6020 resultaten.
Wereldbeeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
832 Onze landmassa verloor saamhorigheid
continenten dreven langzaam uit elkaar
onder invloed van de meest verduurde tijd
de beweging scheidde onberekenbaar
Maar vanuit de ruimte, hoog aan perspectief
zagen we een ander, heerlijk hoopvol beeld
alle levensvormen groeiden explosief
en het nieuwe uitzicht werd ons voorgespeeld
Elke ademtocht hergreep…
Een paar passen .....
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.159 tranen
de vele gouden randjes om de
grijze wolken en strekt haar
handen uit richting horizon
verward door golven van de tijd
verdwijnt ze langzaam in de
ondergaande zon, de laatste
schaduw veegt het licht uit
beide ogen terwijl haar mond
geluidloos krijt in het ledige
ze slaat de armen om haar
schouders en probeert vast
te houden wat verloren…
En Toch
hartenkreet
4.3 met 18 stemmen
2.163 Mistig en kil
Ik ben wakker en zo helder
Scherp is nu mijn geest
Gedachten zet ik op een rij
Dat is lang niet zo geweest
Ik kom nu dicht bij mezelf
Voel hoe ver ik ben gegaan
Grenzen verloren in liefde
Mezelf zoveel tekort gedaan
Het is tijd om te beseffen
Dat je mij niets meer kan geven
Wachten heeft geen zin meer
Jij hebt nu je eigen…
De stille zee
hartenkreet
3.2 met 17 stemmen
3.004 De volle maan verblind mijn ogen
Weerspiegeld in de stille zee
De hemel heeft mij voorgelogen
Ik zweef slechts met de golven mee
Het einde staat reeds in de sterren
Voorspeld door toekomst en het lot
Ik zie de golven al van verre
De wind huilt zacht, ik bid tot God
Verloren lig ik op het strand
Eenzaam, koud, alleen...…
Droombaan
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
6.405 Uiteindelijk
Dag mooie baan
'k Moest bijna mijn bestaan
Hier geven
Aan de dood die
Speelde met mij
'k Gaf mij niet gewonnen
'k Ben een vechter, strijder
Niet met vuisten, maar
Met woorden, want
Die maken me vrij
Van onrecht mij aangedaan
Heb ik enorm geleerd
Werd opnieuw sterk
De daders hebben
Verloren
Het slachtoffer
Ingeschat…
kwetsbaar genieten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
2.209 de winter kan zijn broze leven
geen zomergloed meer geven
enkel een sluimerend bestaan
in vroeger verdwaald, zo verloren
voelt de wereld stilaan bevroren
draagt niemand meer een naam
dichter bij de stilte gedreven
is alleen zijn lijf nog gebleven
schijnbaar door niets meer geraakt…
abrazo
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
6.129 Een vijfkoppig orkest
serveert aanhoudend fortissimo-tonen
Een heer en een dame
laten zich statig en sereen
doorheen het danssalon meetronen
Ritmische ballades verstrengelen hun harten
in een vorig leven ooit in Buenos Aires verloren
Improvisatie dwingt hun stappen
in een omhelzing intenser dan nooit tevoren
Zij vullen de lege plaats
op…
Sterrennacht in Nederland
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
851 Als de ochtendzon het felle kaslicht bestrijdt
wordt om de verloren duisternis luid getreurd.…
Gaan en blijven
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.029 Wie leeft wil plots alleen maar slapen,
wie zong verloor zijn lied en zucht.
De herder telt heel traag zijn schapen,
de zomer leverde zijn vrucht.
Adeleyd
Uit: Steeds weer exodus, p.41…
zij ging al
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.791 een lieve meis
heeft haar jeugd verloren
zinloos en plots
eindigen haar woorden
stokt de weg naar voren
haar jong verleden
een scheppende bloem
sterft in het heden
bladeren van geluk
zuigend naar het licht
buigen troosteloos
worden machteloos
afgesneden..…
In en In Lief
hartenkreet
4.6 met 35 stemmen
2.563 Te laat voor je tranen
Al voel jij je ontheemd
De liefde is weggeëbd
Ik ben van je vervreemd
Te laat voor je excuses
Je hart gevuld met spijt
Geen tijd voor zoete koek
Het gevoel verloren kwijt
Te laat voor je beloftes
Ik geloof je nu nooit meer
Alle grenzen overschreden
Steeds weer keer op keer
Te laat voor je woorden
Ze zijn niet…
Het gefluister van de uren
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.455 Waar is de tijd
dat wij sliepen
als schelpen op het strand
in het blanke hart
van de aarde
bij het ruisen
van de zee
omgeven
door sluiers van verlangen
Dat bij het gloren
van de stille ochtend
lichamen zich ontvouwden
de glans van een schoon gelaat
een glimlach van lichtkristallen
een verloren traan
in de zilverschaal
en het blauw…
Fata morgana
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
1.421 Luister, met heldere ogen,
Liefste
Nu het nog kan
Naar de traag stromende geheimen
van de kristallen rivier
De roep van de ochtendvogel
Eenzame nostalgie
Vergeefs verlangen
naar verloren dromen
Luister, glimlachend
naar de lichtende galm
aan de horizon
waarachter het vermoeden schuilt
van ach, het zal zo mooi zijn
het wenkende paradijs…
Kwijtgeraakt
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
1.975 kon ik het oergevoel benoemen
dat mij uit de vingers gleed
ik zou de waarde willen roemen
om wat het voor mijn welzijn deed
hoe meer ik grip erop verloor
had ik van verlies besef
en drong de ware reden door
van mijn gedeukte liefdeslef
voort ging ik in onzekerheid
steeds dieper werd het duister
vertrouwen was ik kwijt
en daarmee ook…
zo ik iets ben ...
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.351 die oude stad waar jij ooit bent geboren
is op je tochten zwijgend meegegaan
je waant je mijlenver bij hem vandaan
bij tijd en wijle vind je toch zijn sporen
hij speelt met jou een spel van ‘zwaan-kleef-aan’
men kan de wieg nog aan je tongval horen
de nestgeur is wel vaag, maar niet verloren
zijn wortels zitten diep in elk orgaan
in welke…
Amsterdam
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
878 Amsterdam is de stad waar ik mijn eerste
ontdekkingen deed op de fiets
met een brief van mijn vader naar onbekende
straatjes en duistere huizen,
waar ik de nozems zag rennen voor de politie,
de lucht zag veranderen, verliefd en verloren
droomde over rusland, over verre reizen,
waarvan ik steeds weer terug kwam
om me door de oude grachten te…
vóór de ochtend
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
2.078 de pillen liggen klaar
naast de fles met sterke drank
om haar verloren moed te schenken
geen schreeuw om hulp of snikken
haar gedachten zijn gesmoord
in doodse stilte wil ze slikken
te moe om te beseffen
dat ze een keuze heeft
wat zij die niet meer leeft
nooit heeft gehad
ze ziet haar moeders lief gezicht
dat in het donker oplicht…
Gebloemde Bruid
hartenkreet
4.1 met 30 stemmen
2.620 Zij was eens de liefste in zijn wereld
Hij aanbad haar dag in dag uit
En zij hield zielsveel van hem
Zag zichzelf als de gebloemde bruid
Zij was zo lief en vol vertrouwen
Hij kon altijd van haar op aan
Ze had haar hart aan hem verloren
Een liefde die altijd zou bestaan
Zij zocht nooit ruzie had altijd begrip
Was geduldig en bewoog sensueel…
Nachtkou
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
940 dragen, deze ogen
niet kijken, maar staren, leeg en dood
in verlangen proeft ze een warme huid,
laat haar lippen dwalen en verpozen,
luistert dromend naar een stille kreet,
ze werpt het koude laken van zich af,
voelt de kille nachtkou, draait om en om,
kreunt kronkelend in dit eenzaam bed,
ze laat haar handen dwalen en ontwaakt,
in verloren…
liefde voor elkaar
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.730 wanneer ik dan je schoot bevrijd
ik hou ervan als lust mij wekt
jij dat mijn lijf ’t jouwe bedekt
omsluitend proef je mijn begeer
genot in steile tuimelvlucht
is voor ons beiden nooit genoeg
eerst wanneer ademloos veréénd
in steigerende spanning rijpe tijd
het lijf naar zijn bekroning snelt
de wereld zinderend in ’t geweld
ben ik verloren…
Moeder Aarde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
3.270 zij al kleurrijk
haar schoonheid aan ons, puur en ongerept
zonder schroom omhelste zij het leven
Ik kijk omhoog en ruik, proef en voel dat,
wat zij in haar onschuld liefdevol wilde
geven, niet langer gedeeld kan worden,
gespleten door scheuren in haar lichaam
verlaat zij haar leven, even aarzelt zij
kijkt niet om, haar kracht heeft zij verloren…
Tussen de rozen
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.053 ik verdronk zo in jouw armen
dat ik droomde diep van binnen
Ontwakend onder de maan
kwamen de sterren los van de hemel,
jij dronk zo van mijn huid
dat ik danste door jouw naam
Gestreeld door de zomer
werd ik geheeld door een roos,
de zon en de maan
vlochten onze liefde zo broos
Onder een herfstnacht heb
ik de zachte sterren verloren…
Oorlog in Sebastopol
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.052 Ik, ik was me verloren in de spiegel
van haar verre
woorden.
Ik had een bad genomen
En viool gespeeld.
----------------------------------------------------------------
(10 januari 1993; vertaald uit het Frans op 20 mei 2004)…
daag maar uit
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.172 jeugd
zich in gevoel kan wreken
voor de hardheid
die is aangedaan toen
ze jou alleen liet staan
eindelijk de kern voelen
die ongeraakt bleef woelen
dan je overgeven aan genot
ik laat je wonden
voelen van de scherven
die de jaren je deed erven
ik zal je tot het uiterste
met pijn gaan strelen, dan
helen in het samen bloeden
verloren…
Twee mensen
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.924 een mens verdiept in een hoger streven
rust vloeit naar aarzelende nachten
hemelsblauwe luchten om zacht te betasten
mijn hart roept de hoogste tonen
spontaan bekoord door jouw onverwachte lach
die jij aan mijn schuchtere wereld gaf
helende woorden uit een stem ontstaan
schoonheid vervult dit innerlijke leven
vriendschap nadert een verloren…
Verdronken kasteel
netgedicht
4.1 met 39 stemmen
8.561 verweerden, zwart als pek
op deze plek, die ik droomde,
slechts vermoedde, op het schijnpad
de verbeelding van een vesting
zo ver onder mij - o grimmig gerucht-
stapelden getijden zich op, verzwegen
het vormloos brok, aaneengeregen-
beklijfde als lucht-kasteel
overspoelde de mijmering
over stille geheimen
omdat ik mezelf had verloren…
Die vreemde man op de foto
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
4.133 Die man daar in dat kleine kantoor
is mijn opa, maar niet die ik heb gekend;
vier was ik slechts toen ik hem verloor:
hij was veel ouder dan de man op de prent.
Het lijstje was nieuwer, de foto al zo oud,
op de plank al die jaren als beeld vertrouwd,
trok die foto zoveel maal mijn vluchtige blik.…
IK KAN ALLEEN MAAR VAN JE HOUDEN
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
849 alles heb je nu bereikt
maar wat heb je onderweg verloren
ben je dezelfde nog als toen
toen de rit begon
of ben je verworden
tot wat je dacht te moeten zijn
heeft het je gebracht
wat je er van verwachtte
of is het stil daar
aan de top
vol vragen zit je
maar je stelt ze niet
nog niet
het leven is zoals je het leidt
jij gegaan, gevierd…
Gestolen ogen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
680 En dat ik,
met het zicht van jouw gestolen ogen
mijn geloof weer had gevonden
om de bladzijden van het boek
met geluk in mijn hart uit te lezen
voelde ik,
herinner jij je nog de bittere armoede
de dagen dat we in de winter vloekte
met handen zo koud en verloren
stonden we op straat te bedelen
zo jong en toch reeds vergeten
daar sprak…
geef geest
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
675 beloofd
dat ze waken over mij
ze zingen liedjes in de nacht
geven een teken af en toe
een lach en nieuwe kracht
er lopen geesten op mijn pad
draaien aan mijn fantasie
gek zot tot de laatste dag
ze praten soms in mijn aanwezigheid
nooit afwezig tot de laatste stand
van water tot aan het beloofde land
er spoken geesten op de weg
nooit verloren…