758 resultaten.
Romeinse villa
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
2.138 ofschoon je glans
in alle dorheid is vergaan
klim ik je heuvel op
tussen uitgeteerde mozaïeken
rust je naam
de zon brandt nog eeuwen je faam
pijnloos scheurt je marmer open
wespen zoeken in de wonde
naar het opgedroogde leed
maar langs verweerde stenen
groeit eenzaam een perzikboom
bijna devoot beroer ik zijn droom
zelfs een vijgeboom…
Apéritif
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.308 'Vous l'avez bien fait',
mamie Delrieu met hond en
Lune, haar bazin en ik met
kleine zwarte Spot lopen
de heuvel op en praten
het kerkhof is de halteplaats
er wordt gezwegen, dan geschikt
het leven van een man, een broer,
de ouders uit een ver verleden
over de doodsgrens heengetild
ik wacht.…
GOLGOTHA III
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
593 Ga er maar aan staan
drievoudig gevangen in brons
op een heuvel waar men de aarde eet
als het allerlaatste brood
er is er een die vraagt waarom
hij heeft de armen tot de hemel geheven
de roep om vergeving op de lippen
weet dat aan alles een einde komt
stijgt hij hier boven zichzelf uit
loodrecht in de lijn van een hogere sfeer
gehangen…
LEEFTOCHT
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
917 Haar vel is van
fluweel en heuvelend als Umbrië haar borst. Lust kruipt door
vingertoppen, en deernis.
Dat zware gonzen
in het donker boven ons -
ganzen op leeftocht…
Haar diepste verlangen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
579 Hou van mij
klinkt als een fluisterende
melodie, de kleur van hoop
danst als een dromerige
herinnering,als zilveren
balletschoentjes
gedragen door de wind
zij op blote voeten in het natte gras
de liefde lijkt te verdorren
achter het huis op de heuvels
aan haar horizon…..ruist de zee
vliegen de meeuwen
haar vrijheid
hou van mij…..…
Liefdes bouquet
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
698 op de lange zeedijk
dicht ik mijn liefde voor jou
ademt mijn adem
de klaarte eerlijk open
zonder woorden
blozend, zoenend strelend
voel ik jouw passie
het zilte nat ligt sensueel
als liefdesnectar
zoet op mijn lippen
vingertoppen herkennen
het warme weten
maakt de heuvels ongestoord vrij
ik rust in jouw boezem
zacht sluimerend…
in witte uren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
529 ochtendnevel zacht en koel
vochtig veebont in witte uren
flarden zweven de tijd voorbij
langs bomen gras en grond
de toekomst in een vochtig glas
het is ondoorzichtige huid
in verhulde openheid
een zwevende dans
een overduidelijke kans
op liefde en hoop in de
bedauwde ochtendglans
zweeft daar in nevelen
door dalen en heuvels…
Meilicht
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
933 Lentekriebeltjes in wei
langs strakgesneden zijrivieren
in omhelzing met elkaar
waar witte pluk zich zalig vond
hier gingen wij de heuvel op
in kronkeling van holle wegen
burgemeesters van geluk
gelijk Romeinen in verbeelding
en wij keken naar het water
waar nog bladeren in dreven
helder water waar het meilicht
stille dromen in verzonk
en…
Visarend
gedicht
2.6 met 43 stemmen
9.737 Iemand zei je moet je vaart versnellen
om van verleden los te komen, je moet
als een voertuig in z’n vrij de heuvel af
niets houdt je bij, niemand
heeft nog een naam, precieze tekeningen
rekken tot strepen die aan het eind
van de zindering abrupt de grond in gaan
wat je weet raakt achterop, adem
wordt afgesneden als een koord en
als kreten…
laat me een paasmens worden....
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
518 laat me een paasmens worden:
die stenen van onbegrip wegrolt,
die heuvels van misverstanden slecht,
die anderen laat zwemmen in een oceaan van goedheid.
hopelijk kan dat,
ik ben alvast bereid!…
Venus.
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
655 uit jouw haren ontspon
je naakte lichaam verleiden
in het fluisteren van de maan
mijn schroom laten verglijden
in de bron van mijn bestaan
ik wil met je blijven draaien
om de planeet met jouw naam
het hete vuur zal ons reinigen
ik zal nooit meer verder gaan
jij bent mijn aardse Venus
mijn eigen engelenkloon
gekust over je schone heuvel…
DROOMZICHT
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
539 Dan verdwijnen jouw omlijningen
achter heuvels van mist
in transparant kunstwerk
van geschreven woorden
tot jouw beeld vervaagt
en wervelend oplost
uit mijn droomzicht.…
overbodige annonce
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
803 vrouwelijke stem gezocht
om voor te dragen
tijdens de theatervoorstelling
van het leven
zij moet allerlei vormen
kunnen aannemen;
zoals een glimlach
of het stilliggend licht
op een heuvel
zwijgen als een blad
dat tijdens de herfst ademloos
ten onder is gegaan
koorddansen op de rug van een rivier
en een enkele keer overleven
tussen…
Precursor
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
484 Ik besta in het uur dat wacht
Handpalmen wuiven mij van verre toe
Mijn ogen reiken duizend ramen tegemoet
Schampen langs heuvels van gebalde pracht
Er ritselt water
in kleuren van gesmolten lood
Een deining smoort
tegen de veilige oeverrand
Het gouden licht
getuigt van een afwezige dood
Ik mompel duizend namen op voorhand
Rollende kiezels…
De weg van het leven, is geplaveid met obstakels.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
945 Soms kuilen, soms heuvels en bergen wellicht.
Niet er omheen of ontwijken toont je ware gezicht.
Neem soepel die hordes en ga soms op je bek.
Vaak zijn er emoties, dat is ook niet gek.
Zet door tot het einde niet wetend waarheen.
In het bijzijn van anderen ben jij nooit alleen.
Geluk zal je deel zijn en met pech ook verdriet.…
Zeegroen
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
837 diep decolleté
dat zij niet wilde verhullen
door haar borsten steeds maar
weer te rangschikken
dromen deed ik van seksbladen
bij het oud papier
dat naakte rondborstige vrouwen
met gulzige gretigheid weerloos
wegnamen
Na gerecycled te zijn, droomt
de lezer nieuwe borsten, met
tepels die priemen in geheel
wolkeloos azuur
Haar heuvel…
De kern (1)
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
667 Haar kern is kenmerkend
vanwege een onbeperkt onverwacht bevrijdend gevoel
door een groen landschap van heuvels en valleien in de nacht
met het geluid van een stromend beekje
begeef ik mij door geuren van lavendel en mandarijn
naar de kern die tastbaar voelt en fluweel zacht.…
Verlaten dorpje in de Franse Cantal
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.025 ze zijn nog maar
met enkele bewoners
in 't vervallen dorpje
op de heuvel
vergeten en in
de tijd verloren
primitieve boerderijtjes
waarin comfort ontbreekt
's winters vochtig en tochtig
lekkende daken en muren
veel verrot hout
't ruisen van de wind
door toppen van kale
dikke beukenbomen
het dorpje is reeds
dood en koud…
Dambala
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
381 Kom, Dambala, kom
teken je spoor in het zand
ik wil je lezen
tussen de heuvels waarop wij wonen
kom, eet de eieren, Papa, kom
de blauwe en de bruine
Wij zijn groen van het wier
uit de diepzee, wij zijn rood
van het bloed dat vloeit
de witte mensen gaan niet
naar de zwarte hemel
en er is geen hel
Er is alleen het vuur
en de aarde…
Waar wij middeleeuwden
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
798 ben weer
teruggegaan heb
eeuwen van vooruitgang
van de hand gedaan
uit de gouden driehoek
mayaat de cultuur in het
zacht glooien van hun heuvels
helaas nog maar van korte duur
ik azteek hun geniale bouw
in schitterende tempels
daar waar wij middeleeuwden
bleven zij beschavingstrouw
matte riet tot boten
met hun ronde neuzen
paasde…
Odeon
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
612 Dat het niet meevalt, merk ik
om me heen
Ik kijk als dichter en zie
in de rondte
Dat, zover ogen reiken, horizonten
Verkrimpen tot een ziggurat ineen
Die metamorfoseerde in een heuvel
Waar ooit een Muzenberg lag, iets te hoog
En de Hippókrenè staat nog steeds droog
Door overdaad aan wereldlijk gekeuvel
Weet iemand nog de weg naar Helicon…
Een Kraai bij Siena
gedicht
4.0 met 3 stemmen
303 Hoe een kraai vliegt over de heuvels
bij Siena: een verkreukelde zwarte lap
boven het koperen landschap.
Werkt zich rot, denk je van onderaf,
met die averechtse vleugels.
Door de kijker zijn slimme snavel,
zijn eigenwijs hoofd: hij lapt
het toch maar.…
De Leeuw van Vlaanderen
netgedicht
4.4 met 24 stemmen
7.552 Sluimerend ontwaken de eerste fluiters,
en hun liederen klinken langs de heuvel.
In de verte ontwaar ik enkele ruiters,
en boerenvrouwen in minzaam gekeuvel.
Hier klopt het hart van slapend Vlaanderen,
zijn bloed stroomt door de beken.
Niets kan de geschiedenis veranderen,
of proberen de geest te breken.…
Hissarlik
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
6.822 Nu - een heuvel boven de vlakte.
Ooit - binnen muren gaaf als huid
de Stad. De machtige wachter.
Fort langs de Bosporus:
de weg naar de Zwarte Zee.
Als bittere distels
stonden hier de speren.
Het landschap zegt men
is niet veel veranderd.
De Skamander doorsnijdt de vlakte.
De zee is grijs - het waait.…
Cranagh
gedicht
2.6 met 36 stemmen
20.447 Wij lagen eenzaam en de paarden liepen
hun donkere kringen in een witte boomgaard
op zee was mist het hart weet nog
hoe zwaar de noodhoorns door de heuvels riepen.
-----------------------------------------------
Uit: 'Gedichten voor een man', 1978.…
Slag bij een meer
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
1.088 Of het nu een zandbank was
de top van een heuvel die uitstak
met zijn moerasceders van eeuwen her
Heden ligt het eiland hier
de trots van het Trasimeense meer
waar Hannibal voor het eerst
de hoogmoedige Romeinen versloeg
ingegraven in hun stellingen zo´n
tweehonderd jaar voor de geboorte
van de zoon van god de heer
Dacht aan jou toen…
Joerten op de Mongoolse steppe
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
629 Niet gesard
naar de mooiste stroom
Een zeer lange weg
van zeven stromen
elkaar geheel negérend
dus totaal verward
Paarden sieren
een mooi landschap van
heuvels en rotsen
Khalkha-Mongolen
afstammelingen
van wereldveroveraar
strijder Dzjengis Khan
Ulan Bator, 2001…
Wulpse heupen (vervolg op 'Hel'dre ogen')
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.393 Heuvels
Over en
Weer. Bis
Bergen moeten*
* Vervolg en slot in 'Liefde voor jou'…
De herfstweg
gedicht
3.6 met 12 stemmen
7.124 Als regens waaien in de hoven
en maaiers op de heuvels gaan,
bundel ik mijn vreugde tot schoven.
En het oog is hol en vol tranen.
Bomen lozen bladeren, ik haar,
schaduw en nagels. Kort ben ik
op aarde, korter dan een sjaal.
Steeds verlaat mij weer de ochtend.
Steeds lokt mij weer de laan.
Tot ik door het dwarse tuinhek ga.…
Het komt nooit niet meer terug
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
698 kinderen laten me denken
waar is die tijd, waar is mijn jeugd
kan ik nog een bloemetje schenken
zo voel ik liefde, zo voel ik deugd
de jaren vliegen en staan soms stil
ik denk dan aan plezier en pijn
mijn hart voelt oud, mijn woorden kil
waar is het leven vol zonneschijn
mijn groot verlangen is nooit vertrokken
bergen beklimmen een heuvel…