkere schaduw
die jaren al de mannen
steeds over onze werpen
jij verdient het podium
het volle spotlicht ook
omdat jij de moed hebt
gracieus…
Laterna Magica
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
582 in de schaduw van
de tovertuin doemt
vergrendeling op
verwonderd peinst de
boer over de os die
plots viool spelen kan
met vuur en magische
veer schrijft een nachtelijke
dichter onverdroten voort
kinderhanden tekenen
het ei in de buik
van de rode hen
de lantaarnpaal
neemt de benen
samen met het licht
een man met één voet…
Licht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
484 Ook als de zon overdag volop schijnt
ben ik immer in een schaduw gehuld,
koud afwachtend tot èlk licht verdwijnt.
Dan zegt men "Ach, het zit in je hoofd,"
"gaat over, is een kwestie van geduld".
Zal mijn einde komen, G*d zij geloofd.…
De holle weg
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
386 wij hebben de
kleuren niet
uitgevonden
lieten gewoon
gebeuren wat
voor handen kwam
een sloot met
overhangende kanten
die spiegelend
overgaan in
blauwe rimpels
van de zomerlucht
schaduw geeft
wat problemen
door de richting
van het licht dat als
in dromen van alle
kanten lijkt te komen
ieder legt zijn pad
waarbij jij je op…
Wilgum
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 lange schaduwen
werpt de avondzon
bij het onder gaan
op de dijk
tot ver in de kwelder
zie ik helder
mijn omtrek uitgerekt staan
aan de overkant
ligt Emden fel
in het avondlicht
en meer naar rechts
Borssum
daar tegenover
aan deze kant
van de Eems
niet ver van Torum
lag Wilgum
waar in 1277
de Eems door haar oever brak
het kwam niet…
Edelsteent zon
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
378 ik wilde altijd al
meegenomen worden
je blikken delen
genieten van jouw lach
zelfs je schaduw zou
ik dragen zodat ik nog
wat dichter bij je was
zou graag dromen
langs je ogen je
zien komen in een
onverwachte stap
de kleine schrik
later toch het handje
voor lief evenwicht
je edelsteent zon
uit gebroken licht
regent lente met
geloken…
Zielen die vielen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
414 zacht vlaagde
zonwarme wind
koesterend langs
onze huid en legde
zomers ontspannen uit
waar witte wolken
het blauw beperkten
zorgde schaduw voor
contrast dat heerlijk
verkoelend werkte
alleen in het
spel van onze
ogen vonkte de
spanning in fraaie met
emotie gevulde bogen
in een kleurrijk veld
vol opgeschoten
bloemen dansten…
Hennie Stamsnijder
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
526 Massieve benen, ’t overige pover:
het bovenlijf een schaduw van de rest…
Naderbij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
486 en wijl takken wijds zuchten verdelen
doorheen de ochtenddauw
naar asgrauwe luchten
en waardoor ik geenzins
enig lichtstraal aanschouw
mijlen ver, en warmbloedig dichtbij,
roep ik al wuivend naar de schaduw
de spiegel komt niet nader;
die was doorgaans al wat schuw…
gloed voor guido
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
571 o rouwgezel, gij
loeit de schaduw van de aaibloem nog
met tussendoor het prangen onzer
loodplooien (ooien) (o in) (o n), gij
hoogacht het leegpletsen in de klaproep der
handen (nden) (n d) (e)
en in de nijdnaad van het scheurschip,
bij de glijzangen der zinkzuchtigen,
hun behangsel week na week afvallende
hun wegkrasvlees (asvlees) (aees…
Anders zijn wij u Mevrouw Yesilgöz spuugzat
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 Geachte fractieleidster van de
Volkspartij Voor Vrijheid & Democratie
De stevige, de stoere, die mooie van de klare taal
Mevrouw Dilan Yeşilgöz- Zegerius
Er was geen gebak (jammer)
Maar uw gemak (verassend)
‘We hebben het gehad’ (ontluisterend)
U moet nu juist aan de bak (kijk over uw schaduw heen)
uw volkspartij dicht het gat (verplicht…
Orange the world
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
598 kleur de wereld oranje
als stil maar schreeuwend protest
gericht tegen geweld
dat meisjes en vrouwen ervaren
in schaduw verborgen
hun stemmen vaak zacht
vertellen zij het wrede verhaal
Van hun stille tragedie
Oranje
de kleur van kracht en verzet
voor meisjes en vrouwen die strijden
voor een veilig bestaan
laat dromen werkelijkheid…
Stadsbuurt
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
880 Er lopen donkere schaduwen
samen met haar door zonnige straten
ze kent de namen niet van de ganzen
die haar vergezellen in de arme stad
deze stadsbuurt geniet bekendheid
vanwege de kakelende kippen
de donkerbruine schapen
en het gebouw dat op een schip lijkt
vroeger was hier een bruine kroeg
met een telefooncel op de hoek
en kroketten…
Kameraad van de sneeuwwind
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.171 Het stemt mij verdrietig
dat ik nu als waarheid moet lezen
dat jij in jouw stilte bent verdwaald
stille vriend, beleden schaduw
eenzaat van de wandeling
in de witheid van de winter
ik volg je, ik volg je
ritmisch vormen zinnen strofen
onderweg naar nergens
op zoek naar niemand
en eindelijk zonder vermoeden
terwijl een enkeling het…
de Galanthus dus
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
378 Sneeuwklokjes zijn niet te horen
zij kunnen niet klingelen
hun witte kelken slaan
geen straaltje daglicht op
de Galanthus dus
gebruikt ook groene daarvoor
Schaduwen worden zodoende
niet langer of helderder
waardoor hij zich niet meevoeren laat
in zo’n donkere kelder der
kwellende mystiek
als poëtische gymnastiek gepresenteerd…
Setengah belanda
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
344 ongenood gaat de gast
pa triot uit de tropen
zonder vaderland - een vloek
die hier niet wordt geprezen -
doch niet afkerig van eigen wezen
zijnsweegs tot de schemer
in het duister der nacht
als boven op de blanke top
zonnestralen verrijzen
en hij bamboesperen voelt
die hem willen doorklieven
trekt hij zich terug in
zijn eigen schaduw…