Alle inzendingen

Ster 1 Hoog aan de hemel schittert een licht, vol dromen, hoop en een mooi gezicht. Elke ster vertelt een verhaal, van moed, plezier en een ideaal. Ster 2 De nacht wordt helder door haar gloed, ze fluistert zacht: "Het komt wel goed." Door donkere wolken wijst zij de weg, als een vriend die zegt wat je nog niet zegt. Ster 3…

Molens omarmen meer dan wind alleen in het water rimpelen hun silhouetten geruisloos door het polderlandschap waar verlangens zichtbaar worden gevoelens zich strengelen met het zacht wuivende riet daar met elkaar verbonden en in Delfts blauw nageschilderd naar een fraai behouden aanzicht van over duizend monumenten zijn de vele verschijningen…

en dat je dan wakker wordt en dat je dan doet wat je doet en dat je dan buiten komt en dat ze dan dood zijn dat ze dan allemaal dood zijn dat ze dan niet meer bewegen dat ze dan stil zijn en dat ze gaan stinken dat…

Leven in Uw Zonneschijn stralen die Uw warmte geven Nee het is geen valse schijn U geeft zo troost in mijn leven Als het leven mij benauwt steeds weer aanvallen komen Soms de moed in mij verflauwt vervallen al mijn aardse dromen Komt U met Uw trouw en troost Heer U bent zo barmhartig U heeft mij weer getroost moed en liefde gaf U ruimhartig…

  Ik denk anders Ik voel anders Ik werk anders Ik gedraag me anders Ik ben anders Net als jij, net als u Geen 2 mensen zijn het zelfde Geen 2 situaties zijn het zelfde  Dat maakt het grondwettelijk gelijkheidsbeginsel Ook zo lastig, zo moeilijk daadwerkelijk toe te passen Want alle mensen zijn ongelijk Alle mensen zijn zo verschillend…

========== =============== het vlees ligt over de botten en ze hebben er hersenen aan toegevoegd, en een enkele keer zelfs een ziel, en de vrouwen smijten met vazen tegen muren, en de mannen drinken te veel, en niemand vindt de Ene, maar blijft zoeken, van bed naar bed klimmend, vlees hangend over botten, en vlees zoekend dieper dan…

groen wordt geblakerd stormen stromen het land in klimaat on the rocks…

je bent mijn reden, zeg ik het klinkt mooi. daarom zeg ik het nog eens ik vergeet alleen dat ik eerst zelf de vraag was, het kind kijkt met ogen die nog nergens van weten ik geef het een naam, een toekomst die ik alvast voor invul buiten wordt het donker het kind slaapt, ik kijk naar het gezicht en voel mij voor het eerst een…

als ik je delf uit de verzonken dam vertel ik over rauwe ijskoude plakken klei en warme gebakken stenen uit je huid pers ik de eeuwen die wij dragen wanneer ik je omsluit mijn hitte in je borst ontbrandt versmelten we binnen mijn gewelven zal ik je baren onze vlammen smoren tot we nagloeien…

door één geest gedreven samen gebracht, warmbloedige harten kloppend op wacht, nevelen wijken voor licht van de zon, muren bezwijken waar tederheid won, handen die troosten met eeuwige jeugd, eindeloos lied van verlangen en vreugd, heilige ogen fluisteren zacht, liefde en vrede vervullen de nacht…

Voor veel mensen is God een soort van spiegel die het stoffelijke en aardse in geheel eigen stijl is ontstegen die Goddelijke persoonlijkheid is niet zo maar te breken als een gevoelig hart of overijverig brein de eigen wil is niet als een postzegel op een ansichtkaart te plakken dan beschadig je zijn ziel die verre reizen maakte…

Achthuizen, schreef kapelaan Beek, een meisje met krullen, een strik in het haar, slingers aan de huizen, rood-wit-blauw tussen de gevels. Oranje was er niet. Het was 1943. Drie maanden voor het feest huppelde ik nog door de Langstraat, over de Onderberm. De tram liet zich wachten. In de verte klonk de zilveren fluit. Hij komt…

hoe dan de zon langzaam de dag hoe dan de kinderen het klamme gras hoe dan de bomen de pijlsnelle vogels hoe dan de zon langzaam het licht hoe dan de dood…

Ik denk wel eens, denk soms waarom denk ik eigenlijk. Als ik mijn gedachten niet uit, verdwijnt alles in het niets. Toch vertellen weinigen wat ze denken en nog minder leggen ze hun gedachten vast in geschrift of in beeld. Zo verdwijnt bijna alles wat we denken in vergetelheid en is de mensheid dat kwijt. Zo gaan gedachten verloren.…

diep van binnen schreeuwen wachtwoorden die ik allengs ben kwijtgeraakt, zoveel namen die eens het verleden bevolkten met een vriendschap die aan mij was gelinkt nu staat mijn eigen “ persona grata” gedateerd als de volgende op rij, wellicht ontmoet ik hen in alle vriendelijkheden waar mijn woordkeus is gestrand, in de hemel die rijk beneveld…

s Nachts besef ik niets tot er sinaasappelgeur bestaat een man die tot mij praat gekleed in niets wat te raden laat Slapend weet ik alles, goed en kwaad, een man een man een woord een woord en daad de wereld vol bodems en zaad waaruit een magisch mengsel ontstaat Dromend zie ik scherp en zacht een strijd van gras en vacht en dwars door…

Te Meersel-Dreef in spijshuis de Zevenster toont de grote zaal wanden met afbeelding van mensen uit ver verleden die God met heel hun wezen hartstochtelijk dienden eveneens prijkt vrolijk leven uit het Vlaamse land en het plechtige bestaan der kloosterlingen van eens hier verdraagt het ruime geloof geestelijke gezindten van welke…

ook ik kan naar mijn handen loeren en de conclusies vroegtijdig trekken maar ik laat liever woorden broeien alsof ik zo’n weerslag laat uitlekken de kaarsen blijven toch wel branden terwijl de uilen hun kuikens roepen beelden die door dit denken landen zich overwegend waardevol voelen ik hoef zulks niet weer uit te leggen in die hoedanigheid…

In het midden van de feeste, van het spelen en 't gezang, 't vlugge klappen, 't vrolijk lachen en der bekers hel geklang, Schouwende over 't levend feestmaal zit de blanke Poëzij, en 't gemoed vol zoet bewonderen, kijkt en zwijgt en mijmert zij. Zij bewondert 't werk des Heren die, wanneer de Mens daar stond, nieuw geschapen, sprak:…

Je hebt een tuin. Daar loop je 's avonds in. Nu ja, niet elke avond. Af en toe. Vaak ben je voor dat groeien zonder zin, En toch zo grondig, na de dag te moe. Een bloem geeft alles. Maar zij is al dood. Jij bent gespleten. Maar jou wacht het leven. Zo ben je vaak in niets een lotgenoot. Een wig lijkt tussen haar en jou gedreven. Zij wil…

. vertèl mîj van drome, nogh verborghen, maor waorin zèker 't verleeje wart ontnomme ick gao nogh iene kier langhs de velde van weleer, die vertèlle van dreughte en diepen verlaotenhèd . die nogh altijd de huud bekraste, kier op kier, en waor mîn levenssaft verdampt in gelaotenhèd . herinner mîj aon den dach van merrege, die vertèlt…

Word ik door Poetin naar het front gestuurd Dan heb ik nog een stief kwartier te leven. Ik heb geen trek om oneervol te sneven Door iets wat daar op mij wordt afgevuurd. Ik graaf daar dan – als eigenzinnig type - Mijn schuttersputje dik zes meter diep.…

En wat doet AI AI schrijft een tekst op een aangegeven onderwerp of gebeurtenis de Minister President Rob Jetten leest dat na (EI) of laat dat doen en spreekt dan publiekelijk of publiceert dat is in die kringen zo oud 'als de weg naar Kralingen' al honderden jaren want vanaf Willem I tot Willem IV worden tekstschrijvers ingezet op…

heen en weer stuiter ik tussen de tijden door tot ik niet meer weet waar ik wat destijds deed en het is de vraag of ik het nog voordragen wil op het moment dat de golven hoger willen dan de opgestapelde basaltblokken die ik ruggelings meegesjouwd heb over die verdomde bergen waar elk nieuwste pad steevast een dwarsdoorsnede van goden doorklieven…

begin september wakker en weerbaar als steeds de eerste kruisspin zijn web wappert in de wind één plensbui later is het versierd met tal van ragfijne druppels…

Het blauw van 1 mei pluk ik van de lucht, eigen ik me toe op dit papier. Rustgevende kracht.…

Architecten van het eigen zwijgen wij meten de muren van ons gemis in deze wildernis van nat beton heeft het grauwe grijs het laatste vitale groen uit de steden verdreven grote machines zingen hun kille refreinen waar ooit de wolf en de reiger stonden wij kijken toe hoe de grenzen verdwijnen hoe de passie van moeder Aarde zachtjes in…

De watertoren versmelt met regenwolken boven tinten van groen. De onrustige lucht versterkt de rust van het land.…

In de schaduw van de kerk Het veldje voor de wiegendoden Een wereld van zand Geen gebenedijde woorden Van bemoste cherubijnen Om alles wat hier roerloos ligt De wind maakt uit de kruinen Van de oude bomen De eerste herfstbladeren los…

Het was een mooie najaarsdag, het najaarszonnetje scheen, de laatste blaadjes dwarrelden van bijna kale bomen heen. In het park paradeerden stedelingen over de schoon geblazen paden in net iets te zomerse kledij. Kinderen dolden in de bladerhopen. Een al bejaard stel op een bankje schouwden nostalgisch rondom, wierpen korstjes voor de…