4157 resultaten.
Soms
hartenkreet
3.9 met 12 stemmen
1.988 Soms verscheur ik nog jouw lachende gezicht
Blaas ik de snippers nog richting het vuur
Verlost mijn lichaam zich van haar gewicht
Om zwevend een weg te vinden tussen zoet en zuur
Soms smelten mijn tranen nog naar het vriespunt
Verafschuwen mijn zenuwen het woord 'gevoel'
Om pijn en emoties los te koppelen van wat je kunt
Om weer objectief…
Veelzijdig en betrokken
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
625 bakens
als een wiegenlied
de nacht kent
ontelbare vertakkingen
benadert de mens
via het klimaat van het hart
droom je dromen
afstanden worden kleiner
wordt het gefilterd
als glashelder water
stilte zocht zich niet in zwijgen
in momenten van
verlatenheid en vreugde
maar juist
door een optelsom
van liefde, van gevoelens
geven emoties…
Wereld van verwarring
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
668 Een brute kermis van verwarrende emoties
draaiend als een donkere gedachtemolen
in het beschadigde hoofd van het misbruikte kind
is de kleine speelhut nu een zwarte holle leegte
scherpe geur van verschroeide geweerlopen
ontlasting, urine, door angst losgelaten
in duister ontsnappen, de duivel naast de dood
draait het kind nu de kast weer…
De zee
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.220 Temperamentvol, woest en rustig
Reikend aan emoties
Leven gevend, leven nemend
cyclisch ritmisch
Instrument beroerd door velen
met verschillende composities
Koppen snellen, schuim opwekkend
volgend als dolfijnen.
soms buitelend als een kinderspel,
soms vlak als stoicijnen.…
12 gordiaanse knopen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
612 Hollander, een jachtig
galjoen, bolde winddruk
de zeilen met de kracht
van 12 gordiaanse knopen
stuurloos op een bevroren
kompas, overtuigd in een
nauwe wambuis, geankerd
en gekapseisd bij onbekende
kusten, waar het lot het
zwaard in vast liet lopen,
om verleidelijke sirenen
op de klippen te mijden,
viel tegen krachten van
emoties…
PAPA
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
873 gelijk het kille weer vandaag
giert de storm om mijn hart
op deze dag van jouw sterven
stromen emoties over
want dit is de dag 17 jaar geleden
waarop jij vleugels kreeg
en door het venster
van ons ouderlijk huis
naar buiten vloog
herinner ik me elk jaar weer
hoe ik dicht naast je was gekropen
en jij jouw laatste woorden
tot mij sprak…
sprekend steen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
710 jij en ik
zegt mijn steen
hebben best veel gemeen
aan het uiterlijk
kan je immers
ons innerlijk
niet ontlenen
waarom koos jij juist mij
weerspiegel ik jouw ziel
zag je mij in perspectief
word ik nu de dief
van jouw diepste emoties
opdat jouw pantser breekt
en oud verdriet heelt?…
Het vele klatergoud (ode aan Elze)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
421 de wegen die jij gaat
in de jou passende verbindingen
geeft staal geheugen mee
om de zee duurzaam te klieven
verovert draagkracht om te kunnen vliegen
spreidt knoesten in het eeuwenoude hout
om hun verhalen bloot te leggen
luistert minzaam naar het vele klatergoud
genereert dimensies die raken aan eeuwigheid
verbindt werelden met emoties…
Wie legt de loper uit ?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
475 Zwijgen legt het hart van het leven bloot
onder de purperen zon die werd aangeboord
emoties van rivieren stromen door ons heen
het kneedt en polijst de kiezels van gedachten
daarin te krimpen of te worden uitvergroot
weerspiegeld in de schaduw van de vragen een
woord in teksten waarvoor we tol betalen
in de bladzijden waarin de poëzie beschrijft…
De dag dat ons land beefde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
529 Iedereen greep van emoties naar iedereen voor steun.
Tot de waarheid glashelder aan het klinken ging.
Geschreeuw uit verschrikte monden.
Geschreeuw door afgerukte ledematen.
Geschreeuw om dode kindertjes.
Geschreeuw om een goede huisvader.
Geschreeuw om die zorgende moeder.
Die dag werd zwart en onbegrijpelijk.…
De rust in jezelf
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
579 Herleef ik het verleden, door een storm van gebeurtenissen
Het verleden, met de kennis van de toekomst
Voert mij mee tot het oog van de storm
Een oorverdovende stilte daalt neer
Plotselinge traan gevuld met het verleden, verligt mijn last
Blauwe hemel, muren gebroken, de storm voorbij
De stilte laat mij verloren achter
Verloren in emoties…
Vaarwel, woorden...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
596 Jullie zijn de
knoop in mijn maag, de deksel op mijn emoties.
Ik hoef niet langer als een engel de punt van
mijn vleugels in de zwarte inkt te dopen om mijn
onzichtbaarheid op te heffen. Engelen hoeven niet
te schrijven, hun lampen schijnen onmerkbaar, zij
kunnen beter hun goddelijke lieren in de hemel laten.…
Sprekende ogen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 Vul zelf maar in, maar het gaat om die ogen die, met een wirwar aan emoties, zo veel vertellen, als je maar goed kijkt.…
De ondeelbare tijd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
406 Zie de stip aan de horizon en droom
mijzelf bloot te geven aan de wildste ideeën
en gedachten, waarin de beek eerst nog
helder leek, de bedding en transparantie
regelmatig door emoties werden verlegd.…
Zonder het zelf te weten?
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
611 In een opkomende realiteit
ontstaat een onbedwingbare
mist, een aerogene vitrage,
elke autonome druppel herbergt
een regenbui, zijn richting berijdt,
verbindt zich naar alle kanten
in sommige gevallen traag en lui
daarin raken we de richting kwijt
en uit zich in emoties vol razernij
verwond en ruimtelijk vermomd
in een ongeremd gevoel,…
Zo dichtbij en toch zo ver van mij
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
593 Ik probeer de gezichten en verhalen opnieuw
te lijmen met wat snippers van een dagboekbladzijde
Foto vervaagd tot enkele lijnen of meegevoerd door de wind
Een traan in de ogen, de emoties en gevoelens zijn overgebleven.…
Aardse energie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
453 door
het patina van vele
handen die hem in
de loop der jaren
geraakt hadden
sommige beweerden
dat de steen energie
bevatte en die doorgaf
in een herinnering
aan de volgende keer
in weten en de steen
nooit vergeten
na het raken traden
de mensen terug in
conclaaf met vrienden
en familie en deelden
dan uitgebreid
ervaringen en emoties…
De leefsfeer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
680 hebben wij onze
kinderen naar
een volwassenheid
geleid die zij en wij
voor ogen hadden
en dat met gevoel en
handen laten zien
en ook in daarmee
samen leren omgaan
wij delen de lach
als universeel in
een open uitnodiging
tot nader contakt
en ontdekking
spreken is construeren
en streven naar de
volmaaktheid in
optimalisering van
emoties…
CHAOTISCHE WERELD
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
882 Emoties
bewaken.
In wie of wat kunnen we nog vertrouwen?
Er heerst een wervelwind van angst en chaos.
De wereld is uit balans.
Oorlog, economie, klimaat, laat het los.
Geef wanhoop en verdriet geen kans.
Laat je niet meeslepen in polarisatie.
Blijf trouw aan jezelf, straal liefde uit.
Op zich al een fantastische prestatie.…
Eindeloos en tijdloos
netgedicht
3.8 met 33 stemmen
312 hoofdletters
of opvallend stukjes
identiteit waar zelfs
de kleuren mengen
zonder enige
personality
heel af en toe
flitst er iets
markants voorbij
in de lay-out van pijn
liefde en verdriet
een view met een
opkomende zon
wit rijpende vorst
aan de grond en kou
in godvergeten mooi
om er even bij stil
te staan dat juist de
emoties…
Eindeloos en tijdloos
netgedicht
4.4 met 28 stemmen
293 zonder hoofdletters
of opvallend stukjes
identiteit waar zelfs
de kleuren mengen
zonder enige
personality
heel af en toe
flitst er iets
markants voorbij
in de lay-out van pijn
liefde en verdriet
een view met een
opkomende zon
wit rijpende vorst
aan de grond en kou
in godvergeten mooi
om er even bij stil
te staan dat juist de
emoties…
Wanneer de Nevel Wijkt
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
326 Onderdanig aan emoties
volg ik de stem van het ego,
waarin ik zelf mijn lot beslis.
Zalf mijn onverzadigde zonden,
reinig mijn ziel,
maak haar van smetten vrij.
Val niet voor de verleiding
als iets dat blindelings verviel.…
De zoektocht
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
3 Elke indruk raakt vandaag net iets dieper,
emoties stromen als een ongetemde rivier.
Toch blijft het hart de moed bewaren
in deze kwetsbare strijd van elke dag.
Het is een voortdurend vallen en opstaan,
het dragen van een onzichtbare last,
en toch teder blijven in een harde wereld
die de fluistering van binnen zelden hoort.…
Het verre Zuiden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
12 Mijn gedachten vervloeien, emoties vervagen
en langzaam verdwijnen de rails in het zand.
De trein zonder mij komt zuchtend tot stilstand.…
Klein heelal
gedicht
2.9 met 31 stemmen
13.450 Ik zocht me een plek in het Turkse bad
waar warme mist je huid bewasemt
en fibersterren van kleur verschieten
en steeg op met m'n gedachten
tot ik dacht dat ik niet meer dacht
en de aarde bleef hangen in haar baan
ver van m'n aangekleed bestaan zag ik
mensen verdwijnen waar ze kwamen
stof tussen de hemellichamen
De stoom trok weg in…
Moedertaal
gedicht
3.0 met 39 stemmen
27.351 Misschien slaapt er nog iets diep in je hoofd
iets van de taal van je moeder
want taal kan slapen - je probeert te bedenken
wat je droomde terwijl de droom alweer verdwijnt
in een steeds donkerder wordende schemer nog
voor je de woorden ervoor terugvindt
bij het woord moedertaal zie ik een oude foto
een schemerdonkere slaapkamer en in het…
Waarvoor het me spijt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Ik heb geen idee
Was verblind vol gemis
Nu is er niks meer
Als ik toch eens wist
Moet ik nu gaan zoeken
Iemand draaien tot mijn hand
Kan een uur gaan vloeken
Tot ik uiteindelijk opbrand
Zal het nooit meer vinden
Ik weet het bijna zeker
En het spijt me voor altijd
Maar boeit je voor geen meter
Paul Christiaan…
Beschrijf mij lastig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 Schrijf voor mij
Liefde passie hartstocht
Ik wil dat je blijft
Eindeloos ben jij de inspiratiebron
Wat als ik je verlaat
Blijf je dan nog lang
Hoe lang blijf je dan
Tot mijn tijd ooit vergaat
Ik wil je zien bewegen
Leven is stil in jou
De druk op je leven
Zit voor altijd vast gebouwd
Liggend op schouders uit balans
Loop je overal…
Met vulpen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
527 Vanuit haar stoel kijkt ze door het raam heen naar de toekomst
Proberen deed ze jaren dus nu
kijkt ze toe en terug in stilte
Dit is verdriet, van niemand anders
Wat ik voel als een nieuwe dag begint
Ze kan niemand meer haten
Of haar liefde geven
Het is net zo eenzaam als de ochtend
in de schommelstoel zelf, als de vogels langs het raam gaan…
"Witte-Doek"-syndroom
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.630 Soms waan ik me in een film van Quentin Tarantino
zwart, cynisch als "Pulp Fiction"... zo
hard en vreemd, nét onwerkelijk genoeg
zoekend, tastend langs donkere straten,
mijn gevoel is van emoties verlaten;
ik beland in een onbekende louche kroeg.…