3968 resultaten.
De laatste roos van de zomer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.129 Al de fiere zomerbloeiers
in de eens zo weelderig mooie tuin
wachten bang op een vroege winter,
nu met blad'ren verdord en bruin.
Jij leek in de zon te gloeien
vanaf toen je 'n knopje was.
Ik heb jou zien openbloeien
met blaadjes als fijn, breekbaar glas.…
Thuis
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
749 Achter hem aan,
hij, die bijna altijd
een tak heeft gevonden, een stok
of een stuk touw in de hand,
een schelp of een steen van het strand,
of het duin, voor zijn tuin.
Zijn buit noemt hij dat dan
en neemt die blij mee.
Verder niemand die avond,
zij alleen
en het geluid van de wind.…
Lepeltje, lepeltje
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
713 Ik bleef mijmerend achter, dubbend of ik
de zonovergoten tuin in zou gaan of
nog even het bed voor mij alleen zou gaan
bezetten, tussen jouw warmte, geur en afdruk.…
woensdagmiddag.
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
631 In de tuin wat doen? de stad in?
Je tuintje is een grote onkruid bende...
en de tuintjes van Ah is dat wat?…
Als de bloemen weer gaan bloeien
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
820 als de bloemen weer gaan bloeien
kan ik uw Naam, de allergrootste liefde noemen
heeft iemand ons zoveel schoonheid gegeven
als de zomer; hemelse tuin van jubelend leven!…
Wat valt je soms toe
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
499 Vertel haar, de tuin sterft ook en wordt wedergeboren
met alle mogelijkheden van aardse liefde zo is leven,
as zondag is om nu te toasten op de ontluikende lente
op de zes en vijftigste dag van ook dit jaar tijd glundert.
Tijd voortzeilend over ook het eeuwig ruime sop steeds
golfbewegingen ook in hart en ziel verweven mag geven.…
Zo verbeeld ik mij het graag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
436 Van mussen in de tuin en gure vrieskou
en merels fluitend over het ochtenddauw.
Ik wil genieten van kinderen op het talud
dromen over sneeuw ook in kleuren wit en ecru.
Ik blijf heus niet tot het echte voorjaar binnen,
laat wel dagdromend elk weertype herbeginnen.…
bedreigde stad
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
584 geland
met gaasdunne lading
de vloot is vervuld van vreemd
somber geduld over de daken
en bewoners bijna uitgeslapen
de dagen zijn voorbij waarin de dood
uit gewoonte is overgeslagen
ver buiten ligt het park
met beelden bleek ongemoeid
veilig verstomd in hun ijzig marmer
de witte schilvers huid zijn
van een mediterrane zomer
een tuin…
Wandelen met oom van 92; genieten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
577 om te houwen
En daarom om zo van te houwen
Het leidde hem af van het verdriet
Zijn vrouw was nu 2 jaar dood
Hij redde zich wel
Maar het gemis bleef
Hij vertelde het me honderduit
Hoe ze samen wandelden
Later achter haar rolstoel
Hoe ze vast kwamen te zitten
Maar vooral hoe ze genoten
Van de zo groene omgeving
Van bos, akkers en tuinen…
Tijd om te gaan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
560 Ik zou een deur van een tuin willen openen waarin ik
vrij kan wandelen en mijn flink gevulde rugzak met een voltooid
verleden tijd erin die ik altijd heb meegenomen om het even waar neerzet
Een eigen hof met stukje aarde waar de zaadjes van mijn winters groeien en bloeien.…
WIKKE EN KLAPROOS
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
623 In mijn tuin zijn het wikke en klaproos die regeerden
over klaver en dotterbloem en prominent
naar de zon en al wat bloeien wil, zich keerden
Zoals een bruid die, door haar bruidegom gekend,
in zijn oor fluistert, gelukkig na de strijd
Man, wacht nog tot morgen, pas dan is het je tijd
Dat een vrouw bij een man hoort, alleen dat en anders niet…
Dichter in mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
475 Vind ware liefde
kijk in jouw eigen puur hart
teruggevonden
Wanneer mijn breekbare-en-kwetsbare
zich overgeeft aan de geheimen en mysteries van een
tuin waar ze ook kennismaakt met discrete tinten en onopvallende
tonen terwijl elk geroep wordt genegeerd teneinde zij haar rust weer zal vinden.…
Een herfst als geen andere
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
537 Het bomenrijk zit in een overgangsperiode
ontkleding is volop aan de gang terwijl parken en tuinen
geuren naar vochtige grond, enige runderfamilies genieten nog even
van de laatste buitenlucht tegelijk zijn herfstvlinders vermomd als dorre bladeren.…
Winterroos
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
735 Winterroos in rust
dauw legt haar zachte pracht neer
liefde die ontwaakt
In de tuin van mijn hart bloeit
een winterroos, haar gesloten blaadjes vormen
een raadsel van schoonheid dat enkel met tederheid te ontwaren valt.
Elke morgen zie ik haar gehuld in verstilling van ijzige dauw, wachtend op vleugje zon.…
Ik wil, nu nog straatjutter, straks de strandjutter van Nederland zijn.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
301 als straatjutter
want de straten van Amsterdam
worden overspoeld met veel
en heel veel wat nog te gebruiken is
elke dag, soms zelfs ieder moment
ligt half IKEA, BLOKKER en ACTION
op de straathoeken en stoepranden
maar van de vieze vuilniszakken blijf ik af
en wat te denken van afgedankte planten
zo weer op te lappen, de grond, pot en tuin…
Mokum van nu
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
370 Het mokum van nu
is mokum niet meer
nee, ik heb het niet
over de grachten
dat verhaal is al oud
en over the top
en al even bekend
als de rooftops en lofts
de hangende tuinen
van het opkopersgilde
in londens kensington
gardens
en brussels paleizen
bij het EU kwartier
het atomium van
sjeik abu dabi
de kalief die
op emirs…
Onweder
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.389 Helios’ heldere glans werd allengs door een schemerend duister,
’t Vrolijke vooglengezang door ene aaklige stilte, vervangen.
Slechts verhief nog soms, in de tuin, op een bloeiende boomtak,
Dicht bij het opene raam der zaal, Filomele haar klaaglied,
En de gehele natuur lag in plechtige, bange verwachting.…
Zo nu en dan komt er een lichtstraal boren
poëzie
4.2 met 16 stemmen
6.174 Zo nu en dan komt er een lichtstraal boren
tot waar ik mijmer, in mijn droef gevang
dan kan ik eventjes de fijne zang
van een verdwaalde Vogel horen,
zo nu en dan…
Het venster is te hoog voor mijn bereiken,
zwak is de schemer, die er binnen dringt,
maar ‘t is somtijds of buiten iemand zingt
dat straks de wrede muren zullen wijken, -
zo nu…
De laatste modernist
gedicht
3.4 met 44 stemmen
21.540 Hij dacht zich op jacht in het schemerige noorden
maar stond in een sneeuwbui van meeuwen op pas geploegd land.
Hij moest nog een meesterwerk scheppen
maar viel in slaap bij muziek van Ooitweer en Voorheen.
Hij droomde een mes in de strot van de poolvos
maar priemde een balpen door kringlooppapier.…
Tussen seizoenen
gedicht
4.2 met 9 stemmen
7.577 Reeds schemeren de lichte tenten
van de zon, de golven, ribben van de zee.
*
Verf nat de doden, schilder ze op.
Als grote zachte bloemen in de regen
slapende bomen met sneeuw.
Ovale wind waait dag en nacht
langs knoppen, bijna bladeren, sluit zich
in een voortdurend onderdak verlenen
om ieder ding.…
Tussen seizoenen
gedicht
3.6 met 38 stemmen
17.314 Reeds schemeren de lichte tenten
van de zon, de golven, ribben van de zee.
*
Verf nat de doden, schilder ze op.
Als grote zachte bloemen in de regen
slapende bomen met sneeuw.
Ovale wind waait dag en nacht
langs knoppen, bijna bladeren, sluit zich
in een voortdurend onderdak verlenen
om ieder ding.…
Als een cirkel sluit
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
928 onder mijn hemel
van grijze haren;
zij kennen nog lengte
soms tot schouderhoogte
naargelang het gemoed
deze snaren bespeelt
doch als maar meer naar
ijle dikte neigen
waar inhammen bij voortduring
ruimte scheppen voor het
schemeren in schaduw
onder dit dak
van toenemende jaren
ligt het klooster
met beelden vol gevuld
en resten van…
De pottenbakker
poëzie
3.8 met 10 stemmen
2.655 Het blinkend nat over de leemklomp stort,
En onbewust druk ik de weke klei
Tot kelken, lijk de bloemen in de wei,
En rank en pooprend zwelt omhoog de tuit,
Of daar een vogel opwaarts wiekt en fluit;
In 't zwierig lijnspel dat ik mijmrend trek
Fladdren de vlinders met hun stom gesprek,
Terwijl ik eindlijk op mijn fijn penceel
De blauwe schemer…
De Paarden
poëzie
3.2 met 10 stemmen
2.685 De landman zag men haastig rond
zijn wachtend ploegspan lopen,
En eenzaam stonden, in de kring
der pas omkouterde aarde,
geweldig in de schemering
en donker, de drie paarden.
Drie paarden, aan de zware zeel,
die van de lijve dampen,
die zich verzetten in 't gareel,
die steigeren, die stampen.…
Winter
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
725 Winter
Er is geen licht, de schemer groeit
op het land en de moeder van de aarde rust.
De wereld krijgt kippenvel op een donkere huid en
waar eerst het mais nog wuifde en riep
om zon, staan nu de stekels
te huiveren in de koude, natte grond.
De vorst valt in. Het weer is blond en de zon
wordt alsmaar blijer.…
Het Kerstfeest
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
923 De kerststal en het kindje krijgen de grote eer
naast de kerstboom met besneeuwde laarzen
een groot windlicht legt zijn schemering neer
over de tafel versierd met sterren en kaarsen.…
010. nabije afstand
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
527 De bestanddelen van mijn Moeder waren
de geaarde draad, de gloeiende snoer,
alsof ze met mij de kamer binnen
stroomde om op de een of andere manier
te zeggen, Blijf waar ik je kan bereiken,
de schemerige aarde, de donkere aarde.
Praat erover.…
De pracht van een roos
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
424 Als avond is gevallen, laat schemering zich van
zijn aantrekkelijkste kant zien in verschillende tinten en tonen
zodat je bloem blijft geuren zonder eender welke vorm van schaduw te werpen
maar wel om haar uitzonderlijke mooiheid en schoonheid te behouden; een onvolmaakt nabij.…
Cirque du soleil
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
361 van heup tot aan taille
gestoken in jeans
de een in wit shirt,
golvend haar van kastanje
de ander in blauw
lange lokken, lichtblond
beweging van jonge
gestalten in tegenlicht
een surrealistisch
intiem pantomime
Het riet aan de oever
bleef onbewogen
het water daarachter
lag lijdzaam te wachten
tot langzaam maar zeker
de schemering…
bekijk het eens van de andere kant
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
997 Terwijl een van je vrienden half dood wordt geslagen
door zijn beste vriend
ga je je toch af vragen
waar je dit leven aan hebt verdiend
Als onbenulligheid in een droom
klinkt het bijna als gewoon
maar als het op waarheid is berust
geeft het je gedachten geen rust
zie hoe wij met elkaar leven
tot hier en niet verder, is mijn tuin…