6269 resultaten.
Het spoor
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
307 Nog even, denk ik,
alsof tijd zich laat kneden
door wilskracht.
Met gesloten ogen
zie ik het kind dat ik was,
en het andere
dat ik achterlaat.
Stemmen lossen op
in het geweld van geluid.
Het briefje op de kast
is geen verklaring.
Alleen het bewijs
dat iemand hier
te lang heeft gestaan
zonder richting.
De trein komt.…
Pasen in de Achterbuurt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
228 Pasen, Pasen, de vogeltjes zingen,
de klokken luiden alsof ze iets te vieren hebben.
Gezelle staat te juichen dat het jok eraf is,
dat de dood de strijd heeft verloren.
Maar loop eens door deze straat, Guido.
De God is misschien opgestaan,
maar de helft van de buurt ligt nog in coma
van de goedkope gin van gisteravond.
Wierook dampen?…
Over de drempel springen
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
272 ook voorbij mijn aards bestaan
ligt een toekomst te wachten
los van mijn ik, lijf en klachten;
de kern van mijn werk zal niet vergaan
plots viel deze gedachte te binnen
als een bevrijding, een uitzicht op wat mag komen
het is alsof ik verder kan gaan met zinnen
en bezinnen, wat ik nu doe,
is waar en zijn geen dromen
een vorm van aards…
Moeder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
194 Alsof schoonheid
zich even verzet
tegen verval.
Maar zelfs jij
bent slechts een doorgang.
Een kort uitstel
van wat uiteindelijk
alles bereikt.
Want ook jouw gezicht
zal ooit herinnering worden
in de blik
van iemand anders.…
De jas aan de kapstok
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
114 Alsof hij elk moment
weer meegenomen wordt.
De rits zit dicht,
de zakken leeg,
de mouwen wachten.
Soms loop ik erlangs
zonder erbij stil te staan.
Tot ik mij ineens afvraag:
Hoeveel dingen
blijven wij bewaren,
niet omdat ze nog nodig zijn,
maar omdat loslaten
betekent dat het echt voorbij is?…
Het stoffige zilverglas
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
127 vlees en bloed
een jonge man met vrome ogen
een moeder die zacht zong
nu zijn ze opgelost
in het kille kwikzilver van de tijd
hij schraapt de achterkant
van de spiegel kaal
in de hoop een glimp
van zijn eigen jeugd op te graven
maar hij vindt slechts
het stof van een mislukt bestaan
zijn vingers zijn
zwart van het oude zilver
alsof…
Mijn leven als spook
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
65 Krijg ik mijn lichaam terug
zal ik ooit weer ruiken waar ik ben
en niet meer dwars door mezelf
en anderen heen tasten
met ijle herinneringen
uit de tijd dat ik leerde
om me te gedragen
alsof het belang heeft
en ik interessant ben -
het beminnen waard?…
Tevredenheid
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
10 Nu ik ’t einde van mijn wandeling
Nader, komen d’herinneringen
Terug alsof ze pas gisteren waren.
Ik geniet nu voor de tweede keer,
Ben over mijn geleefde tijd tevree,
Die tevredenheid neem ik straks
In mijn dood naar gene zijde mee.…
Helden om mij heen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
10 het grote afweren
van levensgevaar
Mijn ouders begonnen ermee
Hun angsten
leerden mij stap voor stap
wat onveilig is
Soms wacht ik
in een hoekje
op wat er gaat gebeuren
en kapsel ik in
wat zich opdringt
laat het dan los
doorstromen, balanceren
in het krachtenveld
om gezond te zijn
niets te verdoven en toch
onbezorgd te leven alsof…
Herdenken
netgedicht
4.0 met 60 stemmen
888 non discussie
over wat we mogen herdenken
alsof de gedachten niet vrij zijn
alsof er niet al jaren op meer plekken herdacht wordt
leedcompetitie
alsof het leed van de ene erger moet zijn dan het leed van de ander
om te mogen worden herdacht
in welke wet staat wie herdacht moet worden
waar staat geschreven wie zich slachtoffer mogen…
Troost
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
508 Mijn tederheid
mijn verdriet
mijn lied
is als het
geluid
van
een zeis
die door tarwe maait
een lied
dat muren
naar beneden
haalt, je mee neemt naar
de hoop van
de zon overgoten rivier
troost in de opeenhoping
van mensen
waar de dood rond maait
de ziekte
om zich heen slaat
bevend
huilend naar adem snakkend
de mensen…
in paars, geel en wit
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.479 prilgroene knoppen
zag je de bloemen
al botten toen het voorjaar
smolt met de sneeuw
dicht aan de grond
waar de koude nog restte
warmde de zon wat vorst
met zijn schraalheid verpestte
in paars, geel en wit
juichen kleuren hun geur
want de deur naar de
zomer staat wagenwijd open
maar in het lengen der dagen
bevriest soms het gevoel
alsof…
Nachtvlucht
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.033 Gedreven overdreven of
overdreven gedreven:
het tempo is me vaak bizar,
onaards, alsof duivels jagen
op reddeloze zielen vol angst.
Vertrouwen is eenzaam
weten dat je geliefd bent,
dat er iemand aan je denkt,
je tijd toedraagt en rust gunt,
warmte en genegenheid.…
PASEN
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.095 Als een dief
in de nacht stond Hij enkele dagen
later op, alsof er niets was gebeurd,
sprak wijze woorden, geboekstaafd.
Nú zijn velen aan onwetendheid verslaafd,
gooien bij het “riestern” voor hun beurt,
kunnen geen hardgekookt ei verdragen.…
Het verlichte bestaan van de passant
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
684 een mooie kamer
Als ik er binnen gluur
Mooie mensen
Lopen heen en weer
Schuifelend voorbij de ramen
Dan weer eens een dame,
Nu dan toch een heer
Ik dim de lichten
En aanschouw het spel
Veilig vanuit mijn donkere kamer
Veilig vanuit mijn donkere cel
Het verlichte bestaan van de passant
Verbleekt elke levenskracht in mij gelegen
Net alsof…
Kwetsende dingen
hartenkreet
1.0 met 3 stemmen
1.243 Alsof ik alles haat
Overal tegenaan zou moeten trappen
Wat is de zin van deze onzin?…
een hemel vol verlaten
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
977 ik weet je zon
niet meer te schijnen
voel je zo verdwijnen
waar jij straalde
is het stil alsof de
tijd me niet meer wil
de weg is leeg, waar jij
ooit bent geweest spant
een hemel vol verlaten
die laatste kus was
stout, de bank werd
koud waar wij op zaten
je nam mijn liefde
maar vergat de stem
die zei van je te houden
je zag…
de laatste hakken echoën geluid
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.128 ramen worden zwart
de ruiten ondoorzichtig
het dichtgaan van een deur
klinkt niet meer zo voorzichtig
want sluiten gaat op slot
waar net de zon
nog warmte scheen
waait nu een kille wind
de steen voelt koud alsof
het huis van niemand houdt
drukte die gezellig
stapte in geroezemoes
lost op in haast, de laatste
hakken echoën geluid
de…
opstaan en vallen
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.907 steeds dichterbij
konden mijn wortels nu maar rennen
maar ik ben niet vrij
nu is het te laat
nu is het te laat
mijn leven is voorbij
het is hij die op mij staat
heel even heb ik hevige pijn
maar dan voel ik me eindelijk vrij
alsof mijn wortels kunnen rennen…
Bloemen leven licht-zinnig
gedicht
2.8 met 26 stemmen
17.505 Mensen doen alsof. Bestaan in ijskouden,
denken, denken, denken dat ze bestaan.
Geen mens kènt een mens. Men wil zich vasthouden.
Angst laat niet los. Men kijkt zijn spiegel aan.
En hangt zich op aan winterse systemen
of takken van geloof. Maar dood is dood.
Men neemt zich mee en is niet mee te nemen.
En ik ben eenzelfde.…
TAAL
hartenkreet
3.0 met 23 stemmen
1.539 Hij slikt woorden in en knauwt
het klinkt alsof hij snauwt
ook heeft hij moeite met
die en dat, de en het.
En het ergste tot besluit
hij spreekt ook de H niet uit
"hopen" wordt "opn", en verklaart
de Groninger zijn korte aard.
(mijn man is een Groninger)…
kleine paadjes
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.837 Bij het verlaten van de kleine paadjes
deden ze het weer,
alsof ze er op gewacht hadden,
ze wilden de rust gunnen.
De paadjes zijn achtergelaten.…
Rust
netgedicht
3.6 met 264 stemmen
38.301 beste vrinden
geluid klinkt stralend als een ster
Verliefden die elkaar beminden
't geluk is hier, de toekomst ver
Zittend in het gras vol bloemen
de warmte van de zonnegloed
Om me heen het zachte zoemen
van de adem die me voedt
Zittend bij het kleurig water
in mijn hand een regenboog
Zonder een gevoel van later
mijn lichaam licht alsof…
Lachbui
netgedicht
3.2 met 47 stemmen
23.937 Ik kijk je volop in de ogen
die als schaapjes over drijven
alsof ze onbeperkt kunnen blijven
zolang het blauw maar onbewogen
Ik verzoek je, zeg me wat er is
Verveelde zuchten; langs me heen
verkilde flitsen, verwerpen alleen
jij ziet het fout; jij hebt het mis
Onderdruk zuigt damp uit kring
stormen dreigt in koude vlagen
tot opheldering…
maan
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
1.320 Want bij ‘t draaien rond ‘t zonlicht
draait ie gezellig met ons mee
als een enorm contra gewicht
Zonder maan koken de polen droog
gaat het vriezen in de woestijn
en slingeren we maar wat rond
in de nacht alsof we dronken zijn
De wereld is nergens zonder maan
En jij bent mijn maan.…
De zomerstoelen waarin wij nog kortgeleden zaten
gedicht
3.5 met 31 stemmen
15.392 De zomerstoelen waarin wij nog kortgeleden zaten
staan zo geschikt alsof ze bij het opstaan
weggeschoven door ons zijn verlaten.
Het riet kraakte, niet meer van ons, maar van
de najaarsregens en de zittingen vergaarden
om zich toe te dekken blad dat
daar zelf in een vluchtpoging belandde.…
Ik ben van mijn verlangen ziek...
hartenkreet
4.8 met 6 stemmen
1.816 Alsof het een boek is of muziek
waar jij van niets weet…
Met de regen
valt klank en kleur op mijn gelaat,
herfsttekens, maar
ik kijk ze stil aan.
Herinneren is een pijnlijke daad –
Ik wil het niet, heb er
genoeg van.
Waarom zie ik me steeds weer gaan
langs de dezelfde natte straten?…
lastig om van te houden
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
1.813 Ik ben ook gelukkig met jou
en het voelt alsof we nog jaren samen blijven.
Maar toch.. die onnodige twijfels;
dat maakt houden van jou zo lastig.
Het is zo lastig om van jou te houden.…
Maart
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.215 Nog maar even later,
straalt de zon,
verwarmt de aarde,
alsof de lente begon.
Dan trekt de hemel dicht,
er vallen hagelstenen,
groot en stralend wit,
ook zo maar weer verdwenen.
Stukken strand zijn weggeblazen,
de storm joeg het water op,
zand werd meegesleurd,
huisjes dreven als een notendop.…
appels in het licht, zo zonnelief
netgedicht
3.8 met 59 stemmen
10.221 ‘vingers ontkiemen jouw kunst
zoals schrijfrozen uit een hand’
- vicky hazen -
en plots begon het te waaien
heftig
alsof aarde en hemel
antwoord gaven terwijl
ik slechts
de stilte kon herhalen;
gedachteflitsen, te ver van lippen
om te baren, ontelbaar
hoog, de appelbloesems…