738 resultaten.
De zon brak door
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
3.909 de flauwe winterzon
heeft zo hoog ze kon
haar rokken opgetrokken
ze flaneert nu langs de lanen
ze spiegelt in het helderblauw
en kleurt het grauwe laken
ze schudt nog even gauw
wat witte vegen van de daken
haar frisse adem blaast
het water van de vaten
die haar goudgeel vocht
met het witte schuim
in kristallen glazen
koel…
Weet u misschien hoe laat het is?
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
5.163 De tijd kruipt aan haar pols voorbij
zoals het stof klimt als ze kijkt
een kantje mouw naar boven wijkt
in antwoord op die vraag van mij
Ik steel haar hand belet de tocht
voordat retraite weer kuisen wikt
een oogwenk wegens chaos tikt
telt wimpers in verraden vocht
Dan kleedt ze vlug satijnen trouw
langs angstig geblindeerde ramen
met…
Jasper-Han
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
734 Leeg maar vol verwachting
Een gebroken glas
Vol verwarring gevuld
De wijn loopt leeg en verdwijnt
Een ziel ver weg
De maan die scheen
Een door beinvloedheid voltrokken scenario
Stak een mes door mijn hart
Gebroken liggend in een plas
Van rood vocht
Een glas,
Wat mij zo reeds juist nog aan de mond stond
Hoe bekrompen is de ziel
Zich…
verloren onschuld
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.837 nauwelijks ontschoten
aan de zwarte aarde,
in de herfst
zijn bladeren verliest
ze krabbelde op,
huilde en liep verdwaasd
door een mist van tranen,
zonder gevoel van richting,
naar de schoot
die haar eens baarde
armen omsloten het kind
het hart van haar aarde,
van haar moeder,
trad om de pijn naar buiten
waar schuld om onschuld
nodeloos vocht…
Ik dacht naar huis
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
2.089 ik dacht
u gaat naar huis
maar u gaat
niet naar het huis
dat ik dacht
u vecht
u vocht
om er te komen
kwam er
maar het is over
dat gevecht
die laatste stap
u gaat naar huis
weg van dit leven
loslaten
uw kinderen
uw familie
de mensen om u heen
onverwachts voor velen
verdriet om u heen
`t was u zo gegund…
Stil in Amsterdam
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.235 Hij zong en vocht, hij huilde, werkte, lachte
Bracht passie in de Amsterdamse nachten
En vond de kracht om altijd door te gaan.
Hoe zal de stad dit groot verlies doorstaan?
Blijft Sammy nog tot hoofd omhoog bij machte
Nu wie hem schiep voorgoed is heengegaan?…
Toverdrank
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
927 Dit vocht geneest ons van alle kwalen,
kostbaarder dan nardusmirre, geestelijk goud,
het zal de oude wonden niet openhalen
en de grootste toverdokters zijn ermee vertrouwd.…
Waren mijn zonden de spijkers in Uw handen?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
497 Ik was het niet, die voor Uw vrijheid vocht.
Voor Uw onschuld heb ik niet ingestaan.
Toch was U het die míjn vrijheid kocht.
Dus mocht ik door Úw lijden verder gaan.
Maar telkens weer werd ik door eigen schuld
gewezen op Golgotha, dat ruwe kruis
waar U mij aanzag en vergaf in eindeloos geduld.…
Een Oostvaardersdood
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
575 Over de zeebodem, ooit nijver drooggelegd
vloeit opnieuw treurig vocht
rond levenloze karkassen
- een mengsel van bloed en tranen -
langs bomen in vormen van catastrofes
een eenzame schelp treurt
om de gestolen liefde van haar godin
de mismaakte aarde komt woest en ledig
terug bij haar geboortestaat
wachtend op alles toedekkend hemelwater…
FEBRUARI-MORGEN IN 'T WOUD.
poëzie
3.0 met 2 stemmen
2.116 Of sliep hij toen ook op het barre zand
En in 't nat loof, door koude onaangerand
Of vocht, hij, die het alles kon verdragen:
De koele hoogt', de felle wanhoops-vlagen
Der Onbetembre, haar zo nauw verwant?…
Waren mijn zonden de spijkers in Uw handen?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
482 Ik was het niet, die voor Uw vrijheid vocht.
Voor Uw onschuld heb ik niet ingestaan.
Toch was U het die míjn vrijheid kocht.
Dus mocht ik door Úw lijden verder gaan.
Maar telkens weer werd ik door eigen schuld
gewezen op Golgotha, dat ruwe kruis
waar U mij aanzag en vergaf in eindeloos geduld.…
Veteranendag 2017
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
535 Vandaag: Veteranendag, er komt een tijd
dat er geen ouderen meer zijn
die voor onze vrede vochten,
maar die doorgroefde gezichten,
daarop lag al het doorstane leed,
van al, wat zij doormaakten!…
Koen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
473 Een ochtend onheilspellend stil
Eenzaam in mijn
bed verlaten
De angst verlammend, akelig kil
In stilte lig ik, snik ik, bid
De engelen
ongenadig
Leven en dood in hun bezit
Het bed voelt koud, mijn wereld klein
Roerloos verbijt
ik de krampen
Onheil spreekt in snijdende pijn
Dan breekt er iets binnen, subtiel
Warm vocht verdrijft…
het gerucht van de zucht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
495 ik dicht al lang niet meer
geen deuren
geen monden
ik heb oog voor kleuren
soms door het grijs heen
en beluister de klank van jou, de ander
is die nog immer zo koud als steen
of meer te zacht als een veer
neen, ik dicht niet, doch open
als jij mij laat ruiken
aan geuren van jouw ziel
en ontwaar dan soms het vocht,
keer op keer,
van het…
nooit meer hetzelfde
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
565 wat hebben we samen
veel bergen en dalen gelopen
door sneeuwstormen en smerig weer
zo goed ook als bij stralende zon
we maakten grapjes en we lachten
deelden onze gedachten of niet
we vochten met en scholden elkaar
tot wij in elkaars armen thuis kwamen
we joegen de stuipen op elkaars lijf
lachten en haalden herinneringen op
tot met onze…
Sap
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
546 Tussen buien, regenbogen
heb ik gezien hoe hoge takken bogen,
door appels zwaar gewogen
En niet gelogen,
bewogen kreeg ik mededogen met de boom,
hoe de dunne takken
mooie appels tillen mogen,
ondanks schralig vocht,
't groeiproces gedogen
Bijna had ik natte ogen,
maar na een moment was ook dat vervlogen
Ik heb overwogen ze te delen…
Regen, regen...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 Ze vrezen vocht en kunnen ons niet schenken
wat ons doet juichen om het licht en om de klaterlach
van ‘t kind dat buiten speelt en droomt.
Maar lente komt, ze kan niet blijven wachten
maar is geduldig en getrouw met onze aarde
die kreunt onder ‘t gewicht van ons getreuzel
en ons traag beminnen.…
Als notoir dwarskijker
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
438 zwart grijze
onderkanten van
de dreigende wolken
de cumulus
stortte zijn hart
uit in mijn view
die de hardheid
van de wereld al
vaak aanschouwd
had in confrontatie
de wind was
niet mijn vriend
in zijn ongedurige
nieuwsgierigheid
waar ik ook schuilde hij
volgde met hem stof van
te licht bevonden wegen
die met
verstikkend vocht…
Diep stil water.
gedicht
4.9 met 694 stemmen
7.934 Ik wilde uit haar lichaam zijn,
weg van haar omhullende warme vocht,
bevrijd huilen en zuurstof zuigen,
een geheugen starten, hijgen, worstelen
met schuim op de lippen, kop in kas.
Buiten graag: het volle leven,
het vermoeden van grote liefdes, schoonheid
als het even kon. En sneeuw.…
Wrange Amaril
poëzie
4.0 met 8 stemmen
4.985 Ach, wie u eens zag slijten* van verlangen,
Naar lekkernij van lieve kusjes vocht*
En bieden zelf uw lippen nu gebeden*!
Wat zoete wraak van al uw koeligheden!…
Nu nog niet...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.007 Het tranenzout droogt op mijn huid
Je tilt mij op uit een zwarte droom
Hierin kwam de dood mij halen
Wilde vluchten achter een boom
Ik schreeuwde, wilde nog niet mee
Huilde mijn tranen bitterzout
De zwarte schaduw fluisterde zacht
Voelde mij verloren naakt en koud
Ik gilde, vocht tegen de dood
Wilde dat het fluisteren over ging
Je zwarte…
stadsjutter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 de oude kar kraakt
in dezelfde voegen als
haar duwer, ze smeekt
om nieuw bloed, een laagje
lak aan antiek, de toekomst
is aan de jeugd, vers hout
de zwoegende man vloekt
op het weerbarstig hout
dat gebarsten wielen blokkeert
en zijn geleende schoenen spuwen
op zijn verweerde blaren
eigen vocht eerst schreeuwt hij
en ploetert verder door…
Verwelkte bloem
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
666 De wolken hebben zich
nu toch te saam gedreven
en uit de lucht
slaat bliksem op je neer
het vocht dat daarna valt
kan jou niet meer verkwikken
want bij een dode bloem
helpt zelfs geen regen meer.…
Heimelijk verlangen
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.913 weer praat
En verlangenstekelend lacht, wat noodschiks
In mijn borst het hart mij in angsten opjaagt;
Immers amper zie ik U aan - geen woord meer
Laat zich verklanken,
Maar mijn tong blijft star en gebroken; aanstonds
Onderloopt een sijpelend vuur mijn leden,
Niet meer kan ik zien uit mijn ogen, gonzend
Suizen mijn oren;
't Vocht…
De kippige ziener (dorp 1959)
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
748 toetsenklavier
Daan vult de aangeslagen cijfers in
Nostrahanus de gezegende haan
componeert ‘n winnend formulier
Dorpelingen die dol enthousiast
Daan zijn wonder haan bezoeken
vinden slechts zijn verengewaad
ik heb niets gehoord vannacht
jammert een verdrietige Daan
de vos verraste hem in z’n slaap
Nostra de ziener was wat kippig
hij vocht…
Als God mocht kiezen
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
874 Als God zijn woonplaats kiezen mocht
zou dit geen religieuze woonplaats zijn
Ook geen plaats waar elkeen om vocht
maar aan het einde van iemands Latijn
Als God zijn domicilie bepalen mocht
waar hij kon uitrusten van geleden pijn
Schiep hij de plek waar niemand zocht
om er eventjes gewoon zichzelf te zijn
Als God zijn woonplaats bepalen kon…
Schobbejak
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
638 geld hetzelfde beleven
de ene hand zal de andere vergeven
en opnieuw om absolutie vragen
verwijd de pupillen achter jampotglas
van huizen de ramen zwart omkaderd
verbergen huiden dicht genaderd
huivert een hoofd in stoppelgras
vergeefs de schuldenaren gezocht
luistert het nauw gezien het verlopen
van licht dat zich langs blinde muren vocht…
Boer zoekt vrouw
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
604 besteed aan koeien
die zeiden ‘boe’, doch nooit een innig woord
door geiten werd hij vaak geringeloord
geen nageslacht zou op zijn erf volgroeien
hij kon het zware celibaat verfoeien
de trage trekker leek in veen ontspoord
maar zie, er meldde zich een kudde schonen
die hunkerend zijn stoere stee bezocht
en om de gunsten van de zaaier vocht…
Ik kan uren
poëzie
2.7 met 6 stemmen
1.141 Ik kan uren
Zitten turen
Naar de vochte maneschim,
Mat vergloeiend,
Zacht vervloeiend,
Dalend, dalend naar de kim.…
Kranen open
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.548 Voor het eerst sinds hij hier zit
neemt hij zijn handen voor zijn ogen weg
neemt hij met de rand van zijn rechtermouw
het vocht van zijn gladde voorhoofd af
er trekt een rimpeling over en in
het water buiten het licht binnen
een muntje in zijn herinnering
in zijn kamer met uitzicht voor
het eerst sinds hij hier zit zoeken losse vormen…