Alle inzendingen

Vanaf de hemel hierboven kon ik mijn ogen niet geloven ik stond perplex want ik zag iets geks schijnwijsheid van filosofen. Des morgens rijpte een plan iets wat voor de wet niet kan maar werk voor de heren ik laat ze creperen als lesje voor ‘t hele span. Terstond zond ik een ziel naar beneden niet zonder haar eerst te verkleden deze…

Op de vloer luister ik naar jou, ver weg in huis de geluiden blijven onderweg ergens hangen - je bidt als een vogel en ineens duiken er vragen op mij, die me verlammen (Soms zijn het jouw handen ..om mijn borsten of jouw mond ..jouw zuigende mond) Het plafond is leeg, niets te zien, alleen te voelen maar ik geef geen kik Ik hoor jouw…

Dwaalstroom in het lexicon. De hoofdweg verwaaid — wilde zaden, mondgemeen met de woestenij. Je spreekt de puurheid, gehoord in het veel tonende Brief-tijd. Vakantie-schuim. De boosheid sleept haar letters voort. De klacht haakt zich vast aan het broodmes — hoelang meet de honger? Nu, de New York -nacht, oog -in -oog met het as…

De avond zinkt in purperen schaduwen neer bij de wilg, een slapend oog in het rimpelende, koude water. vergeten is de hand die beelden wilde schilderen, wanneer het duister zacht de oever omhelst. Daar glijdt de zwaan, een eenzame, ijzige schim, zijn vleugels dragen het bleke licht van de maan. geruisloos snijdt zijn borst door het stervende…

In dit heimweeland is iedere arbeider ooit woorden-zwerver geweest, ontheemd en zonder fantasiewereld. De storm huilt om het eenzaam huis, het venster rilt van bange vlagen, binnen verstomt het wild gedruis, de nacht verdrijft de grauwe dagen. Een zacht vuur koestert de verstilde wand, het hart vind rust, de storm ten spijt, bevrijd van…

Die nacht van zelfvernedering van deemoed aan de dodensponde in een gestage preveling; "vergeef mijn zonden." Van pogen, dat mijn leven, al mijn zijn ik u uitgeven konde en woorden mij niet kwamen dan "vergeef mijn zonden." Een simpel woord van leniging het enigst, wat ik heb gevonden, waarin mijn ziel uitwenen ging "vergeef mijn…

‘s Ochtends heb ik moeite mijn bed uit te komen, ‘s avonds om er in te gaan. En iedere nacht moet ik minstens een keer plassen. Ik hou van mijn vrouw, we liggen lepeltje-lepeltje; van andere vrouwen droom ik nauwelijks meer. Schaamteloos draag ik pyjama’s en pantoffels, ook maak ik graag een kuiertje. Ik verheug me niet meer zo op feestdagen,…

Van Dantje naar Danny Toen ik jong was werd ik veel gepest Ik hoorde niet bij de rest Maar ik wist ooit komt er een dag Dan zal iedereen tegen mij opkijken En zal iedereen mijn naam kennen Dat kunnen ze in de Benelux niet meer ontkennen Van Dantje naar Danny Ik heb alleen naar de mensen een paar verwijten Helaas is er veel afgunst en…

Oranje ging er lekker tegenaan Een ouderwetse clash met onze buren Ze legden ons nu niet eens in de luren De Duitse trainer was ietwat ontdaan Want Jürgen zag die Mannschaft toch nog stranden En stond dus even met de mond vol tanden…

ik sta niet stil bij de wachtende al looft elke wonder mijn verbintenis tot terug in de tijd waar het wondertje in tablet vorm met smaak aan mij werd opgediend mijn weten wist van kennis bitter weinig, een pammetje voor het slapen, eentje bij het opstaan en zomaar even een pilletje tussendoor het leven gleed als gesprokkeld glas dat…

Vanaf de allereerste zoen heeft hij zich stilletjes afgevraagd wat hem zo aantrekkelijk maakt waarom hij over het strand rollen wil samen het zout van hun lijven spoelen hij steeds weer verdrinkt als hij kijkt Het moeten wel zijn ogen zijn want zo’n lijf kan toch iedereen krijgen en om zijn karakter nou op te hemelen dat zou werkelijk te…

Er woont een meisje in mijn hoofd dat is per ongeluk en geheel toevallig ze is fijn en fantastisch ze is vrolijk en verliefd. Ze is bij mij ingetrokken dat deed ze zonder kloppen. Zonder omkijken naar wat er was, geen woord over exen, geen last van het verleden, geen lijken uit de kast. Samen trekken we flesjes leeg. Een omgekeerde…

Het kind is toch zo opgetogen, het volwassen spelen is zwaar, maar moet het kind gedogen, met tegenzin, toch moet ’t maar. Ze huppelt door het natte gras, lammetjes huppelen mee, ram en ooi vinden ’t geen pas, zijn boos wat het kind dee. De zon heeft een andere kijk, schijnt uitbundig op ’t tafereel, maakt van het gras gouden tijk, ooi…

De avondnevel maakt alles zacht doet bomen verdwijnen. Die mag ik zelf verzinnen. Want er is geen verte. Er is alleen nu. Een lichaam tot stilstand. Een naakt veld. Mijn woorden als wapens afgedaan. Straks komt zij! Onbedekt, een groot, haast oranje licht. Tot die tijd blijf ik hier. En weet hoe stil de wind kan waaien.…

Vallende goudgele bladeren, zon, regen en soms een vlaag van wind. Lucht die door de kleren blaast, geuren waarin het hart zich vindt. Gevoelens niet altijd te verklaren, die diep van binnen naar boven raken. Ze zoeken een weg door alle aderen en zijn alleen met troostende vergezichten te bedaren. September, maand waarin ik werd geboren,…

Wie ooit de tocht door de krochten van de hel heeft gemaakt kent de smaak van zwavel en weet dat spreken daarover heroverde adem benemen kan De handen uit de grond rondom je enkels die branden het onmogelijke pad dat omhoog leidt in de hoop op verhelderend licht zonder zicht op de verlossing Iedere afzonderlijke stem van een halfdode…

Ik droom van een kust waar azuren paleizen verrijzen tussen de duinen loom en goud verbrand waar zilveren meeuwen in een kille cirkel reizen boven het schuimend lijkbeeld van het zilte strand De dennenbossen spuwen hun bedwelmend parfum terwijl het kinderspel verstomt in de felle zon vliegers als dolle zielen in een doods vacuüm zoeken de hemel…

Een scheuren in 't oude en zware, het schip dat breekt uit het diep. Ik voel het vuren, het klare, dat lang in de diepte sliep. O, de winden die hoog opwaaien, de wegen zo groen en zo vrij! Zie de meeuwen die zwenken en draaien, een nieuwe morgen in mij. Geen stilstaan meer in de schaduw, geen vrees in het zilveren licht. Mijn borst is van…

Dat de verkiezing dit jaar eerlijk was Kon ik je van tevoren wel vertellen. De uitslag was niet moeilijk te voorspellen, Voor Poetin loopt de Rus graag in de pas. Want Russen die hun ware mening geven Die spelen - eerlijk waar - daar met hun leven.…

De liefde smaakt zoet, Liefde krijg je nooit genoeg, Je wilt altijd meer.…

Wat is het heerlijk om schuim te zijn met zijn allen, grote plukken hongerig mensschuim, een mist van leven, en ik een vlokje in eigen kleuren, ik moet even met mijn zieligste stem mijn beklag doen en blazen dat ik er ben, ik los veel te vroeg al op niet zoals toen ik net geboren was en groeide van mijn eigen afval nee, het is een…

de horizon klimt uit het nachtelijke dal, schuurt langs de silhouetten die de nacht tot stilstaan hebben geroepen, geruisloos en zuiver zacht toegerust en met het oog op de klok draagt een wondere wereld bij aan de opsmuk die ik als een offer draag in de vele wankele momenten waarin ik het duister lees al ware het een plaag van historische…

Bloedende handjes werken dagelijks in de hel ze naaien leren lapjes aan elkaar voor de voetbalbond, razendsnel. Een eenzame kip zit afzonderlijk in een ijzeren kist zonder gras onder haar pootjes weet ze niet wat zij heeft gemist. We kijken allen naar voetbal in het stadion en op tv we smikkelen van de kip-kluifjes en zitten verder…

Hoor hoe de nacht uw diepe klacht omarmt waar de ijle mist het kille graf verwarmt het dwalend kind door onmacht zwaar beproefd ziet slechts het wezen dat in 't duister kwijnt terwijl het vaderland in rook verdwijnt doch treur niet om wat achterblijft wanneer de kille wind de nevels drijft de wees is nimmer teder en alleen wie opkijkt blikt…

Onder duistere stenen en verstampte gronden verzand in de wereldse chaos ligt naast elk vuur als een schaap een bestormd brein op het nadir in een dalende lijn Van bemoste rotsen tot sterrenbeelden verstrengelt al als luidruchtig alomvattend het wrange verplichte donker welk na dagdromerijen gekromde lijnen nooit vergaan kan maar…

Gedaagd in kort geding Straalsgewijs ondervraagd Staat 't nachtelijkste ding Met potenvol vandaag Het lichtrequisitoir Maakt alles recht en klaar Vaas liefste en trompet Zijn bij elkaar gezet Naar ninivehse wet Van 't onontkoombaar daar ------------------------------------------ uit: Verzamelde gedichten (1981)…

Wij, dorre en dode blaren, Wij komen stil gevloon En vlechten door uw haren Een goud- en bronzen kroon. Daar, waar wij ritselend vielen, En strooiden herfst-gewaad, Daar sterft iets in uw zielen... Gij, die er over gaat. Wij leggen in uw ogen Traan van weemoedigheid; 'De zomer was een leugen'; Zo zucht ge, wijl ge schreit. Neen,…

O broze mens, wat zal ons lot gaan weven, in deze nacht van wijn en schone dromen? wanneer het zwaard de stilte heeft genomen en veteranen strijden om het leven. Slechts een herinnering aan vroege minne, een laatste hoofdstuk uit vervlogen tijden; een schrift waarin de pen de ziel wou bevrijden, waar de taal verstomde om de geest te winnen.…

haar baasje doet zijn best om zijn tranen te verbergen vandaag dus een langere wandeling langs de brullende zee zij wilde wel eindeloos door achter al die ballen van vriendjes aan maar soms bleef haar baasje zomaar stilstaan en probeerde zij het ook te ruiken echter voelde zij alleen zijn onrust zij bespeurde geen onraad aan de kust…

De zwarte varkens op Atokos scheppen hun weldadige habitat wellustig baden ze pootjes in de Ionische Zee. Ooit achtergelaten door een stelletje dronken matrozen voor hen geen notities op zwarte bladzijden noch een trilogie van droefenis zwarte varkens slaan geen pootjes om herinneringen heen alleen een zanderig wroeten. Het zinnelijk…