Alle inzendingen

Het gezicht verraadt de seizoenen, plooit gewillig rond de lach, tekent de droogte van de jaren in zachte, diepe geulen. Dat is levend hout. De dreiging zit dieper. Waar de flexibele steigers verdwijnen en de vloeibare gedachten langzaam drogen in de mal. Het begint met een standpunt dat niet meer wil buigen. Een grijze massa die indikt…

Als ik mooi formuleer zeg ik altijd wel iets dat bekend of waar is maar liever ben ik precies met weinig woorden, gewone woorden die in het theater van de snijzaal uit mijn ervaringen een waarheid losmaken iets dat hetzelfde betekent in andere talen en opzichten zo algemeen menselijk dat iedereen erin ingewijd kan zijn door zijn lichaam…

De droom van Gaudi: de paus in zijn kathedraal. Leo bidt bij zijn graf.…

Mijn zus en ik, twee eilanden in zee, soms woont er leven, en valt alles mee. Maar uit het niets verschijnt een leeg bestaan, een onbewoond gevoel dat tussen ons in komt staan. Dan zwemmen wij elkaar weer tegemoet, gedragen door verlangen, herinnering en moed. Maar nooit bepalen wij zelf de richting van de tijd, de stroming kiest haar wegen…

Haar glimlach komt aan na lange uren zwerven - vlinder in mijn hand. Mijn hart zucht in zomerwind, verlangend bij haar te zijn.…

Wanneer wij het denkbare als mogelijkheid aanbieden een haalbare keuze geven voor het onaanvaardbare het volstrekt ondenkbare Wat de gangbare praktijk is in alle openheid en vrijheid omarmd als beweging tegen het radicale bruin die no-go-area ontruimen Wij zeggen hardop wat echt onaanvaardbaar is en zeer moeilijk te bespreken als…

Gij die dit boekje zo eens openslaat, En gij die er in leest, en gij die even Aan 't lezen en aan 't blaren zijt gebleven, En die het dan weer vriendlijk liggen laat: — Ik heb die verzen niet voor mij geschreven Met al die rijm en moeielijke maat, — Voor jou — ze zijn voor jou juist kameraad Met zorg gemaakt, gedrukt, en uitgegeven: —…

Een beestje als een speeltje Blozend van zijn buik tot aan zijn keeltje. De beentjes recht en lang Dun als een ijzerdraadje, De boezem fier omhoog Zonder behaatje. Hij zingt een oerontroerend liedje. Is het een hij, is het een zij, Of is het een sierlijk travestietje.…

Lieke Marsman; (25 juli 1990 - 03 juni 2026) Leven aan, dood uit Helaas is Lieke haar wens Reeds omgekeerd Al uitgevoerd, want Dood kent geen medelijden Mensen met kanker Leveren eeuwig strijd Uiteindelijk Triest, niet te winnen want dit ge- vecht tegen sloopkogels Was geenszins Echt ooit te winnen... Fuck, fuck, fuck Ik wil…

Als het ruikt naar poëzie en het plakt als poëzie als het vloeit en bloedt en het doet je denken aan meanderende gedachten ijdele (im)populaire taal vaker spontaan dan impulsief zonder bewust en weloverwogen na te gaan of na te denken noch te handelen met een plan Eerder een apocriefe blauwdruk van een trouwe bouwmeester rauw materiaal…

Oh paarse avond lucht, sprankelend oranje in je pracht waar blijf je? Kastelen, rivieren en weilanden wachten op jouw aanwezigheid, te pronken in kleur, te stralen. Oh rode maan, wakkerend in schoonheid, wanneer arriveer je? Mieren, dassen en eekhoorns wachten tot jij aanschuift, hen leidt naar veiligheid. OH betoverende avondlucht, schuif aan,…

Het heeft iets onschuldigs geboren worden als een gedicht door de sterren van de nacht verlicht het is ook een verlossing per definitie ongewapend soms is het nonchalant laks waar schijn meer afstamt van deze intieme donkerte waar heimwee licht weerkaatst het blijft zelden in dubbelzinnigheid verkiest telkens de waarachtige eenvoud…

Het gewicht van de bagage zal groot zijn, niet om wat gevuld is, juist de leegte weegt, onuitgesproken gedachten, het luisteren naar gevoel tijdens het ronken van een motor Gewichtig gewicht, niet voor degene die niet draagt of niet dragen wil, misschien ook niet kan Een auto vol. Op weg. Wegen zijn ondoorgrondelijk…

hoe rijk moet je zijn om tijd te kunnen kopen hoe beroemd mag je zijn om te weten wie jou kent hoe lang duurt het totdat niemand nog weet wie je bent het bier is gedronken de glazen nog niet verzameld er is ruzie over de afwas en politiek de hunkering kan hoog oplopen hoeveel slokken gaan in een meter niemand die het zegt ook geen…

Ik was bij de Belastingdienst Vanwege mijn bv Plots voelde ik iets komen Een stressgerelateerde Woeste bruine zee Ik rende in paniek Naar de toiletten De belastinginspecteur Hij draafde mee En riep hijgend: Ook voor zeer acute stoelgang Dient u in te loggen Met uw DigiD!…

Hij was een meester In het zaaien van verwarring. Niet als gast gewenst, Zagen ’m liever gaan dan komen. Hij was evenwel Wat je noemt ’n fidele vent, Die je graag kent, Als vriend of vrijer wenst. Helaas slijt hij zijn dagen alleen, Krijgt nooit bezoek, Ieder uit zijn buurt verdween, Eens was genoeg. Tot op zekere dag Marietje verscheen…

De zon had bolle wangen: een baby-bolletje stralend van kinderlijk plezier, groene grazige weiden waar alles was in Liefde bloeiende (egelantieren roosken roosken) iedereen ging zelfs gebloemde bloesjes dragen; een zachte lentebries maakte je gouden haren door de war, het was die wind die je gouden haren door de war maakte, je zei dat…

De mist omhult de kou. Zij ligt aaneengesloten. Een aanraking, heel gauw, heeft stil de rust genoten. De stroming haast verborgen. Een ochtend zonder zorgen. Geen angst voor het verwachten. Geen troebelheid van morgen. Alleen de stille krachten. Ik kijk over een spiegel heen. Zij is er niet, zo lijkt het wel. Tot plots haar auro scheen…

Mijn veilige plek is uit het bos geweken. Een groene hemel, voorgoed gesloten. Waar vogels zachtjes in je oren fluisterden, de wind donzig langs je roze rui streek, en het ochtendlicht zich door donkere stammen sneed. Waar witwolkende adem laagde in kou, en een roestige aardegeur als herfst op je tong lag. Mijn schuilplaats is…

Ik hou zoveel van jou, dat ik wou dat ik je nooit had ontmoet. Want je ziet me niet staan en je weet niet wat je met me doet. maar ik kan je niet vergeten en nu moet ik wel weten. was het misschien toch goed als ik jou nooit had ontmoet?…

Stond ik jarenlang verwachtingsvol telkens stil bij een deur met klingel dat zowel buiten als van binnen kleur gaf aan het verleden het kraken van de houten vloer stoorde niet bij een stille overgang naar bedachtzamere jaren waar liefde diep geborgen zit de klingel haar deur gesloten houdt weerklanken er alles aan doen, opnieuw haar…

Op de tast wrikken klanken door slapende spieren heen en hangen aan mijn spanten de gekromde tenen breken op scherven van zwart glas krab ik het geverfd behang verstik in uitgeholde zinnen hoor ik lekken van de kranen geurt door kieren heen het gras…

Een dag in het jaar mag wie dan ook schouwen in Breda 's Begraafparks kamers en zalen, terwijl men spijs geniet zonder betalen, steeds op verkwikkende woorden kan bouwen. In vertrekken van afscheid bij rouwen, prijken kunstwerken, waren verhalen over hen, die hun eind reeds moesten halen, zich aan het Onbekende toevertrouwen. Mensen mogen…

ik word belicht deze morgen de zon wil mij verrijken vraagt mij naar buiten te kijken doch loze gedachten en mijn oogleden hinderen het zicht het is goed zo! om alles zuiver te zien kan men beter bescheiden naar binnen zijn gericht…

we zochten een vader en vonden een code een zachte interface die onze tranen telt in de kille kamers van het nu waar de schermen oplichten als glas-in-loodramen en we bidden tot de clouds die we zelf hebben gevuld het is de plooi in het laken die we willen kussen de stem in de ruis die zegt ik ken uw noden dus weven we van onze eigen eenzaamheid…

De hersenen groeiden, en de nek voor een strottenhoofd want er was een onbewuste wil om preciezer te communiceren Dat lukte. Het moest wel. De vroeggeboren babys met hun grote hoofd verleiden iedereen ertoe om voor hen te zorgen Hun slimme schattigheid versterkt het groepsgevoel en roept woorden op die ze napraten, steeds meer…

semantische vragen verdraaien mijn hersenspinsels ze brengen mijn denken in twijfel terwijl ik de buurvrouw een tas koffie breng nog voor ik iets zeg komt de smalltalk op gang ik blijf proberen om te begrijpen wat haar woorden betekenen we praten tien minuten zonder iets te zeggen taal is misschien toch niet het probleem…

Ginder in de delling onder 't blaârgeruis van die hoge beuken, ligt mijn vaderhuis. Lang reeds dood is mijn vader, moeder wordt zo oud, en de ganse hoeve is mijner zorg vertrouwd. Gij, de bloem der meiden, knap, van leden struis, wilt gij met mij wonen in mijn vaderhuis? Moeder heet u welkom aan de stille haard; gans mijn liefde…

Ik ken de droefenis van copyrettes, van holle mannen met vergeelde kranten, bebrilde moeders met verhuisberichten, de geur van briefpapieren, bankafschriften, belastingformulieren, huurcontracten, die inkt van niks die zegt dat we bestaan. En ik zag Vinexwijken, pril en doods, waar mensen roemloos mensen willen lijken, de straat haast vlekkeloos…

Dit is wat je moet begrijpen Zo kan je er namelijk ook naar kijken Gevoelens raken zo weer kwijt Maar dit is een feit dat blijft Alles komt neer op de hoeveelheid spijt die je voelt Je hart raakt onderkoeld Zo lijkt het dan wel Het verscheurt je van binnen uit Totdat je het niet meer kan voelen Want, Je bent bij die tijd Gewend geraakt…