10811 resultaten.
het sterven en de dood
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
2.172 in het voorbijgaan
schuilen alle namen
in stilte noem ik ze
de doden spreken niet meer voor zichzelf
maar jij, hoewel nu aan de grens gekomen
jij bent nog wie je bent
je blik, je stem
de tijd is even nog aan jou
wat komen moet
is voor de nabestaanden…
het onvermogen van het hart
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
619 het ene na het andere rouwproces gilt
in wat eens mijn thuis was
alles wacht op een teken van leven
ook jij
het lawaai neemt toe
en toch lijk je op de stilte
ik knik
dezelfde avond nog
en ontvlucht iedere kamer
waarin het zicht op mezelf
ondraaglijk is…
Compositie #1 een treindagwonder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Schoonheid ademt grootsheid
En smeekt mijn blik weg
Van velden leeg en wijd
Totdat ik in amen kijk
De stilte spant zich als een boog
Een zucht snijdt als zonde
Door deze holle monoloog
Een trein, een dag, een wonder…
ongerust
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
560 ze belde me op
over m'n gedichten
ging het wel
goed met mij
want ja
je schrijft
over het leven
dat voorbij gaat
de ruisende regen en
aalscholvers die vliegen
in een stilte
zonder antwoord
gaat het dan wel goed
met je schatje
en ik zei
dat is poezie…
Hart
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 Regelmatig
Zoals het hoort
Het vers vlees dat
ligt verscholen
in de krochten
dichtbij de ziel
dat ongevraagd
de toestemming
geheel ontbeert
Stilte werd juist
op dat moment
zonder permis-
sie, ongevraagd
veel te snel, te
hoog, opgevoerd…
Zwijgtaal zonder horizon
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
548 De beginselen begreep ik
uit wat voor handen was
in stilte
een muze zonder droomgeluiden
een vleugelworp in verre leegte
zwijgen in maagdelijke klanken
noten zonder woorden
of ratio in het gebaar
ergens waar geen afstand was
alles voelbaar in gedachten
in een zwijgtaal zonder horizon.…
VADERDAG
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.033 ’s Avonds wachtte ik hem op voor het huis
in de verte zag ik hem komen
blij kwam hij dan thuis
heeft mij bij de hand genomen
In de stilte wil ik hem ontmoeten
even komt hij dan weer thuis
met blijdschap zal ik hem begroeten
mijn vader, fundament van het huis…
Nog is het nacht
snelsonnet
3.8 met 8 stemmen
687 Nog is het nacht en rust heerst overal
De bomen roerloos en geen vogel fluit
Geen tweets of mails en GSMs staan uit
Geen blaam, beschuldiging of strijdgeschal
Dan ergens in die stilte kraait een haan
De mens ontwaakt en gaat er tegenaan…
De zielverbondenheid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
514 een witte stip
vloog stilte
naar de horizon
tot dat
adembenemende
fatale moment
waar het leven
genomen werd en
de ziel hen ontviel
de banden
zijn niet verbroken
in een anders samenzijn
alleen leven
etst de pijn van
de zielverbondenheid…
Het afscheid
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
744 ik heb jouw laatste dagen geteld
op de vingers
van mijn hand
wij wisten wat
zou komen
verdriet groeide
met het uur
jouw stilte
werd verstikkend
en op den duur
vulde mijn stem de kamer
met het herhalen
van jouw naam…
Mijn zus
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.031 in deze zwijgzaamheid
probeer ik jou te vinden
de stilte past mij
als een tweede huid
wij zijn weer kinderen
en delen ons verleden
dragen elkaar in groot verdriet
ook hier toont ons gezicht
de droefenis
en wederom is er niemand
die het ziet…
aarden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
536 op de dodenakker
hoorde ik in
de hemelbestormende
blauwe stilte het
kleine grote verdriet
met mijn voeten
in pasgeboren aarde
zag ik de verweven
lijnen van zacht
waaierende vleugels
het wilde niet
donker worden in
deze magische nacht
ik hoefde niets
te begrijpen…
voorbij de zeeën
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
540 voorbij de zeeën
van tijd is hij de
winter binnengelopen
zijn spitse voeten
op de ijsvloer
dunner dan gedacht
het ijs snijdt zingt
kraakt en breekt
door de heldere avond
tijd om de stilte
te oogsten op de akker
van zijn bevroren ziel…
Het bos
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
552 kom, laat ons wandelen
in de stilte van het bos
waar bomen zielsrust druipen
zwijgen zelfontmoeting is
even geen verwachtingen
geen ruis van tijd en ego
maar lopen over oergrond
waar licht een nieuwe taal schept.…
Zonsondergang
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
449 Zonsondergang bij
het strand zorgt
voor ruimte en stilte,
om je heen.
Aanvaard de schoonheid,
die je zelf mag ontdekken.
Met de zon als het ware
in je handen
is dit een ware pracht.
Rust voor de komende
nacht.…
Schreeuw
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
533 Lawaai bij het herdenken van de doden
Wat gaat er om in dat gestoorde hoofd
Of je opnieuw het leven van hen rooft
Vanmiddag heeft de rechtbank het verboden
Slechts stilte past de strijd die is gevoerd
De grootste schreeuwer ooit de mond gesnoerd.…
De natuur
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
411 In stilte de natuur,
er ontbreekt eigenlijk niets.
Je moet het zelf
ervaren!
Woorden komen tot je,
kunnen helend zijn
en bevrijding geven.
Foto Dick Voogd…
Moeder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
589 De dood heeft je meegenomen
niet naar de zee of naar een graf
maar naar de droeve stilte van een bos
daar ben je uiteengevallen
je bestaat niet meer
de resten zijn vergaan
maar de herinneringen
zijn sterker dan ooit
het lijkt of je weer danst
weer naar me lacht
mijn haren streelt
zo eenzaam in dit spiegelspel.…
In eenheid verbonden
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
524 Overal twijfel
wanhoop spreekt
door lege woorden
Hongerige meeuwen
krijsen boven de
inktzwarte golven
Zij gaat niet meer
over haar grenzen voor
al wat langzaam uitdooft
Maar hurkt neer
in de stilte van haar huis
opgetild door
de lichtgevende ster…
er valt niets over te zeggen (voor Wim Brands)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
524 hoe kon het dat de
zwaarte voelbaar was
de broze stilte in het
weifelende licht van
zoekend zwerven
het wenen langs verre
wegen hoe kon het
dat ik de nacht voelde
de nooit bereikte landing
altijd als ik naar jou
jouw Boeken keek?
er valt niets over te zeggen…
Omarming
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
458 uit de armen
van de nachtmerrie
wil ik vluchten
vluchten
naar het daglicht
in de kille werkelijkheid
van de dag
verlang ik
naar de omarming
van de nacht
verlang ik naar de stilte
naar het troostende donker
uit de sterrenhemel
pluk ik voorzichtig
de mooiste droom
in de armen
van die droom
wil ik slapen…
Op een mooie winterdag
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
427 Denken aan winter
zowaar een vredige rust
in stilte gehuld
Wind waait door het park
eenden bij winterse plas
delen laatste nieuws
Storm in de vijver
twee woerden zijn zo verliefd
weet niet wie zij kiest…
Luisteren
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
551 Luister,
naar de wind die zich in de stilte verstopt
Luister,
naar de druppel die zich in het water bevindt
Luister,
naar de aarde die de grond onder je voeten vormt
Luister,
naar de warmte die de zon verspreidt
Luister naar het onmogelijke
en je zult jezelf ook weer horen…
Kosmos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
433 Vlammen dansen zonder einde,
de kosmos ademt in stilte voort.…
Muurgedicht voor Amstelveen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
405 Waar de Amstel van oude dagen fluistert
En in het voorjaar Cobra’s kleuren draagt
Verheft de stad zich luid en duidelijk
Nabij, maar net genoeg veraf gelegen
Hier wint de stilte van de stenen
En wordt bevrijd gezwegen…
verschoond
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
513 de maan
die vastnagelt
aan ’t licht
dat zoekt
maar
’t huis
is ontdaan
wat overbleef
klepperde door
op laminaat
op
’n ochtend
van stilte
niet
in ’n envelop
met ‘n naam
die vergeten was
of
’n laatste
ogen-
blik…
Mijn moeder
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
415 En ik, in stilte,
pak mijn koffer
voor de terugreis,
al weet ik niet meer
waar haar huis is.…
Ongeduid gefluister
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
248 Het knisperend vuur
Verhaalt wat bleef ongehoord,
Zonder de flakkering te duiden,
Waarvan de maan fluistert in de stilte
Van het duister in de nacht,
Dat ’t narratief blijft rondzingen
Over die vurige liefde en diepe smart,
In die onvergetelijke nacht.…
Wintertijd
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
3 In stilte ontbijten
doe ik het liefst.
De ochtendschemer
voorzichtig zichtbaar
boven het huis
van de overbuur.
Er zijn exact
vijf winteruren verstreken.
Terwijl ik mijn tweede boterham
beleg met Postelkaas,
denk ik sereen
aan de relativiteit
van de tijd.…
De laatste trein
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
443 Geschiedenis roept ons op hun verhalen te blijven dragen,
zodat geen stilte hun lot verzegelt, geen vergetelheid hen ontvoert.…