757 resultaten.
DE STERVENDE
poëzie
4.3 met 11 stemmen
4.973 en toen hij de ogen sloot
over een leven, tot de dood toe vermoeid,
was wat het donkere bloed had misdreven
in een blind brandend wenen vergeven
en uitgeroeid; en behoed
door een vrede, die hem begroette en overstraalde
doorheen de hemelse regenbogen
die uit de barnstenen zon harer ogen
door een sluier van tranen naar hem neerdaalde,
is in…
Eenmotorigen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.058 links naar rechts
van rechts naar links
en profil bij het snelle stijgen
als messcherpe grijze schijven
dan in bijna looping weer omlaag
dit alles zonder dat
zelfs maar een vleugeltip
een andere raakte
bewonderend toezien kon ik ja
vanachter mijn hoge kamerraam
maar hun kabaal niet horen
als bij afspraak streken de vliegers
plots vermoeid…
Geruïneerde Baronesse
gedicht
3.2 met 21 stemmen
20.951 'Als laatste telg van een vermoeid geslacht'
beheerst zij nog met souvereine nukken
het wrak kasteel met wildernis en stukken
priëel, weerspiegeld in de moddergracht.
Slechts Kee, de stijve meid, hoort soms haar klacht,
dat geldelijke zorgen haar bedrukken
en zij zich van de rheuma niet kan bukken.…
"Natura naturales"
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.192 In de herfst schuilt haar vrouwelijkheid
in de winter meest vermoeide mannen
in de lentes lonken kinderen onbevangen,
ben ik zomers tot alles weer bereid,
er bestaat geen verlies aan tijd
als we elkaar komen te vervangen,
een hengst die schrijlings wordt bereden,
beteugeld, gevleugeld van verlangen
snuift briesend het koren van de molen,
te…
dagdromen
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
767 Als de zuidwester storm
het vermoeide land geselt
en lichamen teistert
dwars door winterkleding heen,
als Pluvius zijn toorn botviert
op ondergelopen weilanden
en de natuur gelaten wacht
op atmosferische rust,
dan dagdroom ik
over goudgele korenvelden,
waarboven de van hitte
bezwangerde lucht
een dansende ode brengt
aan de zomer.…
Natura Naturales
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
670 In het voorjaar schuilt
haar vrouwelijkheid, winter's
lonken alleen vermoeide mannen,
zomer's lonken kinderen onbevangen,
ben in het najaar in alles bereid,
dan bestaat géén verlies aan tijd,
komen we elkaar vervangen, wordt de
hengst van passie schrijlings bereden,
beteugeld, gevleugeld van verlangen,
verschuiven dekens van de evenaar,…
In memoriam patris
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
978 Wij vragen Uw vrede, o God, als de kracht
die ons draagt door ’t vermoeide gefluister.
1 september....…
Storm
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
709 Wel weert hij zwiepend alle slagen
nu herfst wreed dekt de zomer toe
het laatste groen laat hij dan toch maar vallen
de bladeren waren toch al moe
Als ook de storm vermoeid gaat liggen
in armen van gevallen hout
koestert een rode blos de aarde
en kleurt de zon de wereld goud.…
Nostalgie brengt mij huiswaarts
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
722 Een gapend gat
is als de wond waar ik
Omheen dans
Een afgrond waar
mijn hand de hemel
niet plukken kan
Waar dorre bloemen
mijn vermoeide aangezicht
ontsieren
en de echo
van lieflijke klanken
wegsterft
Ik vind ogentroost
klimmend tegen blinde
muren
in vale herinneringen
aan een zacht bemoste
bedding
waar ik mij te ruste…
Ziekte
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.269 Men ziet in hem de laatste bondgenoot,
De ultieme vriend, die onz' vermoeide leden
In vage droom, bij 't kille morgenrood,
Voert naar een oord (men zegt: een oord!) van vrede.
1933…
Potdicht (3)
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
577 Begin van vuur dat uit mijn botten schiet;
betekenis uit mist, die ik te laat bevroed;
een stok die koud wordt in mijn vermoeid gemoed.…
Luieren
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.660 Alle avonds fluit bij dat klein huisje ginder
Een jongen de vermoeide wereld stil.
En zoals aan een grote bloem een vlinder
Zich vastklemt met behaaglijk wiekgetril,
Weet ik van ver uw stralende ogen wenken
En kan nog maar alleen aan u gedenken.…
Nog vragen?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
429 Het mijn en het dijn, verjagen de werkelijkheid
wereld vergeten, versnipperd in schouwen
zonder materie om herop te bouwen
zonder ommekeer, rest alleen nog vertrouwen
na afgesloten zoeken, enkel nog een weten
van een lang vermoeid verleden.…
Wakkere dichters
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
436 Stilte wil ik, in mijn vermoeide kop.
Helaas, mijn molens blijven malen.
Wakkere dichters die in mij leven,
in het holst van verstilde nachten,
ontwaken, en leven dankbaar op.…
De dood uitgedaagd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
645 Als een vermoeide zwoeger
ontdeed je je van de badjas en sprong je in de vijver
achter je onnaspeurbare sprookjeskasteel. Naakter dan
dit naakt kon je niet gaan. Je perste er nog alles uit.
Als een Don Quichot daagde je de dood voor het gerecht.
Inmiddels spookkasteel zag je God als sluipmoordenaar,
die elk moment kon toeslaan.…
Uit de doeken
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
732 Ook al hangt zijn mond verbitterd terneer en
springt er verdriet uit zijn vermoeide ogen,
hij heeft eindelijk zijn restparadijs gevonden.
Via zijn kunst heeft hij volop terug gebombardeerd
en zijn artistieke werkdrift is niet geamputeerd,
integendeel, zijn rolstoel beent de besten bij.…
KIJKGENOT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Na griezelig wagen en onderzoeken
komen de twee vrienden, vermoeid en stram,
terug in dit rijk van schimmel en zwam.
Hun belevenis bereikt de boeken.
Hoe in het woud de geëerde helden
rustig genieten van boomkruin en plant,
vertellen de verhalen uiterst zelden.…
Spoorstraat, Gouda
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
552 Op een foto uit 1905 staat ze naar mij te kijken,
de armen vermoeid langs haar brede heupen,
de rest van de poseurs weet van geen wijken,
maar zij is op weg naar haar werkkeuken
ergens in de bedrijvige binnenstad.…
Voorlopig
gedicht
3.6 met 5 stemmen
3.519 Er is nog tijd,
en eerst moet de vermoeidheid zakken.
Anders zal het kruispunt net te ver zijn,
of hij zal, versuft, tegen te lage prijs
zijn lieve ziel verkopen. Kort geluk,
één hete nacht: te weinig. Slechts een eeuwig
vuur voldoet. Ziedaar: een andere
van Dam. Een verre donderslag stemt in.…
MOED BLIJFT
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
451 Dag en nacht waken tart vermoeid gestel.
Maar de krijgsman houdt strak in de gaten
wie zich verschuilt of vlucht. Dat mag niet baten
voor de Christusvolgeling; vat hem snel!
Mensen, die graag naar 's werelds Heiland horen,
ervaren sterk hun geloofsbeleven.
Niets kan dit ondanks dreiging verstoren.…
Ziekenhuisopname van een oude dame
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
566 Over de o zo stille gang
Klik klak, klik klak
Glimlachend zit zij op haar bed
Kijkend naar foto's van jaren terug
Met naast zich liggend haar krulset
Elke dag probeert zij er iets van te maken
De tijd verstrijkt toch wel
Door wat te breien of te haken
Soms zit zij voor het raam
Te mijmeren over lang vervlogen dagen
Vergetend haar vermoeide…
ME is me
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
492 Ongekend
vermoeid strompel ik voort, van huis naar
huis, van bed naar bed, van woord naar woord.…
licht dat speelt in ogen
netgedicht
4.9 met 25 stemmen
822 licht dat
zacht vermoeid
doorschijnend
met zijn
einde dag gezicht
een laatste lach
in warmte geeft
en flauwtjes glimt
licht dat
alles heeft gezien
ontwaakt door
ijle schemering
toen nacht in
morgen overging
de middag warme lust
gestoofd in lome rust
licht dat
speelt in ogen
haren wit
vissers bruint
in lange zit
aan…
Het einde
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.584 Maar ons gezicht en alle dingen hingen
Nog in 't vermoeide licht der kandelaren -
En tussen ons, als grote spoken, gingen
Waanzin van woorden, wanhoop van gebaren.
Dit was het einde van de laatste nacht.
De zon viel strak door 't raam.…
God is zwart
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
581 dwingt uit te rusten
En de nachtwezens zo hun ruimte geeft
Hij is de steeds veranderende schaduw
voor hen die schuilen willen
tegen de aldoor brandende zon
Hij is de grillige vorm
van schrale bomen in een kaal winterlandschap
Om zo de contouren zichtbaar te maken
van wat ooit vol leven was
Hij is wat we te zien krijgen
als we vermoeid…
JEANNE D' ARC HOORT
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
824 Op weg naar de kroonprins, wiens vermoeide oor,
dankzij vrouwenmond tot strijdlust mag komen.
Gevecht tegen Engelsen woedt versterkt door.…
Te veel voelen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 Het kwam van de ander,
zijn last, zijn koorts, zijn vermoeidheid.
Ik gaf het terug,
en vond begrip.
Mijn hart opende zich,
niet in angst, maar onvoorwaardelijk
caritas die zegt:
och arme ziel.…
WIE WEET
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
251 Verdwaald in brokstukken
Van wat wij vertelden
Vermoeiden wij ons
Met ideeën over leven en dood
Wat wij niet begrepen
Was tegengesteld tot wat anderen begrepen
Over onze wereld die ieders wereld bleek
Maar meer dan ambivalent
Laat ons twijfelen
Aan het zwart-wit van letters op grijs papier
Laten wij luisteren
Naar de fluister onder het…
even bomen
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.352 vermoeiden leunen bij mijn stam
ik hou ze voor het vallen tegen.…
levensspiegel
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
1.567 in de uren van vermoeidheid
zakt het leven even in
zijn gedachten stroop en plaksel
weinig plussen, veel meer min
in de dagen van het duister
lijkt de zon voor altijd zwart
zoek je schaduw voor je angsten
demp je ’t schreeuwen van je hart
in de rusteloze nachten
brengt de dag een nieuwe strijd
tegen onbegrepen woede
met als bron “verleden…