6781 resultaten.
ELFSTEDENVOCHT
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
707 De waarheid komt nu boven drijven
gaat het gebeuren ja of nee, wat is wijs
groot de spanning, al die getrainde lijven
is het 'dik' genoeg niet teveel wakken in het ijs?…
Chaos en goden
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
841 Wanneer de aarde langzaam zal verdrogen
en grote bomen bij bosjes vallen,
pas dan zal men bidden gelijk vazallen,
er de hemel smeken om mededogen
De donkere wolken zijn allang gezien,
uiteen gedreven boven de schapen
die lamlendig hun helling afschrapen
en zich niet houden aan paragraaf tien
van het wetboek -verboden te graven
in dijken…
Escher*
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
3.569 Pas voor pas
lopen mensen in een eeuwig verbond
op een trap, waarbij niemand boven komt,
oneindige ganzen op een stropdas.
Tussen alles wat mij hier zo bekoort,
ontluikt er zich met enig ongerief
een waar categorisch imperatief
en gaan bestaande twijfels over boord.…
Oosterend
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
586 Aan het einde
van de weg
daar waar het land
versmelt met lucht
Daar is een stil
en klein gehucht
dat is waar ik
geboren ben
Daar weet ik
elke weg en steg
haast iedere struik
en boom
Daar is waar ik
boven op de dijk
mijn allermooiste
dromen droom
Daar leun ik graag
tegen de wind
zie op getijden neer
dit kleine stukje…
LIDWINA VAN SCHIEDAM (2)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
655 Mijn ziekte duurt nu achtendertig jaar
En al die tijd heb ik in U geloofd
U hield mij steeds de hand boven het hoofd
Gunt U mij rust nu en een dodenbaar
Er staat al lang een engel voor je klaar
Je zilveren koord wordt zo direct gekloofd
Je bent als overrijp, beschadigd ooft
En wordt nog eens een heuse martelaar
Ik dank u Heer, voor menig…
Hollandse duinen
netgedicht
4.6 met 27 stemmen
1.286 De luchten bijna tastbaar
boven zandheuvels met stugge pluimen,
dragen schuim op witgebroken wolken
over afstand de mooiste van dit land.…
Vleugellam en bevlogen...
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
489 leven
Heet, overspoeld door
Golven van een te
Zware storm op zee
Een mens - vleugellam
Als wrakhout aangespoeld
Op het verlaten
Strand van mijn jeugd -
Bij 't uitblazen
Van welhaast de laatste aam
Tot leven gewekt
Door het luide krassen
Van meeuw en stern - zij
Zweven schitterend in
Schijnbaar ademloze schoonheid
Boven…
Koppen gelooid en weerbarstig
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
492 grote oktoberfeest
moe van het oogsten
willen zij net als vroeger verpozen
in de koele kelders van het kasteel
te midden van fusten die liggen te rusten
geen paarden en maliënkolders
maar op de tafels de glazen
en kleurrijke folders met de trots
en geneugten van deze prachtige streek
koppen gelooid en weerbarstig
glinsterende ogen boven…
Villa Toverberg
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
963 Vroeger kende ik er elk plekje van,
liep ik achteloos door een lieflijk landschap,
besteeg ik met twee vingers in mijn neus
die ene trap, slechts vijftien treden,
was ik vaak in drie tellen boven
en als een steenbok nog sneller beneden.…
Stille getuigen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
987 De schoft, die verkiest
de materiële schade boven
de immateriële pijn, verliest.
Stille getuigen bijeen...
de brutale personen verdwijnen.
Een heel fel, stil helder licht
blijft altijd schijnen.…
Sneeuwklokjes
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
602 De sneeuwklokjes werkten al hard om hun tere
blaadjes en bloempjes naar boven te krijgen, maar
ze deden het toch maar, ook weer dit jaar.
Er bloeien al sneeuwklokjes, hoe wonderbaar
dit telkens weer op post zijn, zonder protest
of misbaar, zonder geklaag of verdriet. Misschien
kunnen we hun lessen leren. Geduld? Moed?…
THE TORCH
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
567 Zij zorgt ervoor dat het niet dooft
Het vuur dat wordt verspreidt, hij met
Zich meetorst als hij reist, hem door
Het stormen leidt
Zij lijkt gemaakt van sterrenstof
Zo helder is haar licht, samen
Met haar wil hij terug, zoekt hij
Gods Aangezicht
Dat danst als goudvonk op de zee
Boven meer en rivier, in heuvelland
Als van smaragd; edelsteen…
HET HEILIGE LICHT
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
842 Op wie zou onze aarde wachten
om zich van haar pijn te ontdoen
Bevrijdt zij zich al in gedachten,
gewapend met menselijk fatsoen
Op wie zou de wereld nu hopen
om ’t pad naar boven in te slaan;
De eindjes aan elkaar te knopen
Wie kan met haar op weg gaan?…
De professor komt langs
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
783 Hij komt binnen met zijn gevolg
legt sober de problemen uit
omstandig met deze patiënt
nadrukkelijk wordt gewezen
foto's in zijn hand
de witte jassen kraken
Bloed stroomt minimaal naar boven
als gevolg van een kwetsuur
de geboorte was wat prematuur
Halsslagaders vervoeren weinig
naar de hersenen, die verdrogen
na verloop van…
Gebroken graven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
710 Tegen het eind van
Wat een nacht moet
Zijn geweest - in de
Barensweeën van de
Schemering die de
Ochtend moeizaam
Geboren doet worden -
Word ik op het kerkhof
Van gebroken graven
Begroet door een oude
Man met een schitterende
Zilveren baard die mij
Het verhaal van zijn dood
Vertelt - en terwijl de
Eerste zilvermeeuw boven…
“We are the sun” van Yes
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
877 Op vakantie maakte je een foto
van zo'n Frans, nauw straatje,
je kon nog net een man zien,
die daar naar boven liep.
Thuis schilderde je die foto na
en liet het schilderij mij na.
“Maar die man loopt weg”, had ik gezegd.
“Ja,
maar hij loopt naar het licht”, zei je.…
Aubade
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
508 Je slaat verrast een zonsopkomst gade
boven een vlakke en diep blauwe zee,
je geniet van zo'n prachtige aubade
en die muzikale stilte, sleept je mee.
Niets van dat feest is mij teloor gegaan
en dat bracht bij mij heel wat teweeg,
de horizon leek volop in brand te staan
terwijl de zon dit hellevuur langzaam ontsteeg.…
Schijnen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
544 mijn blik, is breder
dan de ogen
het overtreft het gezicht
lijkt uit mijn hele lijf te schijnen
het kent geen zwaartegewicht
het zou wel mogen
maar in mist verdwijnen
zo ook speelt mijn hand
een rol, die rolt zonder tekst
en beweegt mijn verschijning
in de vinger en de hand
neen, niet behekst
maar tevens boven zichtbaarheid
met amper…
pijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.336 geeft verdriet
sleept alles mee
hoe sterk je ook bent
pijn is iets ergs
het zuigt je leeg
vreet energie
pijn is vaak stil
maar vaak ook niet
pijn isoleert
wat een ander niet ziet
je bent niet zielig
houdt je sterk
want dat is toch het betere werk
hoe vaak je buiten ook wordt bekeken
niemand weet hoe je bent bezweken
als je thuis en boven…
Tijdbom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
461 dapper)
Versteend tussen tijden
lange periodes van voorbij
ligt waarheid van ons
leven verborgen
Een ijs-traan stuitert op
ellenlange weg, om vervolgens
in de meest schitterende ijskristallen
uiteen te vallen
Tijd verdient alle aandacht
om maar niet verloren te gaan
Als een tijdbom
smelten die kappen gestaag; zeker
als een paal boven…
Deze tijd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
624 Toch heeft God alle tijden in Zijn handen
En in kennis gaat Hij alles ver te boven
Op Zijn woord kan men Hem geloven
Hij zij geprezen, hier en in alle landen.…
Maandagmorgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 centrum
Van mijn stad
In bezit nemen
Haar omgeving
Achterlatend in
Warrelende wolkjes
Sta jij bij
Het stoplicht
Je eigen wolkjes
Uit te blazen,
Mens die alleen
Op de wereld lijkt,
Uitgerust met draagzak
Op je rug sta je in
De eindeloze verte
Te kijken wachtend op
Het groene licht dat
Nooit komen zal -
Maar boven…
De zee geeft, de zee neemt
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.612 ik struikel over dichters op het strand
ze zijn in drommen naar de zee gekomen
hun adoratie doet het water stomen
de blik naar boven, pen reeds in de hand
ze schrijven over sporen in het zand
die weer verdwijnen bij het overstromen
ik hoor ze over wolkenluchten bomen
hun Lourdes is de zilte waterkant
dan wordt het Nereus eindelijk…
Maar je ogen spraken
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
528 zag je schrik
toen ik je raakte
mijn vinger in de jouwe haakte
een licht verweer
en toen niet meer
maar je ogen spraken
in luchtigheid
zijn we gaan lopen
herinneringen kwamen boven
de angst voor het geluid
het kraken van de trap
zond die signalen voor zich uit
de klink deed open
waar je gedachten sloten
wachtend op wat moest…
De dood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
926 Plotseling zag hij een helder licht
En waar kwam die wondere wijs toch vandaan
Voor hem stond nu een spichtig kind
Een meisje, nog heel jong, was voor hem gaan staan
Zij zong hem toe over boven de wolken
Waar enkel liefde bestaat, en tederheid
Zij gaf hem het vertrouwen om los te laten
En hij hulde zich weldra in de vergetelheid
Immers,…
Dood door onschuld
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
853 die jou
Niet zien zitten -
Dag in dag uit
Gekrenkt, vernederd,
Bespot en beschimpt
Eerst alleen met woorden,
Daarna wordt ook je lichaam
Door hen niet meer ontzien -
Pijn lijd je, littekens
In je huid en in je ziel
Tot je dit niet meer wil
En zelf een eind maakt aan
Het leven dat je ooit
Als geschenk ten deel viel -
Boven…
Lindebloesem
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
484 Hoe brengt die lindebloesemgeur ineens
weer heel mijn kindertijd naar boven?
Ik kan het zelf maar nauwelijks geloven
maar 'k voel de tinteling tot in mijn hart.
Hoe blij kon ik toen zijn om zonnestralen
die door het bladerdak hun weg gevonden
hadden en op het warme pad hun tekeningen
schreven die ik echt kon lezen?…
Gat in de wolken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
663 achtergebleven -
'Tot hoever kun je de wolk boven
ons nog zien, ook ginds misschien?'
je nam een knoop in je zakdoek mee
en ook mijn vraag -
zal ik je ooit nog zien…
De rekening
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
492 collega, vriendin,
want er is geen tijd
voor onmin
oud zeer is voorgoed
onder 't tafelkleed geveegd
en je weet 't
niets dan goeds
over de doden
tranen worden geplengd
anekdotes worden opgehaald
want je was zus
en je was zo
geen voorstelling
valt er te maken van het moment
waarop het doek voor jou valt
en toch
komt de gedachte naar boven…
Om te gaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 Ontspoorde zielen. zijn al even de draad kwijt
op automatische piloot dwalen zij door dat, wat leven heet
al langere tijd helt de balans over naar de donk're kant
niet wetend hoe boven te komen, happend naar adem
die lijkt te stokken
verliezen ze langzaam grip op de realiteit
moe van het dagelijkse gevecht, dat nooit helden
op zal leveren…