472 resultaten.
Fundamenten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
271 Het gezicht verraadt de seizoenen,
plooit gewillig rond de lach,
tekent de droogte van de jaren
in zachte, diepe geulen.
Dat is levend hout.
De dreiging zit dieper.
Waar de flexibele steigers verdwijnen
en de vloeibare gedachten
langzaam drogen in de mal.
Het begint met een standpunt
dat niet meer wil buigen.…
Zadoesjnitsa
gedicht
3.2 met 85 stemmen
25.890 Zo drijven we dan met zijn allen
onbevreesd voor regen, droogte,
voor het ijs en voor de sneeuw
altijd verder naar de wateren
van Stroema, Mesta, Jantra, Jana...
Tussen het riet, op bolle stenen,
wachten de voorouderlijke zielen
en een wit libelletje - mijn moeder!…
2012
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
739 Wat
zal het nieuwe
jaar brengen :
armoede hong
er droogte el
lende crisis bezuinig
ingen gedwongen huizen
verkoop
gedwongen niet kun
nen verkopen van huizen
dakloos
politieke en gemeentelijke
manipulaties en leu
gens rotzooi
burenruzies
slechte tv program
ma’s
liefdeloosheid laster
drugs drank
geweldadig
heid
nog meer asoos
rampen…
Hemelbed
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
750 in herhalende nachten
komen dromen de ziel bestuiven
vol met opspelende wenken
snellen mijn cellen voorbij
zonder te groeten, te wuiven
of aandacht aan mijn ego te schenken
alsof ze samenspannen
om dwaze geesten uit te bannen
en slechts doelgericht naar
onbevangenheid wenken
scheuten schieten door mijn lijf
als ik mijn dorre droogte…
Niemandsvriend
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
671 bestaat
is de maatschappij
zwaarwegend moerasland
de boeken zijn gezonken
in een vijver van verdriet
spiegelt eenzaamheid
zijn zonde niet
van niemand ooit vriend geweest
met niets tot vriendschap geworden
uiteindelijk in leegte verdwenen
zoals de brieven van moraal
liefdeloos met apathie
van vlees geworden vis
spartelend op nieuwe droogte…
Golfslag
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
559 niet alles gewogen heeft,
voor reflectie is geen tijd, dat komt later wel
als de schimmen uit hun verdrinking opveren,
ik heb een soort voorbedachte haast, want
herinnering is het weinige dat tijd prijsgeeft
in mijn deining van ondrinkbare gedachten
verdwijnt de einder van het noorderlicht,
geen water kan de dorst lessen van kelen
uit droogte…
Kom, bedaar eens
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
681 per jaar doen
daar op Antarctica
63 jaar volkomen uitgedroogd
overleven; de cyanobacterie
'n micro-organisme hiertoe in staat
Droogste vis is de Afrikaanse longvis
die vier jaar buiten water in leven
kan blijven, slechts gehuld in zijn slijmvlies
Een waar landvis-wonder
Het Chinees heilig lotus-plantenzaad
overleeft 1300 jaar in droogte…
Maskerade
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
602 Lippen van zand, ouder dan de tijd
rafels van een schrale gestalte
vage sporen van zuivere zwijgzaamheid
dolende regen die droogte
als uiterste vorm van schraalheid drinkt
in dit schijnbaar zinloze weer brengen
lange witte wolken een kalme vervreemding
het suizen van een verkwikkende koelte
is weggestorven in vroegere zomers
nu de tijd hier…
EEN HAND OP MIJN SCHOUDER
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
605 afkeer
ik kijk om, edoch zie geen mens staan
Een kille golf glijdt in mijn lichaam af
‘t voelt alsof mijn innerlijk bevroren is
En alsof mijn brein het nu reeds begaf
in mij klinken tonen van een dodenmis
Een zachte stem spreekt thans tot mij;
ik zie echter nog altijd niemand staan
Het koude trekt weg ik word weer blij
een warme hand droogt…
Geen tijd
gedicht
4.3 met 23 stemmen
23.646 Vertroosting komt alleen van de wind die het vocht
op de konen droogt en de jekker bolt; helaas kan ik slechts
achterwaarts springen om te landen op de andere stoep.
De vlucht naar voren leid tot een noodlanding in poep.
Gul werd er door de munten een wond in het zwarte doek geschoten
en ineens wist ik weet, en goed, hoe laat het was.…
Voor vlinders en wolven
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
465 Nu breekt langzaam het flets blauw door,
de inkt op het papier droogt op.
De wolf vindt rust in de schaduw,
terwijl de vlinder haar vleugels spreidt;
de brief is onderweg.…
Romantisch Dieptepunt
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
947 het wonder der machteloosheid zelden op
het verwart me, ik kan er niks mee al die sluiers
die een schijnsel doen verzwakken maar jij
Jij kijkt de watts nog uit een zaklamp
Placht ik te zingen om je ogen wie had ik dan nog bedrogen
Mocht ik dromen in je bed mocht het dan enkel onbewogen
Had een stortbui ons verlost was jij zoekend naar de droogte…
Uit de hoogte
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.377 Doordat-ie daarom diep in 't glaasje keek,
bestreed-ie drinkend en passant de droogte.
Hij dacht: 'Zo komt een eind aan mijn probleem.'
Op lager bier berustte zijn systeem.
het werkte averechts: hij kreeg de hoogte.…
Oudemanhuispoort
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
578 De zon verwarmt
klinkers en droogt de lucht, de daken
Door de open poort zie ik al het gesloten
Eenmaal binnen klinkt het slot
Menig vrolijk mens heeft hier gefloten
Wie is hier niet op verzot?…
Ware Liefde
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
2.545 jij al eeuwen
Totdat ik weer ben bedaard
Jij staat stil als ik je vraag te lopen
Zit te wachten op een stoel
Stelt je hart volledig open
Begrijpt nooit écht wat ik bedoel
Jij slaapt als ik je vraag te dromen
Knikt ja bij iedere vraag
Je weet dat ik terug zal komen
Zelfs niet morgen, maar vandaag
Jij lacht als ik je vraag te wenen
Droogt…
Dromenland
hartenkreet
4.1 met 27 stemmen
1.085 Verdwijnend in antroposofisch stilzwijgen,
doezelend, mijmerend
kijkend naar het baldakijn,
bedenkend
hoe de wortels van het Zijn
diep gegrond ineen zijn gevlochten,
hoe ondanks de dorheid, droogte, schraalheid
de kleurrijke woestijnbloem in de zon groeit te pronken,
hoe de woordeloosheid van woordelijke inhoud
in dichterlijke taal kan verstompen…
- Regendagen -
hartenkreet
4.3 met 25 stemmen
812 En zo er regen was, zoals een gunst
zo zonder droogte,
aan een grasspriet
vertrokken naar de andere kant
door hun dood
worden glinsterende regendruppels onsterfelijk
wachten op het zonnige moment.…
moedersdag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 een schaduwrijke boom
die ons altijd schutting geeft
moeders
zijn de rotsen in onze branding
die ons steun en toeverlaat geven
als de aarde met water en voedsel
voeden en laven zij ons koesterend
moeders
zijn als dichtbegroeide heuvels
waarin wij een schuilplaats weten
alwaar de zakdoek van toewijzing
ons de tranen van verdriet droogt…
Ik noem het daglicht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
412 Ik noem het daglicht
Omdat ik weet van het donker
Ik moet op de tast gaan
Ik sta op de uitkijk
Ik staar naar de horizon
Ik lees de krant
Over het aardse, het gerommel
Gebarentaal van dieren in nood
Over vogels die op de vlucht slaan
Het heeft geen naam
Ik noem het droogte, ik noem het hitte
Ik noem het tijd op mijn horloge
Ik noem het…
Het aambeeld van het heden
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
526 Een aalscholver droogt haar kledij
terwijl een blauwe reiger een voorn
uit het water vist, onbevreesd reizen onze
realistische waarnemingen mee in een non -dualistisch
blijspel waar twee zielen zich één voelen
in een magisch spektakel van “ rust “.…
Landleven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
631 Er broeit iets, de lucht werkt
landlieden luieren in de verlaten ruimte
zien terug op het zwoegen van de dag
Vlijtig en vol ijver
stapten ze de bedauwde morgen in
een zuidenwind bracht slepend
de dagelijkse droogte aan
In de verre verte lokt klokgelui
-boven rieten daken en
onder de dreigende hemel-
ze terug naar de hofstee
Ze dralend…
In halfslaap
gedicht
3.8 met 5 stemmen
8.613 Ik wist precies wie het waren, hun namen gladgeslepen
door het vergeten (elk verdriet droogt zijn eigen tranen);
jaren hadden zij in het gelid van hun leven gelopen
tot zij hier aanspoelden, zich uitliepen en het tij hen terugriep .…
Cyclus
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
561 Verdampend door het warme licht der zon
klimt zij op naar koude hoogte
en klettert later naar beneden,
Op warm geschenen sediment
spettert dan de regen,
Klaterend en ongetemd
Regen die wij
ten tijden van een grote droogte
zo begeren
Om haar vermogen
Wat aarde heeft weten te conserveren
Te laten groeien voor onze ogen
Net zo min als de…
Rond de langste dag
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
674 De droogte duurde lang dit jaar
en wekte verbazing dat er nog planten waren
die kennelijk genoeg hadden aan 't weinige water
dat nog was, of moeite deden dit te vinden
in diepere lagen waarin nog veel verscholen ligt.
Anders is dat met gras,
het schreeuwt als een verwend kind om water
en meststoffen.…
Cinque Terre
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
591 zijn dobbelstenen had laten vallen
her en der tussen puntige rotsen
om daarna aandachtig en frivool
met tandenborstel, zeef en ecoline
in het rond te zitten spatten
een kladje smaragd en azuur
subtiel over de schouder
om ook het water te kleuren
tot tegen de scherpe kliffen
flanerend door de smalle steegjes
waar tussen huizen wasgoed droogt…
Katwijk kust mij
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
556 ik niet kon en kan
Hij is van aard zichzelf
Ik loop over een pad
Waar vrouwen vroeger hun rug niet keerde naar de zee
Ze keken met de storm mee
Ik had trek gekregen met nog de
zeereep voor mijn kiezen
Een mantelmeeuw was mij al voor
Zonnestralen kwamen door
Goude mist met blauwe gaten
Witte vlaktes boven wilde golven
De zon die droogt…
Algoritme van het einde uit zwarte verzen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 natuurlijk
algoritme groot gevaar
de mens verbrak de
balans in de natuur in tal
van tekenen maar ook
genegeerd als religieus
intermezzo door de hogere
macht en mystieke kracht
van de machtspersonen
die manipulatief bezig
waren in het eigen straatje
het verfijnde raderwerk
synchroniseerde niet meer
met de tijd en seizoenen
hitte droogte…
savanne
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
869 sterk libibo vermoeden
een buffel wentelt zich in een modderpoel
tegen de jeuk van teek en parasiet
antilopen rennen elegant op gespleten hoeven
de giraf reikhalst met lange wervels
zijn gespierde schouders rusten op slanke poten
een ruwe, harde tong verdraagt de doorns
de sponzige stam van de apebroodboom is doordrenkt
hij draagt de droogte…
Geheel van Jou 2
hartenkreet
4.3 met 37 stemmen
2.981 weer te stralen
De zon maar ook de maan
Etmaal om in te verdwalen
Geluk de tijd stil laat staan
Ik loods je langs alle plekjes
De Scheveningse boulevard
Waar ik mijn ex ooit liefhad
De lucht nu weer is geklaard
Jij praat over hoe je mij ziet
Zie bewondering in je ogen
Kust mijn laatste twijfel weg
Ben door tederheid bewogen
En droogt…
Het huis alleen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
950 houtwerk van zwellende sponningen
tikken van gespannen glas
Op de overloop draait het stof
zijn rituele rondjes in het licht
vallend vanuit een bovenraam
Een deur smakt dicht en haast
gelijkertijd ruziemakende stemmen
de één hoog, de ander bassend laag
totdat de donder rommelt
de bliksem schichten slaat
Op de vloer in de kale keuken
droogt…