als de windt gaet ligghen
een straffe storme oft dreighende waterval
ontmoeten wij in de schaduwe van ons bestaen
sy spreken van onse broosheyt ende verval
al wat tijdelijck is
raeckt eens uyt het ghesicht
dies hoede men sich voor ’t vergaen
van ’t geen achter verholen diepte ligt
’t is de tijdt
die ons tot inzicht dwinght
jae seker
sy reckt sich als een stille draedt
dagen draghen somtijts
een ander gewicht
ende onverwachts
stokt ons den adem
wanneer den rijckdom
van sijne stoffe wordt ontdaen
leert men het wesentlijcke voelen
van dit vluchtigh aerdsch bestaen
ende daer
wordt het herte milder
ende ’t uytzicht
sacht
gmail.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: psychologie
juliaanse taal 4.0 met 1 stemmen 
101
101
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!