6828 resultaten.
ONTMOETING IN ANTWERPEN
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
528 Op een klein donker stadsplein
brengen oude gekrulde straatlantaarns
hun flauw schijnsel nederig
over het ontzagwekkende
hooggezeten Neptunusbeeld
dat men ziet met de ogen
van een pas ontwaakte slaapwandelaar
zwijgend kijkt de baardige zeevorst
langs schimmige gevels
ergens onder zijn geweldige troon
murmelt een watervalletje
vertolkt bedeesd…
Mijn Gemis
hartenkreet
2.6 met 10 stemmen
1.009 Het donker nadert, mijn omgeving door iedereen gekloofd.
Door de dichte mist is niets meer zichtbaar, daarbij verdwijnt mijn tast.
Door het gebrek aan jou, zie ik nu het heldere contrast.
Langzaam reik ik naar het oneindige, de troebele zee.
Jankend als wolven, het alleen zijn, het idee.…
Kompas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 in ben de weg in mijn gevoel kwijt
gevangen in een donker bos
mijn verwarring laat je verdwijnen in de mist
je moet me laten gaan, je laat mijn hand los
onder de sterren lijkt de wereld immens
groot en onzichtbaar, en ik levend en blind
ik heb je nodig om het te ontdekken
maar ik ben klein en nietig, en ik voel me een klein kind
jij kunt…
Koning
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
525 Een adder groeide in zijn kop en donkere hart.…
Geen barricade
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
865 Gooi geen barricade voor je deur
maar zet hem juist wijd open
want alleen als hij niet gesloten is
kun je vrij naar binnen en naar buiten lopen
Gooi geen waas voor al je ramen
verduister het niet met donkere gordijnen
want wanneer het licht niet naar binnen kan
kan het ook in jou niet stralend schijnen...…
mijn monster
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
558 ik keer terug naar jou
na mijn gevecht op leven en dood
oog in oog met het monster
ik weet ik ben opgeofferd
maar wil het noodlot keren
in dat gevecht met mijzelf
geef mij een gegronde reden
deze hel op aarde te verlaten
spreek de woorden
die ik hier in het donker wil horen…
Ben ik er weer
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
503 Ik ben zo wonderlijk als het weer
wisselvallig en humeurig wanneer
ik krachtig stralend, door de zon bemind
plotseling waai als een woeste wind
Opborrelende stapelwolken
doen mijn gedachten draaikolken
spanning bouwt zich langzaam op
veroorzaakt donder in mijn kop
Met ruige regendruppels raas ik rond
donkere wolken tekenen mijn mond
boze…
afscheid zonder te kennen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
671 herrijst en herroept de enkelvoudige
zich aan te sluiten bij de meute, trendvolgers vertragen
hun tred en wankelen bij een linkse tegenwind, geen kleur
want kleuren spreken zonder stem
hoezeer hoezee, wanneer o wee treft mijn blik
jouw aardse moed en verijdel jij mijn hand
om het licht dat jij mij gaf vroegtijdig te koelen
in het vuur uit het donker…
Onweer
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
625 schitterend schouwspel
in de donkere lucht
waarbij anderen soms
wegkruipen en ik weer
ademloos toe sta te kijken
natuurgeweld in alle kleuren
energie die loskomt
en stroomt, regen valt
stromend naar beneden
veegt straten schoon
laat het stof dalen
lichtflikkerend schouwspel
in het buitentheater
met donderend geweld
laten de natuurgoden…
Oidipous
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
852 September doorsteekt mijn ogen met gouden messen,
die scherp geslepen stralen van de Zonnegod,
en zij bekleedt al wat groen is, met donker brons,
een totaal mislukte Oidipous, zo voel ik me,
die eerst de Zomer, mijn van god gegeven vader,
heeft dood geslagen op een onmenselijke tweesprong,
en vervolgens slaapt met de Herfst, mijn moeder,…
Ongetemd?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
433 Wat voor echtelieden
als concertzaal dient,
recipieert het podium
van het donker in het
zwartste water.
In de laagste tonen dieper dan de
diepste bas, zijn de octaven los
gebroken, niet te temmen vandaag,
blijven we de beste vrienden,
geconditioneerd tot onneembare erehaag.…
tijdloos nabij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
858 zó verloopt het steeds vaker
vooral op een lange winteravond als
ik bij een aantal portretten op de kast
een kaarsje ontbrand
en later, wanneer de nacht weer valt
nog een poosje naar elke foto staar
voordat ik ze in het donker zet
juist dan, op dat moment lijken hun
gezichten nog even op te lichten
alsof zij hoe jong of oud ze…
Ode
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
577 en de zomer
door je aderen voelt vloeien
en in 't kloppen van je pols
de adem van allen kunt horen
Dat het hart
een frisse bron blijft -
een onophoudelijk stromen
van licht en leven -
en wat geweest is
niet zéér blijft kleven
Dat elk seizoen
een nieuw gelaat weeft
van steen eik en zee
Dat glorie zal wonen
in je lichte
en je donkere…
rivier
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
733 de middag liegt
de zon bevriest de dag
gele bomen vol donkere vogels
ik loop langs de rivier
alle kinderen huilen troebele tranen
vandaag, die lange, lange dag
hier, langs de eindeloosheid
doorwaad ik hun levens
waar zijn de groene weiden vol wit leven
de gele koppen van paardenbloemen
die beloofd werden aan hen
waarom zwijgt de merel…
Wat
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
551 wat een kleine tijd
kijkt over mijn schouder
heen naar de ellendeling
de sadistische angsthaas
naar mijn grote broer
in het donker die ik
op zijn zijn aanspreek
op zijn vaderschap
op het gerucht dat hij
de stratenmaker is
van het barre kwaad
waarmee ik mezelf kwel
te laf voor groter leven
weet ik hoe laat het is
het is kleine…
vlinders
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
608 laat en donker
in de hitte en
m'n balkondeur open
vlogen er opeens
vijf of zes vlinders
naar binnen in m'n kamer
nou ja vliegen ..…
ZOU IK?
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.763 Donker was om mij en kommer
als in bos in 't zwarte lommer
bij grijze trieste bui kan zijn:
enkel leed en wee en pijn.
Nu is alles weer verdwenen!
alle grauwheid is verschenen,
stralen doet gij, zonne mijn,
en ik strale in uwe schijn.…
come back-titanic
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 kom terug
klinkt een stem in 't water
alsof het een vreemde is
eentje uit later
uit de toekomst
die hier nu nog niet hoort
uit een donker waas
en niets gaat meer voort
slechts nog de waterige, onweerstaanbare blik
van een verloren, zinkend schip
kom terug
klinkt haar stem nog eens helder over zee
sleurt alleen pijn en verdriet mee
slechts…
Na een jaar
gedicht
4.7 met 6 stemmen
8.988 Ik heb me plat tegen de grond gelegd
En woorden heb ik tot mezelf gesproken,
Die ook een dode tot zichzelve zegt,
Die in zijn donkere eenzaamheid ontwaakt:
Leven was goed al heeft het mij gebroken,
Leven is goed ofschoon het doden maakt.…
Het afgrijzen van de godin
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
547 Je bloesembokaal bulkt vol leven en je lijf laait een donkere jeugd.
Als een klaproos spring je open.
Je geurt naar de roes van papavergekte.
Als een peul springen je doperwten uit je onmetelijke wezenloosheid.
Je gonst gutsend de onvervalst voldragen stoot van
Zeus.…
vlinder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 Ze fluit haar mooiste lied,
waarvoor ze hard moet werken,
maar mensen hóren haar vaak niet,
die zullen het nooit merken,
dat als je niet even stilstaat
bij wat er ook gebeurt,
je leven achteruit gaat
en langzaam donker kleurt.
Deze mensen kijken enkel
naar wat er komen gaat,
maar niet naar al het moois
dat in het heden al bestaat.…
Beiden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
622 Hij en zij
samen op het strand
langs de waterkant
hand in hand
Allebei
alleen maar zwijgen
nadenken
terwijl donkere wolken dreigen
Jij en ik
de golven spoelen aan
het wordt vloed
blijven we of zullen we gaan
Beiden
zo kwetsbaar in de natuur
zeggen niets maar begrijpen elkaar
op het late uur
Ik en jij
als de golven van de zee…
Mei
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.260 Nu juichen de vogels met vrolijk gefluit
Om het lentewonder,
En boven de bomen, met donker geluid,
Gromt de verre donder.
Ik ruik al seringen - een geitje blaat
En de dromers dolen.
Een venter roemt, langs de grauwe straat,
Zijn mooie violen.
Een kindje springt touwtje, met blij gezicht,
In haar rozeklêeren.…
Oudejaarsavond 13/14
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
928 Met vreemde vrouwen dansen
De mannen luidruchtig en boevig
Inschattend lustvolle kansen
M'n dochters en ik gedrieënlijk droevig
Vonken schieten uit ogen en borsten
Denkend aan jouw wiegende krullen
Naar drank en lichaam dorsten
Die je doodsdrang niet konden verhullen
Nadat de kruitdampen
Gedoofd zijn is er in mijn hoofd
Net als de donkere…
Büch
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
438 Op een ver strand
In een van mijn dromen
Kom ik je tegen,
Zonnehoed op,
Donkere glazen voor je ogen,
Met in je ene hand een pak
Gezonde gele toverrijst,
In je andere een bundel
Van Keats, aan het eerste
Verdien je, van het andere
Geniet je, romanticus pur sang
Met wallen onder je ogen,
Op elke zoektocht die je onderneemt
Even…
In tegenstellingen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
501 mij beschermt tegen
Dodelijke steken -
Aardappelveld overspoeld door rijke modderstromen,
Oogst onmogelijk gemaakt voor tractoren,
Geen machine die er nog kan komen -
Alleen mensenhand die uitkomst biedt,
Overvloedig licht dat welhaast alles onzichtbaar maakt
Ogen die maar niet kunnen wennen, geen bril die helpt,
Het zwartste donker…
In zwart paars
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
443 ik weet je altijd nog te vinden
mijn kleine anemoon
jij bloeit leven langs de oever
beschaduwd door een hoge boom
het beekje dartelt lustig
fonkelend langs de zonnelijn
jij kleurt fel de donkere bedding
zonder ooit alleen te zijn
totdat het noodweer
water woest doet kolken
en jij los slaat van je roots
door zware moddergolven
in zwart…
In mijn Doka (variant op gedicht " De Duivel " )
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
518 in mijn donkere kamer
ontwikkelen zich bij tijd en wijle
beelden van onbekende aard
ook al lijkt de waarneming zuiver
en belicht onder de juiste hoek
soms groeit er ongewild
een boze duistere geest
waarvoor ik ernstig huiver
het kan zijn
dat kleuren zijn opgelost
in zwart-wit denken
omdat de werkelijkheid
zich aan dromen botst
of zich…
Woud
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
837 In de verte ligt een uitgestrekt woud,
heel donker en oud
Daarin zingt een fluistering,
indringend en niet te verstaan
Als de maan die tussen de bomen door,
licht schijnt op de verduistering,
Waar de stemmen over gaan
Is gekerfd in het zwarte hout
Deze bomen met hun tekens eeuwenoud
Door maanlicht als van goud
Zijn onzichtbaar en eeuwig…
stil verdriet
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
638 De kou en grijsheid kruipen dieper in de mens,
En bereikt zijn aller diepste donkere grens.
Want al wil je dat koude gevoel echt niet,
Het zit hem in je eigen stille verdriet.
Buiten is het somber, koud en heel kil,
Terwijl ik eigenlijk alleen maar echte warmte wil…