797 resultaten.
het ritme van de regen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
505 luchten wisselen en wenen
leven blijft verrassen
je denkt ik heb het door
maar alweer is het me
een paar stappen voor
onverwacht gul getracteerd
in de wieg een nieuw wicht
in je lijf een ernstige kwaal
toekomst krijgt een nieuw gezicht
tijd gaat niet meer vooruit
het lange wachten op de dood
het geruststellend getik
van regen op de ruit…
De Tatoeage
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.078 zich tatoeëren
Erotische jaren van ineen gesmolten geluk
Een ongekende passie het kon niet meer stuk
Totdat zij het realistische wilde en ging ervaren
En hij naar het plafond lag te staren
De jaloezie niet langer in de hand
Deed hem het alom afgekeurde besluiten
En keilde hij zijn liefde met vriendin
in een verdwaasd moment
door de ruiten…
Een mannetje alleen
poëzie
3.9 met 9 stemmen
1.717 'k Sta met mijn hoofd tegen een ruit.
Wanneer gaat die lantaren uit?
Eén lichtkring op wat vunzigheid.
Dat goor is met die gloor in strijd.
Daar gaat zelfs geen verloren meid.
In mij is net zo'n stille straat.
Waar niet één lamp te branden staat.…
gezien (voor J.v.L.)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
442 een verdwaald
dansend papier
dat tot slot voorgoed
in de goot beland
het hoort de vleugelslag
van overvliegende ganzen
vangt flarden op
van wegstervend gezang
het ziet witte wolken
rondzwierende kraaien
een scharrelende hond
een hobbelend paard
met één oog kijkt
het ongeziene kind
door dat ene ontbrekende
stukje glas van de ruit…
IJsbloemen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
521 Het koude vocht schildert varens op de ruit.
Nog voor er leven was, is het gegeven:
varens van kristal. De kosmos sluit
een verbond van dood en leven.
Geen schepper in dit ijzig oord,
in den beginne was geen woord.…
Ta solitude
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
545 licht
'k hoor stil geween
achter handen,
ze bedekken je gezicht
juist als dagen gaan lengen
en men verhaalt van hoop
zie ik je in jouw stilte zuchten
gevoelens laten zich mengen
kennen geen reinigende doop
het zijn die dagen
die traag dragen
en ik je hand wil omsluiten
ook om een morgen te vragen
met doorzichtige ruiten…
Toen en thans
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
461 De regen op de ruit
versnippert elke duidelijkheid.
Het is weer onweer.
Rood-groen-rood-groen,
nooit eens oranje,
rood-groen-rood-groen-rood-groen,
het gaat te vlug,
rood-groen-rood-groen-rood-groen,
zo is geen verkeer mogelijk,
het licht verspringt te rap,
soms snellerer dan
het oog volgen kan.…
Pandemie
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
581 We zijn half februari gepasseerd
maar het lijkt
alsof de lente is
begonnen
Ik loop door de kamers de zon in de ruiten
lokt mij naar buiten
uit mijn
afgesloten beschermde gebied
Een horde mensen
voor het plein
staan in een lange rij te wachten
Om een ijsje te kopen
horentjes en wafels met slagroom
binnen kopen
en buiten…
de dag brandschildert licht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.111 ik stak kaarsen aan
en wilde bidden
maar de wind golft rook
het licht speelt spook
op zwart beroette muren
mijn gebed is valse hoop
de dag brandschildert
licht in lood gezette ruiten
leven speelt al eeuwen buiten
binnen rusten zielen van
hen die in de tijd ontvielen
het eeuwig rusten is geplaatst
in urnen aan de muur
ze begraven…
je lichaam is nog zacht
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.021 ik zie je in het lichten
van de morgen
het eerste wolkje adem
van de dag
bloemen staan
bevroren op de ruiten
je glimlach in de spiegel
verrast me dadelijk pas
je lichaam is nog zacht
van warme dromen
gedachten wat verward
het licht is gefluister
stoeit met het duister
van de nacht
onverwacht zie ik je
ontwaken uit het diepe slapen…
gedroogde standen en stranden
netgedicht
4.9 met 25 stemmen
1.020 Armoedebegrippen in een businessmodel
Berichten die in de mist verdwalen
Om snel te vergeten
Alsof het contraproductief eindigt
In een Rein-schaalmodel
Brabançonne en dochters
Verdroogde wol-Ven-vacht
Glasnost
Ruiten ingeslagen
Verdrukte veelkleurige garnalen
Kok-ket in garnaal kroketten
In glassplinters
Uit-één-geslagen
Wollige…
Ongehoord
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
463 Ik ben geen imitator van
Vasalis
Haar Tijd is immers een dichtmonument
Geen lezer die haar schoon poëem niet kent
Ik boots niets na, ik weet dat
dat brutaal is
De tijd schrijdt onverminderd malend voort
Zoals de ouden zeiden
'tempus fluit'
Gevolgd door het gevleugeld
'hora ruit'
De tijd kent geen genade, ongehoord
't Is ook…
Het strakblauw van hemel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
443 ik zag hoe
de lijnen
in je gezicht
langzaam
verzachtten
de kleur
weer het
aangenaam
zomerse kreeg
en je huid in
een zachte
teint weer
wat aanrakings
gevoeliger werd
drie ruiten
hielden de
schraalheid
en kou buiten
ongehinderd
scheen zon
warmte binnen
zo kan ik met
stralende liefde
over jou schrijven
in lente en zomer…
De boom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
758 we telden
de bomen
snelden er
voorbij
in de euforie
van passeren
konden wij
nog een haaltje
van de ballon
proberen
terwijl vage
lichten streepten
op de ruit
van binnen
beslagen door
verhitte adem
de spanning
moest eruit
dan de stilte
met dodelijk
besef in het
scheuren van
staal draait de
auto zich sloom
om de boom…
Alleen de verte wenkt
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
421 ik word gek
van het geschuifel
en gekuch
een voortdurende
stroom mensen
glijdt over de vloer
zonder richting
en beoogd doel
van buiten
is er weinig
over binnen
op te merken
de lange vitrage
houdt mensen
weg van de ruiten
versluieren het zicht
ik probeer
ogen te vangen
maar ze blijven
niet lang hangen
te kort voor een
herkenning…
Ongeloof
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.181 Ik druk mijn neus tegen de ruit,
met ogen dicht schreeuw ik 't uit,
ook al zal geen soldaat me horen.
Soldaten met geweren op de schouder
maken het geweten van de wereld kouder.
En ik schreeuw luid: We zijn verloren.…
Vinho Verde
gedicht
2.6 met 135 stemmen
44.910 water, voor het raam
en laat het staan, laat het water staan
tot u er niet langer door kunt zien, daardoor
echter, in de welving van het glas
om het water, wel het herfstlicht zilveren ziet
laat het nog een wijle staan, nee, afblijven, laat het staan
tot u door het opgehelderd water opnieuw het glas
niet ziet en door het water door de ruit…
kerst over de grens
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
3.252 elegant charmant
dragen heren pakken in hun maat
het antwoord is van grote eenvoud
de mensen doen er veel aan variatie
schrijven punt komma soms spatie
kinderen soms lief maar vaker stout
heus ‘t is er echt niet verkeerd
er zijn veel punten met ’n kruis
wijzers voor de weg naar thuis
vrouwen krijgen in bos nieuw profiel
van kale mannen ruiten…
Bouwval
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
9 een bouwval de toegang uit het lood
niemand kijkt er meer naar buiten
die hier woonden verhuisd of dood
de wind speelt langs kapotte ruiten
de vensterbank kaal en verrot
van kinderen verstomde kreten
resten gordijn als overschot
in flard en stuk gereten
liefde, haat, ruzie, verdriet
door muur, deur, raam omgeven
waar de een het leven liet…
De nacht weerspiegelt een tweeluik
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
502 Het wolkendek ademt dieper, zingt door
ruiten, ze weerkaatst de melancholie
geeft naast tal van denkstrategieën
ook een onveranderbaar diafragma.
Het heelal oogde weer goudversierd
betoverde met de maan haar regels.
Ze verschenen van elders, versleept
als kleine sterren dwarrelden ze neder
nu rest de vraag of dat vandaag moest.…
Langs lijnen van het spoorwegnet
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
704 Lijnen
ijzeren lijnen
lijnen van ijzer
langs Hollands liniaal
In het landschap
als neergelegd
over weide,langs waterloop
en 'n rug zand
Al reizend
word ik wijzer
leg m'n oor te luisteren
tegen de koude ruit
Ik hoor hoop
stem van pijnen
'n vraag die brandt
niet wordt gesteld
Pas op 't perron
van aankomst
blijkt de klok…
lege plek
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
1.725 in de keuken met de beslagen ruiten
in de stilte die daar achterbleef
keken wij naast elkaar naar buiten
maar de plek van buurman bleef leeg…
Zonder zon van binnen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 zwart spiegelden
gebroken ruiten
hun onbewoonde staat
in een straat waar
je de entropie van
uitgewoonde huizen
indringend rook
waar vroeger jeugd
in luidruchtig vertier
hun plezier zocht in
onschuldig kattenkwaad
hadden verval en
verloop van bewoners
de chaos versneld
migrant en
achterstand op alle
gebied schiepen geen
positieve…
Lachte zacht mijn naam
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 je schurkte tegen mij aan
lachte zacht mijn naam
vingers speelden hun spel in
het omstrengelen van hemel en hel
ik volgde je ogen
maar jij dook steeds weg
niet in ontwijken maar
juist door mij te doen kijken
jouw blik ging
van binnen naar buiten
verder dan ruiten en horizon
raakte een weids perspectief
ik had je zo eindeloos lief…
Heimwee
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
817 vlagen
tegen hoge palmen slaat
en vleermuizen verstoort
die nog slapen tot zo laat
verfriste bloemen wil ik ruiken
in de rondgeknipte struiken
langs de lanen in de stad
met mijn hond die uitgelaten
kwispelt op het ritme
van mijn verblijde hart
de buren wil ik lachend groeten
in straten waar men buiten leeft
bij open huizen zonder ruiten…
De herfst kruipt door de kieren
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
532 De weemoed glanst me tegen in de
ruiten van de overburen. Ze doen
de luiken vroeger dicht en willen weer
alleen zijn in het grote huis dat
niet alleen beschutting biedt tegen de
koude die opnieuw de zon bestrijdt;
ze willen ook geborgenheid en wijze woorden.
De herfst doet weer de zin verstaan.…
vakantietijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
713 zwaait de ruiten blij langszij, gevormd
door spiegelbeelden rond de vage weg naar daar
het is waar
dat ik je missen zal- maar straks ben ik terug
en voor je ’t weet vertaal ik weer
mijn woorden, als een brug
naar meer
tot ziens, ik zie je
in wat verderop gelegen uren die zo mooi
weten te duren
tot ze dalen in die ene, immer graag geziene…
Moeder en zoon: winter-ochtend-liefde....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.404 's Ochtends na het opstaan van mijn moeder
kruip ik graag nog even op haar plek
in een warm en stevig holletje
in dat hele grote ouder-bed
"Geniet nog maar even, lieve jongen"
zegt m'n moeder, kust me en slentert de slaapkamer uit
"het vriest hard, buiten is het bitter koud
binnen hebben we mooie ijsbloemen op elke ruit
Ik roep je…
Halt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
537 huilen er nog wolven
doorheen gewoelde kindertijd
te vroeg onder slaap bedolven
verloren ze met het bos de strijd
het leven is begonnen
wijze woeste regenvlagen
langs ruiten lekend bezonnen
wissen "de" stof uit de dagen
de einder bestrandt gedachten
van schepen tot drijvend wrakhout
vanop schuimkoppen blijven ze wachten
tot weer een…
Een zondagmorgen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
443 Blikt slechts vooruit door
een ontspiegelde ruit. En geeft
iets terug van dat levend optimisme
waarmee het idealisme eens begon.…