als de windt gaet ligghen

een straffe storme oft dreighende waterval
ontmoeten wij in de schaduwe van ons bestaen
sy spreken van onse broosheyt ende verval

al wat tijdelijck is
raeckt eens uyt het ghesicht
dies hoede men sich voor ’t vergaen
van ’t geen achter verholen diepte ligt
’t is de tijdt
die ons tot inzicht dwinght

jae seker
sy reckt sich als een stille draedt
dagen draghen somtijts
een ander gewicht
ende onverwachts
stokt ons den adem

wanneer den rijckdom
van sijne stoffe wordt ontdaen
leert men het wesentlijcke voelen
van dit vluchtigh aerdsch bestaen

ende daer
wordt het herte milder
ende ’t uytzicht
sacht

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 20 oktober 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

juliaanse taal

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 23