Alle inzendingen

De zwarte varkens op Atokos scheppen hun weldadige habitat wellustig baden ze pootjes in de Ionische Zee. Ooit achtergelaten door een stelletje dronken matrozen voor hen geen notities op zwarte bladzijden noch een trilogie van droefenis zwarte varkens slaan geen pootjes om herinneringen heen alleen een zanderig wroeten. Het zinnelijk…

Belinda staat aan de kade met een kater en hoort het gejank van die gekke tante een prachtige vrouw die dacht dat de wereld op haar wachtte het water van de Amstel sleept zich voorbij, een bruine stroom vol plastic, zeik en rotzooi net als de tijd van toen en de teringzooi van nu niks verandert de wereld is oneerlijk echoot de stem…

Het matte licht der rust daalt neer waar gouden bladeren zachtjes sterven ik zocht jouw blik nog éénmaal weer om milde troost voor ons te werven te lang bewaarde ik het zwijgen uit diepe eerbied voor de plicht terwijl de nieuwe wensen stijgen naar 't nachtwoud in het oeverlicht In droeve herfstwind van weleer klonk reeds de echo van de…

In het duister van de nacht Fluister ik heel zacht, Dat mijn verdriet is verzacht, En 'k nog naar je smacht. Jij kunt dat niet horen, Wijl dood alles doet smoren, Ons zijn nooit als tevoren, Dat is voor ons altijd verloren. Dat verlies mis ik nog zeer, Blijft knagen, ’k Weet, jij komt nooit weer. Gemis van onze liefde van weleer Voel…

Oude wijze boom wind trekt door de brede kruin niets blijft hetzelfde Ze staat in het licht als iets dat niets wil bereiken en toch opent zich een ruimte waarin mijn aandacht zich verzamelt, een trage helderheid die ontstaat zonder richting. Haar takken raken de lucht alsof ze luisteren naar wat in het vroege uur verscholen blijft; een…

Late nazomer warmte blijft in stille lucht één blad laat zich gaan In de zachte warmte die nog licht op mijn huid rust, ontvouwt zich een ruimte tussen licht en stilte, waar een oude spanning wegvloeit in de adem van de dag. In de late zon die niet meer dringt maar blijft hangen, merk ik hoe mijn aandacht zich opent zonder haast, terwijl…

Onder een wirwar van wegen verdwenen de lanen naar de roestige poort overvleugeld door de witte marmeren trappen waar hemel was Nu is het wachten op het ruimen van de Nieuwe Begraafplaats achter de wal van de stad - voorbij de Elysese Velden .....waar mussen zich tegoed doen .....aan brokken brood en de duiven .....niet durven met verscholen…

zelfs toen ik al afscheid had genomen haar as had verstrooid over de beelden van na het leven zag ik haar lach verschijnen in het dragen van de wind iets vluchtigs lag in haar nalatenschap nog te dromen in het gewaad dat met oranje was toegedekt, haar kleine knuistjes die sterk ineen geknepen waren spreiden het wit van het heengaan…

Snijd van de struik de seringen stel de bloemen in een aarden vaas   Zoals de aarden vaas draagt glad juweel van geworden kennis van zijn kleien oorsprong de herinnering sluit gij met het laatste doen van uw handen uw verlangen in de vereniging van de bloem met de aarden vaas ------------------------------- uit: Gedichten (1928)…

Speer van de horizon die de zee en de lucht doorboort ochtendzoenen op mijn borsten als opkomende zonnen door alle wateren zul jij komen alle oerwouden op alle wegen in elke droom die ik me niet meer herinner je handen die zichzelf onteigenen en je lichaam dat zich stort in de gewonde herfst Ochtendstralen verwarmen de kamer als gouden eekhoorntjes…

Als je zelf een voertuig zou maken met honderd wieltjes die alle kanten opstaken en trappers zo pietepeuterig klein dat het onmogelijk werkzaam kan zijn. Dan lijkt deze vliegmachine zo gek met honderd gestrikte touwtjes en tientallen radertjes op een rij ‘t is mogelijk: je gaat op je bek. Als je daar dan eigenwijs in gaat zitten met het…

“We zien jou voor ons op de planken staan, Maar voordat je je hits begint te spelen: Kan jou de Palestijnen wel iets schelen? Het wereldleed moet je ter harte gaan! Kortom: ben jij wel politiek correct? Zo niet, dan willen wij dat je vertrekt!”…

Samen slapen We deden alles samen de vaat, de boodschappen, de ramen we keken samen voetbal we discussieerden mee als er een discussie was op de tv van alles wat we samen deden was samen slapen tot op heden mij het liefst als ik midden in de nacht je rustige adem hoorde wist ik: ze slaapt zacht we kregen wel eens ruzie met elkaar…

​Er glijdt een schaduw door de tijd, een stilte die het hoofd omarmt. Het gisteren raakt langzaam kwijt, hoezeer een herinnering ook verwarmt. ​Bekende namen vervagen zacht, als voetstappen op een rustig strand. Maar wat het hoofd niet meer bedenkt, voelt het hart nog aan de hand. ​Een blik van herkenning, een klein gebaar, een oude melodie…

nimp mi in dijne aorme, kum mi haole, ghij, engheline van den nacht . verzacht mijn schurend daghdröome in 't vervloekte aardsche dwaole . immers, ick zweef mit tastende hande op 't lenghend loover van lichte luchte luusterend naor dijne innighe zoete zuchte . opdat sij eens in mijn herte zulle belande om mi mit dijne teederheid te bevruchte…

Dwalen in verhalen. Verstrikt in detail. Adem bij de komma. Eindelijk een punt! Waar bleef de zin?…

Leven in de nacht. Je voelt de kracht van de maan. Ieder raam verlicht.…

Herman dwaalt daar nog langs het kale meer wanneer de kille herfstwind ruw begint het bange hart zoekt rust en zoekt niet meer slechts bladeren jagen mee met het avontuur een stemmig zwijgen ongehoord maar klaar spreekt de geest diep in het duister aan het droomkompas wijst nu de weg waarnaar de mens met al zijn feilen door moet gaan daarom…

Web in ochtendwind een trilling door stille draden wereld wacht mee Hoe een spin bouwt aan haar web met draden die nauwelijks zichtbaar zijn, tussen stengel en blad groeit langzaam een vorm die uit aandacht lijkt te ontstaan. Dat elke draad haar plaats zoekt naast de andere in het kostbare weefsel, zo licht dat één aanraking het evenwicht…

de wekker gaat om 6:00 uur. ik sla op de knop. de wereld staat in brand, zeggen ze, de gletsjers smelten in de gin-tonic van God, maar de kamer is koud en ik draai me nog een keer om. we praten aan de bar over morgen terwijl we de gaten in onze eigen schoenen negeren. we bouwen hekken om onze gazons en drinken goedkoop bier. de wetenschappers…

Het kind in jou leeft nog jouw geesteskind is er nog Olielampen verlichten de nacht 't ontwaken naar de dag in een hemels bad…

De toezichthouder CTIVD Voorziet betrouwbaarheidsproblemen In de AIVD’s AI-systemen Bericht hun laatste perscommuniqué Wel fijn toch dat de hond die voor ons waakt Zelf af en toe ook wakker wordt gemaakt…

Onmiddellijk na het opzetten van het linnen verblijf het geringe tentje aan de zoom van de zoute leegte begeef ik mij het lichaam nog stram van de zeewind naar de restauratie van de camping en daar binnen de perken van het tl licht en de plavuizen waar de mensheid zich voedt onder een voorwendsel van warmte treed jij binnen als schim…

Ode aan de Waterjuffer In het riet langs stille meren, waar de zachte bries kan keren, Vliegt een sierlijk wezen klein, de waterjuffer, zo fijn’. Met vleugels als glas in zonneschijn, Glanzend in kleuren, zo fijn, Blauw en groen in harmonie, dansend in een luchtige symfonie. Langs het water, o zo snel, zweeft ze als een dartel spel,…

Geruisloos stil wordt de avondzon Langzaam het licht dat aan slapen toe komt Rustig als de bomen die ééndrachtig uitwuiven Zonnebeken voor het laatst bazuinen De eerste bladeren vallen af Dagen krimpen Het levenspad Klanken woorden Gaan en komen Het klokje dat niet langer tikt De omgeving valt stil Het na-zomertje verliest…

Wijl hij blikte in haar donkre kijkers Fluisterde hij in haar oren, ‘Mijn liefde reikt tot in de hemel’. Zij beantwoordde hem met De woorden ‘Mijn liefde is de hemel’.…

De vrouwen, de landen die ik heb veroverd honderd jaar, vijftig of tien jaar geleden, eens en voor altijd gewonnen die mijn exen willen zijn mij niet meer willen ontvangen mij niet meer willen geven wat mij toekomt de bekkens met hun zachte binnenkant van gespierd weefsel dag en nacht beschikbaar voor mij de bekkens met hun zachte…

zometeen breekt de nacht kleiner dan deze ruimte hier, als gelijkenis met een plek die ter plaatse heet even donker als de toevlucht naar geborgen binnenvlees naar een voorlopig einde door onbegonnen werk met een lichtval die voor slapen geschikt lijkt dan treedt een kalmte in als zinnebeeld van lichaam tot wisseling van wacht…

Zij zei dat zij aan de openingszetten van de meeste mannen kon zien of ze die avond geluk hebben zou Ik twijfelde of ik nu eerst mijn pion één vakje danwel twee vooruitschuiven moest of toch maar die paardensprong maken Toen zij zich eventjes excuseerde keek ik naar mijn heer en dame en zonder enige schaamte noch schuldgevoel…

Ik vlucht mijn leger, mijn vreedzame dakje; 'k heb hond noch geweer, door de nacht loop ik heen, Mijn boezem doorwoelt een knagende smart, En waar ik ook vlucht, zij volgt mijne schreên. Voor mij geen rust, Geen hoop in 't verschiet; Want zij die ik bemin Bemint mij toch niet. Hier eenzaam gezeten op 't hoogste der bergen, Op rotsen zo…