Stuifmeel en vrede

Een zeldzame bloem ontwaakt uit licht,
midden in de zinderende adem van de zomer.
Haar meeldraden trillen, heel even maar,
en stuifmeel poedert de namiddag goud,
om ons te louteren in onze naaktheid.

Zeg me, is er nu vrede in het mensenhart?
Wij waren getuige van een groot verlangen
om simpelweg in haar liefde te bestaan.
Nu verkleuren de bladeren al zacht;
het felle rood wordt langzaam roze,
zoals de avond de dag overneemt.

Je zoekt het ritme in de ademhaling,
in eb en vloed, de getijden van de liefde,
bewegingen die heen en weer gaan.
Jouw stemgeluid bevestigt wat je kunt:
je hebt de echo immers zelf gehoord,
gevonden bij een heel betrouwbare bron.

Er is nu een stille tevredenheid in het hart
om in de schoonheid van die bloem te zijn.
En waar het ijle, illusionaire verlangen vervliegt,
klinkt de echo van die ene zomerdag
nog lang en teder over de daken van de oude stad.

stuifmeel vrede

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.5 met 2 stemmen 40