5143 resultaten.
zorgeloze zomer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
454 lange adem, diepe zucht
het is nog benauwd
er wordt gerouwd
we raken aan
met koude huid
hartverwarmend is elk geluid
“het loket gaat nog niet open”
er staat een lange rij
anderhalve meter zij aan zij
de hulpeloze troosteloze
de “ goddeloze” boze
een verloren zaak en handel
er is geen voorrang
wachten duurt lang
iedereen is even…
namiddag
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
472 iedereen in te halen
te versnellen
om stilstand te ontvluchten
thuis staat een oude bank
om te liggen, te slapen
te hangen
zo lang al als een kapotte klok
als stil verzet
tegen tijd verdrijven
gedurende een lichaam
dat neigt naar
krampachtig verlammen
in elke gedachte een regendroom
om grenzeloos te zijn, of liever nog
vrijheid te ademen…
Grijs gedraaid?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
421 opinies van de wereld draven door
details worden in herhaling grijs gedraaid
in het zuiverste moment van oorsprong
het eerste contact waaruit de vibratie komt
de tonen steeds zwakker klinken, de naald
voorbij het nulpunt van het geweten lokt
met inflexibele armen, kruipt als een spin
langzaam doch gestaag naar zijn buit
in de kern waar de adem…
bijvoeglijk of overtreffende trap
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
609 Het water dat zwemt om boven te blijven zijn mededruppels
ruw neer drukt over de koppen met golven die naar adem happen
in een doodstrijd van 't geweld het schuim op de lippen?
mag het gemengd met enige leugens om het immense
met overtreffende trap aan de arbeid te zetten?
mag het schrijven met een immens aan woorden?…
GEESTELIJKE DRUPPELS
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
513 Twee dames gaan samen
met geloof in genezing
van Breda naar Meersel-Dreef
stralende zon wekt hen op
in het ruime schone park
waar de adem der Hemelingen
door lover en over gras strijkt
de beide vriendinnen
ontsteken gewijde kaarsen
wier vlammen schijnen en deinen
ter ere van hun verwanten
die met ziektes kampen
koffie met versnapering…
(v) Maan woont hier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
632 Mijn handen reiken naar de verten
van je ogen,
zonder die bodemloze verten
verdwaal ik (ook aan land
was dat al zo)…
Achter ons liggen straten
die ik me heugen zal (net als jij),
maar ook verlaten kan (juist
als we samen reizen,
voorbij de zon)…
Het hart lonkt -
daar achter de melkweg -
en roept, roept, roept ons
niet te vergeten adem…
ZUIDERHOGEWEG DENKT
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
484 vogelzang en -strijd
moed en bescherming gaven
voor het verzorgen van nesten
boerenwagens hobbelden
over mijn ruggen en kuilen
koeien en varkens
kietelden me dikwijls
met hun trappende hoeven
wanneer de haastige tocht klonk
tussen stal en open leven
over heel mijn huid
werd dik zwart smeersel verspreid
overal voelde ik hard aan
adem…
HET EINDE IN ZICHT
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
629 God gleed vederlicht en stil langszij
en stilte hield haar adem eventjes in
Donder van ver kwam loom naderbij
was dit van ‘t eind dan wel ‘t begin?…
Krullig schrift
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
445 de wereld in
de ban van haar
heftig geemotioneerde
blik de ogentaal aan
het ontcijferen was
die was gemarkeerd
met een buitengewone
hoeveelheid expressie
in kleur en haar gezicht
etste een bizarre
schoonheid ter plaatse
in ruil voor een
vreemde hand die
de deur snel sloot
ze lachte verleidelijk
toen haar jas ons
afscheid nog adem…
zouden nachten spiegels brengen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
499 als er even niks nieuws groeit
kan de lucht op adem komen
en de grond weer doorwaaien
verlichte wortels zelfs
maar
verwaarloosbaar
zouden nachten spiegels brengen
mochten de randen zwart blijven
als levenloze gaten zonder slagen
harde leerscholen
lijken
gewonde helingen
onbevredigend
de dode
herinneringen
begraven in permanent…
Onde de Bomen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
408 Onder de bomen
waar het licht schommelt in schaduwen
en de wereld draait, nog altijd,
adem ik langzaam het heden in.
Ik ben nergens, of onderweg,
een lege plek in het hoge gras,
een kano schuivend onder de maan
waar de rivier de nacht kust.…
Als de zee in mij spreekt
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
473 Haar bezielde adem is de mijne, haar geluid leeft in mij.…
Eindeloos en tijdloos
netgedicht
3.8 met 33 stemmen
312 wit rijpende vorst
aan de grond en kou
in godvergeten mooi
om er even bij stil
te staan dat juist de
emoties eruit springen
bij gebrek aan contact,
verbinding en vertrouwen
juist nu deze tijd gaan
de deuren op slot voelen
mensen zich buitengesloten
willen zij licht warmte en zon
om elkaar vast te houden
dezelfde taal te
ademen…
Eindeloos en tijdloos
netgedicht
4.4 met 28 stemmen
293 zon
wit rijpende vorst
aan de grond en kou
in godvergeten mooi
om er even bij stil
te staan dat juist de
emoties eruit springen
bij gebrek aan contact,
verbinding en vertrouwen
juist nu deze tijd gaan
de deuren op slot voelen
mensen zich buitengesloten
willen zij licht warmte en zon
om elkaar vast te houden
dezelfde taal te
ademen…
Als de zee ademt
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
457 De zee kijkt mij aan zonder oordeel
of verlangen, ze ontvangt wat ik niet kan dragen
en houdt het vast zonder geluid, en als ik terugloop voel ik haar
nog in mijn rug ademen alsof zij, net als ik, iets herkent dat even mocht bestaan.…
Warmte van een zonnebloem
netgedicht
1.4 met 10 stemmen
433 Tussen brede, ademende
bladeren zweeft een zachte stilte van de
fluisterende wind, die iets bewaart van de vergankelijke
voorbijgangers en hitte — een geheugen dat niets vergeet maar niets omvat.
En bovenaan: het luisterende
gezicht dat naar de zon kijkt zonder ooit te
bezitten, open als een gebed dat geen antwoord zoekt.…
ALS JE REGELMATIG WAKKER LIGT: EEN VRIJBLIJVEND ADVIES!!
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
389 ik niet storen
ik weet, ik heb alles rondom mijn bed naar behoren
koffie en thee en alcohol vrij bier en cola
koekjes en kaakjes en zelf chocolaatjes
dus sta ik op en zet de waterkoker aan
doe net of de ochtendvogeltjes fluiten
en stel me binnen voor als buiten
door het raam nog verder te openen
en verse lucht in mijn 'slaaphut' in te ademen…
Eendagsvlieg
netgedicht
2.4 met 24 stemmen
575 Ik blijf nog even zitten,
alsof ook ik maar één dag heb, en alles erop aankomt — dit licht, deze adem, dit nu.…
Verweven werelden
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
482 Fluisterende wind
verre blik die mij ontglipt
schaduw blijft hangen
Ze loopt door de
verweerde straten, alsof ze hier
niet hoort; de tere lucht draagt een bleke glans
om haar heen, en haar fluisterende woorden ademen uit een ander land.…
De ziel van een boom
netgedicht
2.5 met 27 stemmen
391 Wanneer de nacht zich om
hem heen sluit, blijft er enkel de trilling van
aanwezigheid, een weten dat niets werkelijk verdwijnt,
alleen van vorm verandert, als adem die zich mengt met het oneindige.…
We are a little crazy
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
251 In het schimmige licht
tussen stemmen en kosmische agenten,
hang ik in de elfde ronde,
murw gebeukt,
uitgeput —
een bokser op zoek naar adem
in mijn eigen hoofd.
Spoken dringen zich op,
mes, glas, kokend water —
littekenlijnen van strijd
en overleven.…
vreemdelanders
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
317 Belanden tussen ademende
bla’ren in nevelige schuld,
dwarrelen als oude besjes,
verdwijnen in verstilde tijd,
seizoenskleuren betreuren,
goudvocht in aarde klaren,
zal mij niet snel gebeuren.…
Opladen
netgedicht
1.8 met 16 stemmen
616 Zee fluistert zachtjes
horizon nodigt mij uit
adem vol van licht
Even teruggetrokken
uit woorden die te druk, te hard of te
luid bewegen, ademt de ruimte tussen muren rust,
en stilte legt zich als een warm weefsel om mijn overvolle zintuigen.…
Wanneer natuur zich terugtrekt
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
610 Winterse wind waait
schaduw van kale bomen
ademt stille rust
Onder de lage, nuchtere
hemel zie ik de aarde ademen in ge-
dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar
schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen.
Het licht aan de horizon is
een dunne, oranje belofte die snel wordt
ingeslikt door de dag.…
De mystiek van de wintertuin
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
504 Het licht valt als adem op
de kale takken, breekt in ijzige lijnen,
danst op het stille oppervlak, en ik besef dat ook
mijn eigen rust een pure bron is waar alles wat stil leek ontwaakt.…
De rust van heilige stilte
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
498 Muren dragen gebeden
en adem van anderen, lagen van tijd
die niets van mij verlangen, ik voel hoe mijn gevoeligheid
hier mag rusten, niet als iets dat te veel is, maar als een vorm van aandacht.…
Coma
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
383 En toch blijft de vraag
zich herhalen
als adem tegen glas:
Dokter,
denk je dat hij het haalt?
Mijn gedachten ontsporen.
Wat ik gaf.
Wat ik liet liggen.
Afscheid hangt dichtbij —
een woord
dat ik al draag.
Je deed me soms pijn.
Uit onvermogen.
Verlies
was nooit
de inzet.…
Deuren van de nacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
392 Deze wereld en ik, wij ademen
verlossing door verdriet -
vreugde geeft ons nu de vallei,
de hulzen ontvouwen zich tot huis
in deze wereld, laten mij binnen
nu ik elke laatste druppel van deze regen gedronken heb.
Nacht wordt eigen deur
naar nieuwe dag. Er zullen kinderen
zijn om de vallei te erven.…
Het kleine spel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
387 Kijk: een kind werpt de bal omhoog
alsof hij de middag zelf wil vangen,
en even hangt alles stil —
de hemel, het stof, de adem —
in dat ene, gouden ogenblik
waarin het spel de wereld
nog niet heeft verlaten.…
Wat altijd blijft
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
440 In deze eenvoudige nabijheid
hoeft niets samen te vallen, ik adem, ik blijf,
ik laat het moment zichzelf zijn, traag en ongehaast, en voel
hoe de natuur mijn aanwezigheid beantwoordt met een stille, dragende rust.…