5126 resultaten.
Verdwaalde vlinder
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
389 Ik keek naar het
trillen van zijn vleugels en hoorde daarin mijn eigen voorzichtigheid ademen.
In de zachtheid van de avond
draag ik de dagen voorzichtig als breekbare
glazen in mijn handen, omdat elke blik, elke verschuiving
van toon blijft nagloeien lang nadat de wereld zichzelf alweer vergeten is.…
Waar niets van mij verlangt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
319 En als de avond neerzakt over de
duinvalleien en het verblekende licht zich dun
verspreidt, vind ik een diepe rust die zich in mij neerlegt als
een zachte waarheid die fluistert dat ik hier mag ademen zoals ik werkelijk ben.…
Ma
netgedicht
1.4 met 11 stemmen
108 In de kamer waar licht langs
de muur schuift blijft een ongevulde plek
ademen, een zone waar het verleden niet aandringt
en de toekomst zich ontvouwt als een begin dat nog wil ontstaan.…
Bestemd voor vertrek
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
505 Soms denk ik,
dat alle concepten geheime kamers zijn,
plaatsen waar zinnen blijven wonen
omdat de wereld nog niet klaar is voor hun adem.
De berichten kijken elkaar aan
als twee spiegels in een verlaten huis.
De ene zegt, ik ben weggegaan.
De andere zegt, ik ben gebleven.…
Het broeien van de kim
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
199 Geen vogel die nog stijgt, geen blad dat durft te trillen,
het veilige domein houdt star zijn adem in.
Dan krimpt de schemering tot een scherpe streep.
De eerste vlaag slaat gaten in het broze glas,
een kille rilling over de slapende hei.
Het stof danst op het ritme van de eerste slag,
het veilige verleden valt in as.…
De kaaiwerker
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
259 Boten ademen
tegen de steiger,
alsof haast hier
nooit heeft aangelegd.
Onder het water
schuift een oud ritme.
Touw langs paal.
Een plank die kraakt.
Een zak graan
tegen een schouder.
Tarwe.
Uien.
Aardappelen.
Steeds dezelfde oversteek
tussen wal en schip.
Op vrachtbrieven
bleef soms een vak leeg.…
Altijd dichtbij
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
154 In elke adem van de wind,
in elke stilte tussen onze woorden,
en al weken -
daar is die vlinder weer,
licht en teder,
die ons steeds weer passeert
alsof jij zegt:
“Ik ben er nog, Pa… Ma… ik ben dichtbij.”
We voelen je,
juist nu de dag nadert
die ooit zo vol leven was.…
In beweging
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
305 Het is een gebaar
dat je telkens opnieuw maakt —
een arm die vindt,
een adem die zich zet,
vertrouwen
dat het water je zal dragen.
Niemand zwemt zonder stroom.
Soms neemt die je mee,
vaker moet je erdoorheen,
armen zwaar,
volhardend.…
De aarde spreekt
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
123 In regen, wind en wortels
herken je opnieuw wat onder de drukte
stil is blijven ademen. Jouw gevoeligheid draagt
geen tekort in zich, zij opent lagen die anderen soms niet horen.
Kom thuis in de wijde
natuur die in jou woont, waar je eigen
ritme weer ruimte krijgt.…
Wolkentapijt
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
125 De warmte blijft onder dit weefsel hangen als een
lichte gloed die mijn aandacht verzacht en mij lichter laat ademen.
Tussen de vele vlokjes
glanst een helderheid die ruimte laat.
De hemel vertraagt tot een kalme ademhaling
waarin elke gedachte milder wordt en zonder haast voorbijdrijft.…
Waar stilte kleur krijgt
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
519 Ik volg haar vlucht zonder
de wens haar vast te houden, want elke
vleugelslag laat een zachtheid achter die mijn adem
verdiept en mijn aandacht lichter maakt dan het moment ervoor.…
Tussen de regels van het lichaam
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
126 Ik heb ze opgezocht
in inkt die bruin werd van de tijd,
namen zonder gezicht,
data zonder adem.
Een kind, vijf jaar, geen jaartal daarna.
Een doodgeborene die achter de heg
van het kerkhof
een laatste rustplaats vond.
Een vrouw, verdwenen na de bevalling,
daarna alleen nog wit.…
Gewone plataan in zomergroei
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
332 Als de wind je takken zacht
laat bewegen, voel ik hoe mijn adem zich
verbindt met je ritme, alsof je mij leert dat schoonheid
vaak ontstaat in het gewone dat zich pas toont als we werkelijk kijken.…
Stuifmeel en vrede
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
170 Een zeldzame bloem ontwaakt uit licht,
midden in de zinderende adem van de zomer.
Haar meeldraden trillen, heel even maar,
en stuifmeel poedert de namiddag goud,
om ons te louteren in onze naaktheid.
Zeg me, is er nu vrede in het mensenhart?
Wij waren getuige van een groot verlangen
om simpelweg in haar liefde te bestaan.…
In de diepte van de herfst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
49 In de diepte van de herfst
vouwt het licht zich dunner rond mijn
gedachten, alsof het zichzelf terugneemt uit de dag,
terwijl elke adem iets opent dat ik niet meer hoef vast te houden.…
Een herfst van herinneringen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
10 Ik haal adem, voel de rust in mij, en zie de wereld met open zintuigen.
In deze gouden herfst zitten
gedachten en ik, onder een deken van zwaar
gemis en sluimerende verlangens, ik observeer de tijd die
langzaam smelt, en ontdek dat gevoelig zijn een stille vorm van thuiskomen is.…
Nu ben ik hier
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
33 Mijn adem wijd open, de blik op de top,
ik eis de woestijn en de wildernis op.
Laat het donderend rollen, het noodlot, het tij—
het gevaar is mijn gids, en de leegte is vrij.…
Overpeinzingen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
21 Adem in wat er is, laat het overige vervagen,
en wees zacht voor de mens die je vandaag bent.…
In de diepte van de herfst
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
11 In de diepte van de herfst
vouwt het licht zich dunner rond mijn
gedachten, alsof het zichzelf terugneemt uit de dag,
terwijl elke adem iets opent dat ik niet meer hoef vast te houden.…
Laveloos
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.388 Ik dreef mee
Rakelings boven laaiend rood
De ruiter keert zich naar schuimkoppen
Met een sluimerende blik
Een lek hart is zijn deel
Op de rand van zijn adem
Wordt God een loze vloek
Banaal als een keukenrobot zonder stroom
Een klodder op een wit doek
De jongen in hem begint van leegte te beven
Eenmaal landinwaarts
Op een gewelfde…
Tegen half september werd het
gedicht
3.1 met 32 stemmen
19.650 Terwijl zeven verdiepingen lager
voor de deur van het ziekenhuis
een jongen en een meisje hoorbaar
afspraken de volgende dag te gaan zeilen,
kwam haar adem steeds langzamer, steeds zwakker.
Bewusteloosheid had haar altijd zorgelijk
en ietwat stuurs gezicht ontspannen
alsof ze eindelijk verzoend was met haar lot.…
spoorloos
netgedicht
2.3 met 17 stemmen
2.011 Ik vergeet jouw gekruide adem.
Doek.
Jij ging, loste op in een donderwolk.
Ik in de gordijnen gewikkeld.
Buiten de zon die mij bespot,
grimmig openspat in mijn gezicht.
De avond reikt nu al naar de sluimer,
de paarse en roze tinten in een stolp gevangen.
Zelfs lucht smaakt naar beklemming.
Jouw parfum drijft nog in de keuken.…
luister
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
1.268 ."
"Zieker en ouder zal je ademen
in het spoor van mijn bestaan
In het slijk zal je me loven"
De aders slaan op het ritme van de zee.
Bedaard en grenzeloos
kronkelen haar leden.
Waar zij groeit breekt elke gordel
Stort elke druppel aan spetters.
Waar zij groeit lever ik mij over
Sterf in een krakende vleesmolen.…
In memoriam
poëzie
3.3 met 9 stemmen
1.940 O ik dacht altijd wel
Menselijk spiegelspel
Al de verschrikking van uw schijndiep duister:
Ons eigen oog ontwolkt
De vrees die u bevolkt,
Ons adem keert uit u in angstgefluister.…
verstoorde stilte
hartenkreet
4.4 met 59 stemmen
1.972 Nevel ligt als een fijn zijden laken op de struiken
De schemer verliest onnavolgbaar het gevecht
De zwangere lucht van bloemen beroert het ruiken
De natuur houdt zijn adem in, voordat het iets zegt
Het leven ontwaakt in zijn allerdiepste pracht
De zon schijnt glinsterend op ruggen van druppels
Langzaam verdwijnt het duister van de nacht
Het…
zonder titel
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
10.377 Uitzichtloos bedrijf, het publiek klapt zich tot zand
Voel hoe de hete adem door de droge kelen brandt.
Mijn tekst bestaat uit water, maar loopt op mijn lippen stuk
De aasgieren boven mij vliegen cirkels van geluk
Vormeloze bergen trillen voor mij in het licht
Maar het zout dat in mijn ogen stroomt beneemt nog meer het zicht.…
Zonder titel
netgedicht
2.7 met 131 stemmen
28.525 Uitzichtloos bedrijf, het publiek klapt zich tot zand
Voel hoe de hete adem door de droge kelen brandt.
Mijn tekst bestaat uit water, maar loopt op mijn lippen stuk
De aasgieren boven mij vliegen cirkels van geluk
Vormeloze bergen trillen voor mij in het licht
Maar het zout dat in mijn ogen stroomt beneemt nog meer het zicht.…
samenspel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
940 vingers bewegen
sierlijk als ballerina’s
over de zwart-witte toetsen
van de oude bruine piano
hard dan weer zacht
bezeten edoch teder
enkel en toch samen
verenigen zij zich
in betoverende klanken
tot een hoorbaar ballet
buiten zinderende hitte
binnen vurige extase
maar het hoofd
ventilatorkoel
de noten van drie klassieke meesters
ademen…
De vraag van Gorter
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
725 Zephyros blaast met zijn warme adem
al dagen lang jong leven door April,
zij fleurt op in roze appelbloesems,
tooit zich met zacht fluweel en groen,
straalt jeugd en kracht wanneer ze opstaat,
en flirt stiekem met de zon,
haar bronzen minnaar in de morgen.…
Blind gebonden
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
2.785 Daar lig je naakt
Opgewonden
Een beetje huiverig
Wachtend op contact
Blind gebonden
Een zachte kus
Aan de zijkant
van je lippen
Je wilt meer, maar
Ik ben weer weg
Plagend speelt mijn tong
Met je oor
Fluisterende hunkering
Je adem stokt
Je fluistert terug
Mijn lippen raken
De jouwe
Een hete zoen
Tongen verstrengeld
In eeuwige…