513 resultaten.
in aanloop
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
194 wat u niet kan voelen
is de slag van mijn hart
ik ben niet aan te raken
en adem langs contouren
van een dooiend wak
.
ook naar mijn luisteren
is een brug te ver
het kent een valse start,
immers mijn stem woont elders;
langs weg nog steg
ik woon nabij her en der
.…
In jouw nabijheid
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
357 Soms lijkt het alsof tijd zich om ons vouwt,
een dunne sluier die alles vertraagt,
tot enkel de contour van jouw wezen blijft,
helder als een ademtocht die niet verdwijnt.
En wanneer je gaat, blijft iets achter -
een lichte trilling in de ruimte tussen ons,
een belofte die geen naam verlangt
maar toch haar weg vindt naar het hart.…
De ontmoeting
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.138 De vreedzame reflectie
van haar warme straling
verzacht haar contouren
tot een uitnodiging
haar te betreden.
Twijfelend neem ik het in me op.
waar haar openheid
me nood
voel ik de broosheid
van haar diepere leven.…
Overwintering?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
393 Morgen is misschien de beste tijd
gisteren en vandaag is te vroeg
met dromen vergroeid te raken
in de zachte kussens in de geurigste
contouren weg te duiken,
gedachten-vleugels, horizon van twijfels
zichzelf te moeten onderscheiden, pijn
in de wiekslag van hoop te verdwijnen,
groen in een malse ademteug laten ontluiken,
mens te worden…
Metoposaurus
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
542 De voorhoofdhagedis
zo genoemd om de contouren
van zijn brede schedeldak
als casco van zijn trage brein
plat als dwarsgeslagen haring
met een smal corpus callosum
gestolde relikwie temidden
van twee hemisferen
stamt rechtstreeks van amfibieën
uit het late Trias
van de oerbossen van Polska
tot het eiland Portugal
van droge…
Wandeling
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
840 bagage
dag Breestraat, Pieterskerkchoorsteeg,
dag kerken, Singels en dag pleinen
jullie blijven me mijn leven lief
al ga ik uit je beeld verdwijnen
ik wandel, hoor mijn stappen klinken
er is bijna geen mens op straat
zo is het goed, ik laat je achter
het leven gaat zoals het gaat
Dag stad, dag oude binnenstad
ik was thuis binnen je contouren…
Lisa
netgedicht
4.1 met 46 stemmen
2.002 mijn muze
ik dicht een beminning
tot mijn schaamte
en verlangen
verlangen
door dromen gedreven
bedwelmend, de spanning gonst
onze lichamen die bevend liefhebben
druppels vormen op jouw huid
parels, als dauw op blad
fonkelend
je ogen, ze schreeuwen passie
vingertoppen glijden
verkennen naakte huid
maken kleiner wordende contouren…
Sneeuwboswandeling
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
803 Sneeuwlicht rondom overal op gevallen
geluid word witgedempt doffig
onze stappen sporen door het witbos
enge kale takken worden vriendelijk
door sneeuw hun contouren verzacht
diepe schaduwholen lijken knusse schuiling
voor wild, kleindieren en vogels….…
Golfslag
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
559 hun verdrinking opveren,
ik heb een soort voorbedachte haast, want
herinnering is het weinige dat tijd prijsgeeft
in mijn deining van ondrinkbare gedachten
verdwijnt de einder van het noorderlicht,
geen water kan de dorst lessen van kelen
uit droogte geboren en voor dood bestemd,
vreugde is van korte duur, in zielenpijn zie ik
de vage contouren…
Aubade
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
547 Als we beiden de verste sterren gadeslaan
gepriemd op het zwarte canvas van de kosmos
wordt de afstand driedimensionaal overbrugd
en kom je zwijgend uit het niets vandaan, in
elke hand de contouren van ons verhaal,een
aubade aan de tijd waarin ik berust en ademhaal.…
Zal je dan nog van me houden ?
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
582 '
Ik toen reeds vroeg in zacht gefluister:
'Zal je dan nog van me houden
wanneer de tijd ons roept
en in het samen opstaan
nog slechts de contouren
van onze oude lijven achter blijven
en jong zijn is heen gegaan.'
"Zou je dan nog van me houden?"…
Aubade ?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
500 Als we beiden de verste sterren gadeslaan
gepriemd op het zwarte canvas van de kosmos
wordt de afstand driedimensionaal overbrugd
en kom je zwijgend uit het niets vandaan, in
elke hand de contouren van ons verhaal,een
aubade aan de tijd waarin ik berust en ademhaal.…
Overwintering?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
482 Morgen is misschien de beste tijd
gisteren en vandaag te vroeg
met dromen vergroeid te raken
op zachte kussens in de geurigste
contouren weg te duiken,
gedachtenvleugels ,
achter gespiegelde horizonnen van twijfels
zichzelf te moeten onderscheiden, pijn in de
wiekslag van hoop te verdwijnen,
groen in een malse ademteug laten ontluiken…
Afscheid
poëzie
4.0 met 9 stemmen
2.637 De vorm te zien, die in het water drijft,
Onzuiver zo van kleuren als contouren,
Die, vluchtig bij het allerlichtst beroeren,
Geen wezen heeft, dat in zichzelf beklijft...…
Studentensteden
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
472 De schuimkraag op vele glazen
is een happen zonder vrezen in
een onzeker dromen over een
maatschappelijk leven dat daarvoor
nog alle contouren van de ernst bezat.
Studentensteden bruisen veelal
van het leven.
Een nieuwsgierig zoeken naar
een kennen wordt beschreven naast
het beleefde kattenkwaad.…
G.O.D.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
479 sterk of zwak, tot aan de
gemeenschappelijk Achilles hiel
gebruik van riten en symbolen
creatie van de geest, troost of vloek,
is mij om het even, een
deelbare kwetsbaarheid
tussen uiterste polen
in voor- en tegenspoed
draaikolk van de realiteit
misschien de verlossing die ik zoek
spiegel van vergankelijkheid
waar ik me in contouren…
Meridianen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
563 schaduwen van de
morgendauw omlijst door stille woorden
zullen altijd in ieders armen rusten
sporen wat ons verlicht en wat zich uitbreid
als we de helderste sterren gadeslaan
een gouden stip aan de horizon van
verre kusten, worden afstanden
driedimensionaal overbrugd, dan
ben je zwijgend uit het niets gegaan,
in beide handen contouren…
winterwandeling in de Cevennen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
843 neervallende regen
grote en kleine druppels koud en nat
mijn tijd zit er op, heb het hier wel gehad
tracht mij moeizaam voorwaarts naar huis te bewegen
tocht door de Cevennen natuur over moeilijk begaanbare paden
nog enkele koude en natte kilometers te gaan
atmosfeer raakt intussen steeds meer elektrisch geladen
beneden in het dal zie ik de contouren…
Vrij toegankelijk?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 Mobiliteit als overleving
opgesloten als universele droom
die traag zal rijpen en
al een doel is op zichzelf
ze staren naar mij
met lege ogen, van
ver gekomen, plat gewalst
in een papieren maalstroom
vanzelfsprekendheid
te mogen overleven aan
rafels van een Fata Morgana
die wazig wordt aan de horizon
contouren zijn onduidelijk…
Voorkennis?
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
404 krassen met een klagende
geluid de stilte uit van weer en
wind heeft met passende voorkennis
een ander klimaat al heeft ingeluid,
elke dag kruipt het licht iets nader
uit de cocon van de horizon, het
duister verstopt zich in lange
gezichten van de schaduwen,
getrokken door de zon, ze kwijnen
langzaam weg in het vooruitzicht
dat hun contouren…
Gevangen en toch vrij?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
439 Een aarzelende kus van
begroeting, lippen stijf
gesloten, verdooft het
denken, lichtverval verdampt
de trede in de ruimte
of vult zich met mist,
daarin een gebroken stem,
in een tegendraads bestaan
een blik die oplicht, kleine
glimp van herkenning
kleefden beelden in haar
hand, vaag album van de geest,
contouren en beelden…
Gelijkenis?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
471 De stoutste dromen die ik droomde
bleken contouren van een oud verhaal
beleving opgeklopt tot Kathedraal, die
oprijst uit de schimmen van vergetelheid en
van de tijd, die onverzadigbare gastronoom,
in zijn meedogenloze paukenslagen van
herinneringen aan chocolademelk, wat langzaam
uitdooft in het verre licht van mijn
jeugd, daarachter…
Kameraad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
541 Het mag een beetje nut hebben
dit leven, dit denken, dit schrijven
waar het landschap in stevige contouren
grensgebied vormt, tussen wildernis
ademt er een woestenij vol emoties
grillige waarheden in de hitte van het zand
en aangelegde beschaving.…
Ukiyo-e
netgedicht
2.9 met 16 stemmen
234 Onder de contour van
een voorbijgaand gebaar wordt elke
beweging een tijdelijke waarheid, een glans die
even oplicht en dan terugvalt in het stromende niet-blijven.…
reling en dek
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
477 hoe excentriek en besluitvaardig
ligt deze dag aangemeerd aan de
riem van de nacht, de kajuit blinkt
in de spiegel van de boeg terwijl
de contouren zich ankeren
in de reflex van de klimmende zon
in alle eigenaardigheden gelegen
dempt de machinekamer het
slagen van de hamers die gevoed
worden door de conversie
uit de kleppengalerij
niets…
Lesbos en Lisboa
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
541 als hendiadys
in een sereen
trait d'union op niveau
voor een pikant
rendez-vous vis-à-vis
Getooid met acanthus
- een gulden snede
van bloesem en blad -
verheffen zich hoge
pilaren en smeden
met architraaf saam
een menage à trois
In hoger sfeer
spreken zij, aardgebonden,
groeven gebeiteld
langs een liniaal
met beider welvend…
Ontspiegeling
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.512 vrijblijvend is
als ik mij niet vergis
blijft de reflectie
van jouw afbeelding mij strelen totdat die
onvermoeid zijn hoogtepunt bereikt
met beleid vakkundig af en aan
glanzende vormen betasten paradigma’s
die ontstaan
waarbij
allerlei
beproevingen ontspruiten
glas beschermd buitenste
randen tactvol
het gedeelte dat vol
vragen de contouren…
Ik laat niets achter
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.715 achter
niet een lied dat gezongen wordt in de kroeg
een formule die kinderen zullen vervloeken, generaties lang
niet eens een filosofische gedachte die beweegt
een schilderij waarop een Chinees mediteert
en het is niet eens grappig
zo gaat dat
wie leeft in tegenwoordige toekomstige tijd
laat alles achter in onvoltooid verleden tijd
een contour…
Liefde is...
hartenkreet
3.3 met 18 stemmen
1.931 uw bekentenis loopt,
want mijn vragen blijven haten,
tot de hagelwitte lijnen
mijn contouren vervormen,
door mens en wij onteerd
ik prik zonder naalden
door hoofd en blik verdoofd
en de kleur van liefde
gitzwart rood
kapot zullen ze verklaren
op momenten dat ik mijmerend
benaderen wil
en moeizaam uit het
harnas viel
want wie als…
La Dame Blanche
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
650 al wat eb was
over mijn strand
woest vloed
blinkend als kind
met vlinders in handen
verborgen lacht
zo beef ik des nacht
in volle vallende sterren
mijn adem over jouw huid)
zing ik vlakke tonen ronder en rollend
van mijn tong het hemelbed in
op het ritme van je levenslijn
gelijk de vrucht zich naakt ontkleedt
- dansen de contouren…