8730 resultaten.
Eerloos mijn verzet
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
545 ik liet ze binnen
bood ze angsten aan
ze wilden niet beminnen
me nemen en dan gaan
onderliggend janken
eerloos mijn verzet
vaak om woorden bidden
als er weer niets werd gezegd
ik vergrendel slotenloos
mijn ramen zijn gebroken
het uitzicht splintert weg
in een leven zonder hopen
gebarsten is mijn kop
gedachten zijn mijn scherven
mijn…
opgeheven halte
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
687 niet begrijpend keek ze hem na
de volle trein die opnieuw
langs het lege perron reed
waarom stopte hij niet
haar kleinkind kon niet wachten
met het vieren van z’n verjaardag
bij elke nieuwe trein zwaaide ze
maar ze reden allemaal voorbij
toen ze de volgende trein
persoonlijk wilde tegenhouden
reed ze eindelijk mee
zo’n kleine 100 meter…
Totem.
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
2.187 Ik wilde een keizer worden
in dit leven van dwergen,
maar ik kon de zachtheid
van de perzik niet vergeten
en bleef een heel jong kind.
Ik ook heb dagelijks de witte
halzen van de angst gezien,
de harde handen van het licht gevreesd.
Ik kon de volle stilte
van de vissen niet vergeten
en werd een heel oud kind.…
Het tijdelijk moment
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
577 jij groeide
kaarsrecht
naar de hemel
twee zijtakken
als oogst van
leven samen delen
ik stond
in dezelfde grond
tot de zon ons vond
maar botte uit
in breedtegroei
zonder snoei
jouw hemel
kon ik niet bereiken
wilde bij de aarde blijven
haar omarmen
en mezelf warmen
aan het tijdelijk moment
zo rechtlijnig
was je pad dat…
met niet meer dan wat liefde
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
666 om er naar te kunnen kijken
rotsvast
maar misschien onvindbaar
roep ik jou
eenvoudig, zoals de dagen
en de handen
waarmee je me liefkoost
met niet meer dan wat dromen
plekjes waar ik wil zijn
waar ik je kan omringen, warmzacht
bij de waterval
en tussen de wilde bloemen
die, door hun dans, ons willoos meevoeren
naar de uitgestrektheid…
Het hek van de dam
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
538 het water
wilde niet scheiden
in jouw stroom en de mijne
het bleef vloeien
uit de bron die we
samen hadden geslagen
ik geselde wind
jij verdroogde de regen
wij kwamen elkaar steeds weer tegen
hebben de vloed
toen gesplitst bij de oorsprong
met stenen de bedding verlegd
maar het hek van de dam
heeft het niet kunnen houden
wij…
dan is het
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
651 hij kiest het tuinpad
achterom
weer langs de wilde rozen
zijn blik schaart over land
waar paarden ongejaagd
zoals de stilgevallen vogels
niet laten blijken
dat er wordt gewacht
haar roep die ver
draagt over drassig veen
en stil zwart water
verstomd
nee, als hij komt
is het om stilte
van verloren heimwee
* duogedicht II…
Elfje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
742 er was eens een man
die zich vervreemd voelde
bij de koppenwinkel
had hij zijn oude hoofd
af laten schroeven
omdat hij jong wilde zijn
de mensen lachten hem uit
het was ook geen gezicht
zo'n krakerig kreukellijf
met een uitgestreken snoet
na een jaar keerde hij terug
vroeg om zijn eigen gezicht
dat was echter al verkocht
aan een rondreizend…
Sascha 1980-2003
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
572 jaardag
eenendertig jaren later vraagt
jouw kinderhand om kleine daden, kleurrijk
in de glimlach van een mooi bestaan
er vergaan geen lieve ogen, die
hun spreken in mijn hart hebben gelegd
ze kleuren nog als toen en geven alles
wat je wilde
éénmaal,
tweemaal rondt de maan haar kleine kringen
maar de zon verlicht je haar
in zacht…
Herinnering aan de es.
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
890 Korenbloemen suikerbieten
Karresporen in het zand
Leeuwebekjes langs de rand
Violen en vergeetmijnieten
Akkerwindes wilde rozen
Zwaluwen in snelle vlucht
Leeuweriken in de lucht
Boterbloemen en frambozen
Er resten nog vage contouren
van een haast verdwenen land
in de nevels van mijn geest
die mij stil langs paden voeren
aan een oud…
Einde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.268 Toen hij zei dat hij niets meer wilde
En het avondland dichterbij kwam
Het geroezemoes om hem heen verstomde
Door bijna niets omringd
De verstilling, het zwakke licht
Nader tot hem kwam
Ging de herinnering met hem op stap
Een reis langs Memory Lane
Het ontluiken van de liefde, de schoonheid en de troost
Verschrikkingen, ontluistering, uiteindelijk…
cocon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.398 zo klein
zo kwetsbaar
lag jij daar dan
in jouw warme, glazen
cocon
ik wilde je dicht bij mij
in mijn armen
koesteren
maar
dat was te vroeg
zo'n pijn
slechts af en toe
onze handen
door een raampje
jouw kleine vingertje
in mijn handpalm
zo kon ik wel uren zitten,
gewoon kijken naar jou
toen al wist ik
deze liefde kan nooit…
Met donkerpaarse strik
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
518 hun tijd vroeg
grijze kaarten
met donkerpaarse strik
haar laatste wens
was anders
zij koos voor licht en wit
in samenzijn
met wilde bloemen
die bloeiden aan hun stam
een leven lang
met zorg gekoesterd
tot het aardse zijn voltooiing nam
de bloemen
wiegen samen
op het laatste zuchtje wind
stil verwaait
de handkus
van haar…
het wrattenzwijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
713 Er was er eens een wrattenzwijn,
dat wilde niet meer wrattig zijn.
Het roeide zijne wrattensnuit
door wrijven langs de bomen uit.
Spoedig zal van dit wrattenzwijn,
zonder een wrat, zwijn over zijn.
Voortaan was het nu niet meer wrattig,
maar werd instede vreeslijk kattig.…
Nieuw land
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
609 Twee miljoen inwoners en veel
wild en gevogelte, slavenhandel, ongewisheid
en moed?)
werkelijk wijken voor trusts
die onbetrouwbaar blijken?…
Nederlands opeens een vreemde taal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
654 Op zijn long was geconstateerd
Dat biologisch niet meer was weg te wassen
Keek hij totaal verbouwereerd
In de ogen van de arts die hem
Zijn leed langzaam verkondigde,
Werd hij verpletterd door dit allemaal
En was Nederlands voor hem
Ineens een vreemde taal
Toen de specialist hem ook nog vroeg
Of hij als het even kon contant
Wilde…
Een schamel geklap
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
549 had klanken geleerd
in melodieën die raakten
om van hen die ze hoorden
betere mensen te maken
speelde en zong
zonder kind of kraai
honden waren verdwenen
of namen de benen
droef werd het lied
in tonen die vluchtten
alsof de coupletten
ook wilden rusten
pas op het eind
klonk diep in het dal
een schamel geklap
de siësta liep af…
Monddood ( F.D. )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
714 Het hart zingt wild en fel
vanuit haar vrijheid!
De mond werd niet gesnoerd, door iemand ooit,
nog eens monddood gemaakt.
Alles, waarover ik zingen zal...
presenteert een vrije wereld van vorige en
huidige generaties!
Generaties volwassenen en kinderen, die ook
sterk in mij leven.…
Verloren
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.100 Het voorjaar buiten is altijd zoel,
Maar niet dat wilde wonder
Toen ik weg wou gaan, alleen en koel;
Nu kan ik ook wel zonder.
Ik meende aan 't strand te zijn geboren,
Mijn huis te hebben in het duin.
Dat alles is al lang verloren,
Nu voer ik meeuwen in mijn tuin.…
Kusss
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
618 lief mijn boos
mijn pijn en fijn
streel me met jouw zeer
jouw mij uit
met harde woorden
ik minnekoos ze
keer op keer
jaag op mij
als lopend wild
ik vlucht jou tegemoet
huil mijn tranen
ik zal ze drogen
lees ook
wat er hier niet staat
ik ben nog lang
ik ben nog lang
nog lang niet
uitgepraat
kus me
kus me…
De uil
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
525 Ik weet, het nodigt uit,
verschrikt het kleine wild
of roept : “dit is van mij”.
Dat weet ik best, maar toch,
in de winter-nachtelijke stilte hier,
het doet me wat,
het raakt me telkens weer.…
tweeduizend drie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
499 toen ik jou te grave droeg
mijn handen wit
mijn schouders blauw door
onvoorzien
één mondhoek hoog
een mondhoek laag
geen schraag voor jou waarop
de stille kist, ik
wilde warmte onder lichte planken
de banken van het hof
vol zomerzon
bloemen rond te zware voeten, wuivend gras
en in mijn lijf slechts de herinnering
van wie je was…
Schoonheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
696 Ik heb vandaag
je brief weer gelezen
over hoe je zo graag
gelukkig wilde wezen
over hoe je zocht en verdwaalde
over hoe je vocht en maalde
over jouw ontbrekend perspectief
over ons, je had ons zo lief
woorden die mijn hart verscheuren
ik schreeuw het uit en
richt mijn blik naar buiten
betoverd door de herfstkleuren
en ineens, zomaar
ben…
Winter.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 Languit rillen en knoppen
dragen waaruit wilde bomen groeien.
We scheuren loten van het jaar en planten
in verse grond. Straks lopen we uit.…
Opkroppen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
539 Waarom slaat mijn hart sneller
als ik aan het dichten denk
zo zag ik de rode zee opengaan
heb van menig appel genoten in het Paradijs
gedichten nemen je mee op reis
verre velden heb ik bezocht
in menig wilde rivier heb ik mogen zwemmen tijdens mijn tocht
als de voorstelling is gestopt
schrijf ik achter de coulissen
ik heb zoveel opgekropt…
Wachten op wat komen moet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
544 Wij verliezen onze wilde haren.
Wat blijft en kan groeien is liefde.
Zoals bruine knoppen in de winter,
in stilte dóór blijven groeien.
Knoppen van knoestige kastanjebomen.
Zo kunnen ook mensen wachten.
Op wat altijd is gekomen.
Op wat komen gaat.
Op wat komen moet.…
keergrens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
402 ergens voorbij het keerpunt,
in verhoogde staat, als de
stilte stormachtig zwijgt, op het
uur van bombastisch wilde wolken
grauw, grijs, chroom, groots,
van golven met hun woeste koppen
hun haren wapperend in de wind
schuim op de bek
geen vaste vorm te zien
nergens grond om te staan
driftig op drift
met nog een lange reis te gaan…
verbaasde kop met grote ogen
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
630 na mijn wandeling in het park
smeet ik mij even op een bank
wat geritsel in de struiken
liet me plots toch even schrikken
een verbaasde kop met grote ogen
keek mij zo onwennig aan
alsof hij me iets wilde vragen:
"neem me mee en… zorg voor mij"
sinds die dag heb ik nu een vriend
een viervoeter met kwispelende staart
de bruine labrador…
Zeventig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
551 Mijn wilde haren zijn nu uitgegroeid.
De kleuterjaren zijn opnieuw begonnen.
Mijn oude dagen zijn voorbij.
Een jongen van de dag ben ik geworden.
De toekomst is nog niet begonnen.
Het zuur werd zoet en zoet maakt blij.
Het zicht in één oog ging verloren.
Het geluk van kunnen zien gevonden.
De geest van gisteren is vergaan.…
Hoe emoties donkerden
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
573 ik voelde de
weerspannigheid
van witte verf
zij wilde
niet in een keer
stralend dekken
kon de verhalen
van de muur niet
zomaar afsluiten
door een nieuw
onbezoedeld klankbord
als blikvanger te openen
ik zag hoe
emoties donkerden
na eerst drogend lichten
hoorde spanning
in de lucht door
schaduwen van partijen
heb alles…