954 resultaten.
sferen
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
692 waterkant, aflopend zand
glinsterende watersplinters spatten
door fladderende kwekkende eenden uit
boven de rieten oeverkant
stotende zonnestralen
op een wazig herhalend
transparant trekgordijn
dromerige projectie
op een waarnemersbrein
zwoel is het dampend gras
door regenwater gedoopt
ruikt weer naar jeugdig elan
dat blindelings…
Een dag als deze
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
888 De stad dompelt zich in plezier
tassen en winkelende etalages
terrassen vol riet van lentebomen
het plein met overvolle kraampjes
de straat bezaaid in volle glorie
badend in zonlicht en opgejaagd
ik zie vrouwen met holle ogen
de begeerte is hen voorbij geraasd
mannen met vergadergezichten
witte hemden en grijze sokken
op het bankje aan de…
Witgekalkte woorden
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
713 en je ademt mijn adem
van wind en water
zoals de dag druppelt
langs mijn woorden heen
waar stilte onbespreekbaar
waait onder ijsvleugels
van de reiger
vijverkoud boven
het wintervlak van
onbeweeglijk riet
met opzwaaiende, tere
handen en duizend
voetstappen
breed en breder
sneeuw ik
de laatste woorden
uit het zicht
van diepe…
Nu niet trekken, want ik duw
netgedicht
3.7 met 32 stemmen
5.086 Ach, laat mij talmen, geef mij een zwachtel,
want ik ken het goede voorbeeld niet
en kan je bovendien niet altijd volgen,
zo hier met mijn kluitje in jouw riet.
Rek mijn respijt, vier de verbinding
nu mijn eigen leven nog zo knelt.
Ik maak mij sterk, ik buig voor 't heden
en bid stil dat mijn keurslijf snel vervelt.…
ik zag je lach...
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.466 Ik zag je lach en de schoonheid in je ogen
ze lieten me van je houden
mijn hart openvouwen
en al mijn ellende wegzuigen
Ik kijk voor me uit
voel het riet tussen mijn vingers
sluit mijn ogen, laat me meenemen door de wind
Twee vlinders dansen in de lucht
de wind slaakt een laatste zucht
Twee vlinders dansen onder de zon
daar op het veld…
De Radeloze god
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.027 In het landschap is de lucht klaar
maar de einder ligt achter ’t riet,
waarvan de wuivende pluimen
de veerman al eeuwig groeten
op zijn tocht over het ruime
sop in zijn eindeloze route.
Het verre veld blijft uit het zicht
door de god'lijke verboden.…
Week 18 in haiku
netgedicht
0.3 met 3 stemmen
487 bismillah
Allah is lief
vertaalt Kader Abdolah
heel creatief
Schiet de berm uit
raakt in zichzelf verstrikt -
de maagdenpalm
Op Soestdijk
achter de rododendrons
de krentenboompjes
Op hoge poten
verrekijkers op het duin -
geen kip te zien
Altijd en overal
is de verbeelding
niet aan de macht
Achter heel hoog riet…
Daken die schreien
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
528 Soms als het regent in jouw nacht
daken misnoegend schreien
de wind strepen maakt op het veld
dan zijn je wangen de uiterwaarden
van al jouw verdriet
al zou je willen vlieden voor
instortende oevers, dan nog
ben jij het waaiend riet dat buigzaam
haar nest beschermt tegen de degens
die jou voortijdig al hadden bekrast
jij leeft voort in…
NIEMANDSLAND
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
578 Er wordt geen Boerenkool geteeld.
’t Is niet in Kavels Opgedeeld
en de ruigten en het riet
worden nimmernooit gewied.
Kinderen die kuilen graven.
Wilde paarden die er draven.
Ik droom in het lange gras
van hoe eens de wereld was.
Ergens, wáár wilt u nu weten
- maar dat ben ik glad vergeten -
ligt het laatste niemandsland.…
Schaatsenrijden
gedicht
3.1 met 20 stemmen
7.461 Na een sprong voor een scheur
als een koord, schiet ik voort
op het staal en ik duik
in de wind en gebruik
elke spier, die geniet
als ik suis langs het riet.
--------------------------------------------
uit: De rand van de horizon (1954)…
de sluis van Noordpolderzijl
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
783 voeten
schuifelt nog wat hoop
in de gedaante van
rot hout, maar je poort
blijft voor eeuwig gesloten
onklaar gemaakt en
ingehaald door de tijd
jouw kleur zonder vernis
maakt je elk seizoen doffer
het lijkt of onze sporen uit
het verleden toen we nog spraken
van de goeie oude tijd is opgelost
in roestige conservenblikken
en gebroken riet…
Wintercharme
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
483 Hoe stil ligt nu wateroppervlak
verstijfd als dood geboren
geen rimpeling maar vlak en strak
spiegelend kou bij zonnegloren
langs oevers het geknakte riet
als met een poederlaag bestoven
wat decoratieve schoonheid biedt
in natuurlijk gebonden schoven
daarboven door azuren blauwe lucht
een enkele wolk als donzen vlek
afgewisseld met een vogelvlucht…
storm en onraad
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 het kleed van storm, puur damast
rukt aan tak en gevel het breekt
spontaan, de inertie vaccineert
bij tijd en wijle de kracht zeer onbeheerst
de natuur defragmenteert de bouwsels
van steen en kapitaal tot een transparant
geweten, het scherpt de hoeder van aandacht
tot onvolkomenheden en willekeur
hamer en sikkel, spijker en riet
hakbijl…
Besef
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
658 Kant of wal, wat kan het bieden
naakt en met tranen overdekt
die rolden van het klein talud
om zich te voegen bij het water
en het sterk doorbuigend riet.
Wie kent niet dat storm opsteekt of stak
soms niet eens zo'n sterke
die glans en kracht als rietjes brak
en het seizoen zo onverwacht
al tot einde heeft doen komen.…
Hypocriet
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
769 zeggen hoe het niet meer moet
met je grote mooie hoed
dansen in het hoge riet
meneer de vuile hypocriet
want je woorden snijden
laten mensen lijden
je mes staat weer op scherp
in dit gevoelig onderwerp
je laat je eigen wereld draaien
door roddels rond te zaaien
maar je oogst kan wel mislukken
en dan kan je rotte appels plukken
gelukkig…
Lente
gedicht
4.6 met 5 stemmen
8.370 Nu kweekt mijn zoon zijn geurend
riet op het balkon. Mijn dochter
spaart haar rozen. Al wat ik liefheb
heeft gebloeid, het is zover
geweest voor ik het wist. Ik
heb mij nergens mee bemoeid.
-----------------------------------
Uit: 'Hier was vuur', 2002.…
Solide?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
365 dan het nest van de karekiet,
instinkt als solide fundament
zelfvertrouwen als onderdak
op doelstelling gericht,
vertrouwd het aardse slik
op wuivende stengels riet
wat trilt, niet wankelt in haar
evenwicht, niet in de heetste
zonnehitte, de zwaarste storm
of de stilste stilte breekt het
uiteindelijk niet, valt het
terug op geloof…
Alles nat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
4 Op rieten daken zie je niks,
Die hebben geen goten nodig,
En geen isolatie bovendien.
Hopelijk heb ik geen vergeten,
Want ook die regent de regen nat,
Evenals alles onder ’t hemeldak.…
Mei
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
157 Het riet buigt mee.
Zo blijft de dag in ons bezitten
wat mei ons gaf, en meer, en mee.…
Fel wou, niet mocht, niet kon, toch moest hij 't uiten
poëzie
4.2 met 12 stemmen
1.904 Het ruisende riet dat daar opgroeit draagt het geheim uit.…
spiegel
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.197 Het water zweeg rimpelloos
Even verder zag ik jou en je knikte
Ik zag je glimlach in je ogen
En ik dacht niets want ik kon niet denken
En in mijn adem op de spiegel
Stond jouw naam geschreven
En het riet bewoog het water
Op het timbre van je stem
Tenminste één vraag die ik nooit meer hoef te stellen.…
het eiland
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.153 Verborgen tussen luchtig wuivend riet
ontdooien m’n gevoelens. Onbespied
betast ik daar m’n schrammen en m’n builen.
Omgeven door een metersbrede sloot,
ben ik in staat de dagen te verdragen.
Ik vind er weer de antwoorden op vragen.
Het leven is er even niet van lood.…
Hoog in het octaaf
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
500 vlijmscherp
puntig en hoog
in het octaaf
zo klinken weer
de eerste geluiden
van winter
al even geleden dat
wij hebben gebeden
om op de schaats te gaan
de streken te horen
in het passeren van riet
de mooiste krullen te scoren
in het ijl van
heldere lucht kleurt en
klinkt alles scherper in vlucht
tot de vorst strenger wordt…
Kwakkelweer
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
1.513 plekje in stilte
schraap moedig bij elkaar
om te laten talmen tot waar
ik kalmen streep tegen kilte
Starend als een vis naar vrijheid
gebonden in kermen aangemeerd
winters steenkoud geconserveerd
ijzingwekkend snerpend respijt
Versteven tot onder, tegen de tijd
over geleverd aan; onderdoor `n
snijdende wind met ijzerkreten
Tussen het riet…
Eenzame tranen
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.541 In het eenzaam stille duister
slaat een trieste donkere klok
wijl ik zachtjes om haar fluister
dwarrelt ook een enkele vlok
Over het koele donkere stille
ligt een bleek en stervend licht
Geheel versleten is al het prille
zelfs ‘n traan op haar gezicht
Langs de stilte van de oever
klinkt het fluister door het riet
en het stille wordt nog…
ROTATIE
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.358 men in vertrouwen zich verliet,
het van ons overnemen, mensen niet
meer nodig zijn, wat valt er nog te praten
onopgemerkt houdt het je in de gaten,
vanuit de lucht gegrepen en bespied,
het sluitende systeem dat alles ziet
en registreert, je hele doen en laten
verdreven is elk onbekend gebied
geen uitvlucht meer, niet schuilen in het riet…
In geen spiegel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.475 Ik leef de dagen rillend als
een riet in zelfs de geringste
fluisteringen van de wind.
De nachten verkrampt als
een steen onder de koude
hemel van de woestijn.
De grauwe ochtend: ik val
schokkend uit het duister
met gebroken benen.…
Vrede aan de Amstel
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
704 dansend over steentjes
golft hij door landschap
ziet in rivier water kringelen
riet wuift zacht naar wie weet
hengelaars vrolijk toch geen beet
met eigen bier op kleine tap
wurm glinstert in het zonnetje
zilver krioelt in een tonnetje
hij lacht en voelt licht gespot
gaan fietsers bellen luiden
hij zweet geen peentjes
wie kan hem nog…
Rozenmond ligt languit in haar bad
gedicht
3.1 met 20 stemmen
10.093 Het riet beweegt niet meer en op
de plavuizen vloer is ook
mijn schaduw vervluchtigd.
Rozenmond in haar denken is leeg.
Gedachteloos strijkt zij de kleine
luchtbelletjes uit haar schaamhaar,
van haar dijen. Rozenmond ligt
in bad, wil niet uit bad, komt ook
niet uit bad.…
Witte vos
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.509 Langs de uitgeholde wegen
vol van varens en van mos
kwam ik wilde bloemen tegen
en een sluwe witte vos
die mij meenam in de regen
naar een driesprong in het bos
Waar ik stond met al mijn vragen
en een vos die mij verliet
voor een nacht die was gaan dagen
en een veldmuis in het riet
die zijn leven zag vervagen
want de sprong verkoos hij…