Alsof er niemand
In brokstukken alleen
huil denk schrijf ik
vergeefs over de liefde
en de dood.
Alsof een haas over
sloten springt
ontwijkend en ontembaar
haakse bochten neemt.
Jij daalde af in de
diepte van de nacht
waar ben je geliefde
onkenbare sterrenman?
Langs eindeloze draden
weef je me
in verlorenheid vast
ik kan niet bij je komen.
Noch de weg aan je vragen
een stotteren in
brokstukken over beminnen
over beschermen.
Binnen de tralies van de tijd
schrijf ik je
vertwijfeld dichterbij
alsof er niemand leest.
Geplaatst in de categorie: afscheid
rouw 2.6 met 12 stemmen 
252
252
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
Het voelt voor mij niet als obsessief pogen om dichterbij te komen. Ik probeer in dit stadium alleen maar te overleven.
“de tralies van de tijd”: mooie vondst!
Dank je wel.
Gefeliciteerd met je 2.300e gedicht op deze site!
P.S. Wat zou er gebeuren, als je zou stoppen met het (bijna) obsessief pogen om dichterbij te komen?