5388 resultaten.
Dagdromer van bloemen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
295 de dieren
in huizen tussen stegen
jij zag ganzen en zag mieren
regenwormen
in en onder aarde klieren
lesbische muizen
binnen steden overleven
heteroseksuele luizen
vol kleuren en plezieren
die van mensen en van stieren
vol hunkering van heilsoldaat
zonder vrees, naakt op straat
in herkenning, vol van angst
door dromerige nakie schaduw…
Onder de huid van de lente
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
370 Soms zoek ik schaduw in de luwte van de meidoorn,
om de symfonie van vogelstemmen te begrijpen.
Daar krijgt de overvloed een plek en helderheid,
in een landschap dat in tederheid herboren wordt.
Kijk eens door mijn ogen naar het dansen van de muggen,
voel de tinteling van groei die alles samenbindt.…
Koffiedamp en vergeten vingers
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
324 Nu glijdt het licht weg over de tafel,
schuift schaduwen onder de stoelpoten,
laat een cirkel van stilte achter
waar de damp al is opgelost
en alleen de bittere smaak
van bijna vergeten blijft hangen.…
De boven- en ondergrens
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
254 Zij fluistert: hier stopt het kwaad,
en houdt de schaduw van ons handelen klein.
Maar het geloof, dat zingt van hoger land,
van wat wij kunnen zijn voorbij het moeten.
Het reikt naar wat nog ongezien in ons bestaat,
en nodigt uit om verder te ontmoeten.…
Kartonnen wanden
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
257 Een zakmes in de melk
de melk onveranderd wit
alsof
scherpte niet in staal woont
maar in wat onzichtbaar verschuift
de middag vol schaduwen zonder oorsprong
een steen op tafel
tegen de avond meer tafel dan steen
alsof
de tafel zich de steen herinnerde
uit een halfopen lade
de geur van regen die nooit gevallen is
onder de tafel rust een…
De zon is fel
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
199 De zon is fel
zoals de werkelijkheid zijn kan
en elk geluid moet zwoegen
in deze golf van hitte
Straks kook ik eieren
in mijn hersenpan
en verstop me dan in het bos
als een witte wolf
Het is de genadige aarde
die mij verkoeling brengt
de bla’ren van de struik
de schaduwen vormen
mijn blik op deze wereld
welbewust verengt
en ik…
Fundering van licht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
204 Wij zijn niet de daders van de schaduw,
wij zijn de hoeders van het licht dat nu moet schijnen.…
Wat bomen dragen
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
137 Onder het bladerdak,
waar gefilterd licht valt, wordt elke
schaduw een zachte herinnering. Een plek waar mijn
gedachten ademen en zich hechten aan iets dat groter is dan tijd.
Als de wind door de
kruin strijkt, ontstaat een trilling die
mij bijna doorzichtig maakt.…
Voor vlinders en wolven
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
465 De wolf vindt rust in de schaduw,
terwijl de vlinder haar vleugels spreidt;
de brief is onderweg.
Naar de naamloze man in niemandsland
die vertelde hoe fascisme ontstond
op straat in kleine dorpsgemeenten
onder de maanlach zonder spiegelbeeld
in het verstikkende donker van de nacht.…
het moet gezegd
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
140 het is als het ware, verstandelijk gezien, mijn bekende weg
maar ik kan niet ontkennen, dat mijn gevoel zich verengd
in mijn eigen schaduw, die ik ongewild in de watten leg;
de beleving van de nacht wordt onhoudbaar aangelengd
.…
De prachtige nazomer
hartenkreet
3.0 met 13 stemmen
77 In dit tussenland, waar
geluiden zachter worden en schaduwen
langer ademen, komt iets in mij voorzichtig naar
boven, niet om te spreken maar om eindelijk gezien te worden.…
Stervende zwaan
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
273 De avond zinkt in purperen schaduwen neer bij de wilg,
een slapend oog in het rimpelende, koude water.
vergeten is de hand die beelden wilde schilderen,
wanneer het duister zacht de oever omhelst.
Daar glijdt de zwaan, een eenzame, ijzige schim,
zijn vleugels dragen het bleke licht van de maan.…
Het regent zonnestralen
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
66 En even lijkt het:
alles mag er zijn,
de schaduw en het schijnen,
het alleen en het samenzijn.
Want juist wanneer het licht
zijn weg door donker vindt,
regent het zonnestralen
op het gras,
op de bomen,
op het kind in ieder mens
dat opnieuw begint.…
Echo van een illusie
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
357 Je bent eenzaam teruggegaan
naar die nuchtere schaduwen
de echo van een illustere hoer
in de hotelkamer van het ruwe land
Je drinkt nu goedkope rode arbeiderswijn
in een kamer die naar as en oude mannen stinkt.…
Coming out
netgedicht
3.1 met 25 stemmen
81 Lang gleed de schaduw over breekbare wegen,
waar ik mijn ware gezicht in de stilte verborg.
Als een gesloten knop, tastend in de regen,
droeg ik de zwaarte van een rimpelende zorg.
Maar de natuur kent geen blijvende drempels,
getijden keren als het innerlijk licht ontwaakt.…
als de windt gaet ligghen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
174 een straffe storme oft dreighende waterval
ontmoeten wij in de schaduwe van ons bestaen
sy spreken van onse broosheyt ende verval
al wat tijdelijck is
raeckt eens uyt het ghesicht
dies hoede men sich voor ’t vergaen
van ’t geen achter verholen diepte ligt
’t is de tijdt
die ons tot inzicht dwinght
jae seker
sy reckt sich als…
Den Tijdtgaenger
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
12 Gelijk een schaduw
die van den avond
gheen droefenis verlangt.
Gelijk een vogel
die den hemel nie behoeft te bezitten,
mer slechts
deur heur te gaon.
En daor verstond ick ten langen leste,
dat vergaon gheen vijand is,
wanneer den Gheest zich stil verwijdert
en noch een kus achterlaot
op den rand der tijd.…
Morgenregen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
16 In zijn broze lichaam
verzamelt zich een wereld: de hemel
die aarzelend openbreekt tussen wolken, schaduw
van een tak die verschuift, het licht dat komt en weer verdwijnt.
Het teergroene blad
draagt hem zonder vragen te stellen,
zoals de aarde gras draagt en gras de dauw.…
VAN HERFSTTOOI NAAR KAPZOOI; DE BOOM IN DE ACHTERTUIN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
530 Goudgeel toont hij z’n pracht
De bladeren als beeldjes zo stil:
De boom in mijn achtertuin
Hij laat niet van zich horen
De wind speelt hem geen parten
Hij laat zich vandaag vooral zien
Blikvanger voor mij en zovele buren
Nu In z’n aller mooiste herfsttooi
Maar hij groeit wel tot de hemel
Ver boven de bebouwing uit
laat zomaar de zon verschaduwen…
ONRUST IN ONDERWIJSLAND
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
3.442 gevuld of overvol
het pestprotocol laat op zich wachten
er zit asbest in de wanden van de schuur
computerdiefstallen zonder verdachten
veiligheid bij school een heet hangijzer
de (in)richting staat volop ter discussie
toetsen en getoetst worden dagelijks werk
leerlingen (niet) volgen leidt tot repercussies
de claimcultuur werpt zijn schaduw…
dromen en demonen
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
1.673 mijn nachten
worden verstoord
vliegen demonen
schijndualistisch
ontwakende krachten
zwetend vermoord
mijn lakens doorweekt
van angstige dromen
met ogen geopend
staar ik je aan
mijn kleur is verbleekt
door tranen die stromen
een hart dat snelkloppend
stil lijkt te staan
bedriegende dromen
ze lijken te leven
mijn ogen geloven
wat schaduw…
nacht
hartenkreet
4.8 met 68 stemmen
1.928 zo’n warme zomer als deze
en als je stil bent
als je heel stil bent
en alle mensen in je buurt zijn ook heel stil
als je alleen maar het ruisen van de bomen hoort
of heel ver weg het blaffen van een hond kan ontwaren
of als je het verwaaide geluid van een kerkklok alleen maar kan vermoeden
en nóg stiller
nog veel stiller
zo stil dat de schaduwen…
Pour Anne De Bruxelles
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.508 Voor Anne Van Brussel
De nieuwe morgen wordt wakker
belooft een mooie, propere dag
zonder een knellend verleden
een zon die voortdurend schjnt
een zachte bries, een zeil, een boot
In de schaduw van het grootzeil
rust de tijd en valt in slaap
met het wiegelied van
het schommelen van de botter…
Draak
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
890 Vroeger schroeide hij mijn longen
wierp een dikke schaduw over mij
Hij fladderde rond het huis
waar ik kromp en riep: genoeg!
waar ik met verwoede handen naar de lucht sloeg.
Hoe het vroeger was:
In het volle licht stort ik me in een valkuil.
Hij bedaart en ik beef na in eigen armen.…
Nova Zembla ensemble
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
897 De spanning van het onbeslapen bed
is als de schaduw tussen de kille zwarte toets
en de witte die de warmte zoekt.
Leg je neer, dan leg ik me naast jou
en zo zullen wij over deze warmte waken.
Voel het bekroond verlangen wellen
onder de trommelvellen van het laken
en de witgeveerde wolken spannen
in het binnenste van het bed.…
metafoor van schoonheid
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
1.922 gemis van je aandacht
Lonkt de einder naar de horizont en zwijgt jaloers
De takken slapen in de strenge bomen zonder groen
De zon is eventjes gestopt om zachtjes mee te snikken
De overwinning van je trots galmt doorheen de sterren
Zoals een lichaam dat naakt de schaamte uitdaagt
Grenzeloos is de schoonheid van je spiegelbeeld
Die zich in de schaduw…
Boze Droom.
poëzie
3.6 met 27 stemmen
5.610 Want in die nacht, - die lange, zwarte nacht -
lag er een duistre schaduw op mijn dromen,
op 't lichte beeld van al wat komen zou -
het lieve, bonte speelgoed van mijn ziel.
En als een grote, ruwe mensenhand
die sarrend weghield, wat ik niet kón missen,
zo hield de nacht mijn lichte toekomst weg.…
Geheimen achter schors
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
788 van mijn groeten en mijn danken
voor al het stilzwijgend leven
geen woord over mijn gedachten
geen glimlach uit hun kruin
beheerst wuivend met hun krachten
Soms, even, als de koele winterwind
hun takken, twijgjes, streelt
dan spreekt het groene hart
voor elk goed geschapen mensenoor
verhalen van dravende passanten
al wat in haar schaduw…
Het is niet anders
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.482 ochtenden liepen over van lavendel sinds jij me riep
niets zo één als wij konden zijn, nooit meer liefdeloze
dagen, als je liep, alsof elke stap daar hoorde te zijn
schreven je voetafdrukken in het zand me een brief
met een eindeloze zin over onze schoonheid en pijn
zodat ik nóg nietiger werd, me tot je onderdaan verhief
en dat ik dan nu in de schaduw…
Dwarskop
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
868 in mijn linkeroor
Ik kijk naar links waar jouw schaduw valt
In mijn waan
Zie ik een korenveld vol gemurmel
Scheuren in de aardkorst
Een veld waar de storm een woeste hoer is
Een matte sluier spreidt zich over de voren
Ik slik
De traan brandt in de klier
In mijn waan
Hoor ik kwade mollen delven
Hoor ik een wiegelied voor uitgebluste…