1075 resultaten.
't Maanlicht zwijgt...
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
2.102 De betasting is zijig zacht
je huid parelt in het maanlicht
de schemering biedt in diepe stilte
slechts een fluistering van de wind…
Als jouw liefde zich open plooit
in zachte strelen van je tong
een warme hand zich ten rusten legt
bereiken vleugels van verlangen m’n hart…
Glijdend naar de bodem van ontgroening
gelijkt…
in rondingen je lijf gezet
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
811 uit zand en vuur
heb ik je beeld geblazen
in rondingen je lijf gezet
je ogen glanzen
transparant verbazen
je ziel als bodem ingelegd
de zon licht zacht
je trekken uit en
schittert je beweging
je huid grenst aan
de wind en huivert
zijn gevoelige beleving
je bent gestold in het
moment van reageren
je wilde zoveel uitproberen…
rangeerheuvel
netgedicht
3.4 met 65 stemmen
1.027 wringen de bodem open. Scheuten water
in droge monden en licht achter zwarte ogen.
zoeken barsten in de omklemming van de stam.
Basismieren volgen kromme koninginnen. Sleets
zijn hun vage kleden. Scheef de gesteven boorden
van de klerken. Klokkenluiders slijpen hun pennen.
Wij, languit in nat gras.…
Eenzaam hart
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
854 Verscholen, weet ik, weggedoken
ligt in onszelf ons breekbaar hart
Soms zo dichtbij en aan de oppervlakte
maar immer van binnen, eenzaam hart
In een omhelzing is de klop te horen
het oor vlakbij, maar voelbaar ook de pijn
Het geheim achter onze lieve woorden
is de troost die ze moeten zijn,
maar ook een weten en heel zeker
dat de dood, de bodem…
Mijn ruïne
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
717 In de ruïnes van mijn bestaan
verstikt tussen gangen en muren
waar geen adem gaat, in of uit
heb jij de schatten blootgelegd
ooit verborgen, onbedorven
zonder ooit in twijfel te verkeren
graven in het mulle zand
doorzien van pure bodem
jij, archeoloog zonder vrees
gewapend met de scherpe blik
steek je dwars door mijn hartvlees
mijn…
Arendsoog
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
1.175 jouw oog was ik
met warme weemoed nog
uit mijn zomerende blik
bezie gisteren kloek vandaag en draag
verleden vragen naar morgen
van argwaan ontdaan
klaart de zee van zorgen
zie er vaste bodem dagen en wiek
erheen met kalmere slagen
kan op geluchte vleugels gaan
naar waar ik mijn stilte vind
mijn hart en tong ontsprongen
aan brekende…
Mater familias
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.665 Nu ben je te zwaar
lood in mijn armen
een bodem van zink
een ei van zwavel.
Kon ik maar stromen
in het bloed dat
mij heeft gevoed.
Kon ik maar lopen
met de armen die
mij hebben opgetild.
Je bent altijd geweest.
De toekomst sterft jou.
O moeder van moeders
rots in brandende eeuw.…
hongergeleiding
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.126 een rond stukje vilt
met een bord vol dampen
recht naar de hemel van
de verfijnde veelvraat
het vriest glimmende keien
onder twee versleten voeten
tussen de ramen bloemen
een ongepoetste walm
en aanvriezend kwijl
houdt hem op zijn plaats
binnen wordt getafeld
naar verheven tradities
met het beste van het beste
nog niet tot aan de bodem…
Waar zijn mijn dromen gebleven?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.031 Ik ben al een hele tijd aan het zoeken
maar helaas zoekt niemand met me mee
zoekt en gij zult vinden, staat in alle boeken
maar volgens mij liggen ze nu op de bodem van de zee
Helaas kan ik daar niet zo makkelijk komen
en eigenlijk wil ik daar ook nog niet heen
waar zijn ze nou gebleven, mijn dromen?…
Paddestoel
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
3.156 Onder het loof van lage eiken,
de bodem golvend als een duin
vond ik je,
je hoedje trots opgericht,
als een lichtbruine tepel,
glanzend in half licht,
vochtig nog van morgendauw.…
Pizza
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.248 Men zwaait de bodem met veel zwier,
totdat hij dun wordt als papier.
Een bijna heilig ritueel,
maar ook een bron van veel vertier.
Tomatensaus, liefst niet te veel,
kaas, champignons, gehakt of heel.
En soms wel een seizoen of vier,
ansjovis, uien of makreel.
Italië, voor jouw primeur
bleek ras je zonnig land te klein.…
Het leuke van Nederlands
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
981 Het zijn beste pruimen
want het is best te pruimen,
fruit van eigen bodem.…
De zee
gedicht
3.1 met 31 stemmen
11.029 Maar nergens kun je dieper staren
dan in de spieren van de golven
en je een tijger van een kerel wanen
of met verdronkenen verkeren
die zingend op de bodem wonen.
De zee kent vele grijze dromen.
-----------------------------------
uit: 'Op het nachtslot', 1985.…
Uit dit zinkend jaar
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
2.011 het dal leek peilloos diep dit jaar
de bodem bleef maar zakken
en meegezeulde drab
maakte elke stap te zwaar
de broekriem werd verstrakt
bezittingen vervreemd
oude banden doorgehakt
nieuwe lasten gemeden
en nog was er geen vaste grond
werd de gang niet lichter
immer drukten de plichten
toch sluit zichzelf het zuigend gat
verheft zich…
Kasteelzand
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
676 water rijst
geef maar een schelp voor de zee
een hand om het zand te lichten
een zandklont om de kloof te dichten
bouw maar een zandkasteel in de lucht
of spoel de muren en de trappen glad
tot de kloven elkaar langs het water ontmoeten
tot de dag langs de blauwe kant van de lucht
achter gerimpeld glas verdwijnt
en de onderkant van de bodem…
duistere stilte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
493 kijkend in de diepte
zie ik in de duisternis
mijzelf weerspiegeld
op de bodem van de hel
met de vlammen die mij verteren
het water naar mijn lippen
en de aarde die onder mij scheurt,
reik ik in verstomde schreeuw
naar het licht en snak naar lucht.…
Balans in het extreme.
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
711 Evenwicht in het extreme
De wereld uitgesneden
langs sjablonen van het
blind geweld geweld, gevoegd
in voorbewerkte stenen,
ingelegd met specie
van het zwoegen,waar
geen bloed meer uit kan treden,
zelfs geen tierend mos, zelfs
geen onkruid welt op gave
bodem, niets dan dode licht
erboven, niets wat ons verplicht
raakt evenwicht, van aarde…
nacht-zee
netgedicht
4.7 met 28 stemmen
723 De schemering draagt de zwaarte
van de nacht met zich mee
stemmen roepen, vergeten namen
uit het hart van oude bomen
en ik val als een ster
in de spiegel van de zee
naar de bodem van een diep
en donker dromen...…
oppervlakte en diepte
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
688 zittend aan de kant van het meer
turend over het weidse water
is het heerlijk genieten
een fuut zwemt voorbij met jongen op zijn rug
jonge eendjes volgen hun moeder
zwanen zwemmen statig in colonne langs
het heldere water geeft zicht tot op de bodem
een school visjes is te zien in de diepte
met de zon helder aan de hemel
de wind kabbelend…
De gemiste Vogel
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
903 Ik droomde van een gouden vogel
bezet met edelstenen en vleugels van satijn
Zij nam mij mee naar de hoogste sferen
om te plukten diamanten smaragden en robijn
doch mijn mandje had geen bodem
toch bleef ik plukken aards als ik was
tot ik vermoeid van onder haar vleugels glipte
en naakt terug plofte op mijn harde matras
Waarom…
Of het zo moest
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
479 Niet eerder zag ik een uitvaartkoets
zo zwart dat zelfs de fiere hengsten
onder hun dekmantel geween pluimden
roze boeketten en ballonnen
zwierden treurig rondom
de eiken rustplaats van het kind
hoorde het getrappel van de hoeven
dat raakte als een zerk
op de bodem van mijn ziel
toen ik intenser luisterde
heelde het geluid bewuster…
Tonio
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
493 (er steken duizend vaderhanden
uit een stukgebroken hart
ze grijpen,
maar de smart van losgeraakte schakels sterft
in eindeloos verdriet)
hij is er en hij is er niet
hij woont waar jij je woorden laat:
op elke snipper schrijversgrief
glanst de gouden regen
de bodem van het glas
fungeert slechts als een lens
als jij -in tegenlicht…
Een grond van waarheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
587 De bodem onder mijn voeten
stroomt lijfelijk binnen.
Ik voel mij bevaren door het landschap,
bezwangerd van getemde zinnen.
Het land is bedekt door
een luchtige deken.
Opsnuifbaar van aard,
voelbaar als kloppend levensteken.
Een stem lijkt te rijzen
uit diepe gronden.
Ik nam je mee
als mijn voeten lopen konden.…
Glansgraad
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
625 er dwarrelt iets dat blinkt
met de getijdenstromen mee
een parel die in het donker zinkt
naar de bodem van een gretige zee
het patroon van geheugen is fijnmazig
tot aan de zandige oevers van gemis
dan blijkt het achterland wazig
verdwijnt het tastbare in ongewis
ik zag een gezicht voor het jouwe aan
voelde weer de hemelstormen
over onze…
Dingen hebben hun geheim
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
622 geraak ik op bospleinen
waar op binnenplaatsen van dakloze vertrekken
kleurig bluswater zich schuilhoudt
daar wacht ik op de oordelen
die vonnissen met zich meeslepen
en als bliksemschichten inslaan
daarbij de vlammenzee verder mijn land opsturend
ik wenk het vocht dat doven kan
het beweegt nauwelijks
blijft verankerd aan de onzichtbare bodem…
Peultjes in een veel te ruime schil
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
515 Het afgegraven veen,
Water dat ontegenzeggelijk
Welde uit de bodem
Waar binnenkort mensen
Zouden wonen op steenworp
Afstand van de stad
Die gebukt ging onder
Een haast ondraaglijke last -
Onmetelijke ruimte met
Buiten, Binnen, Hout en Haven
Waarin mensenkinderen werden
Gestald als kiezels op het
Deense strand, als peultjes
In…
terra incognita
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
578 een dunne muur die
die onaards tot de wolken reikt
beneden kijkt niemand er van op
er is geen beginnen aan
van onwaarschijnlijkheden wordt
men kribbig en moe
onverwacht stoot de wind me om
zwiept me van ongekende hoogte
brengt me in een tuimeling waar
geen einde aan lijkt te komen
abrupt breekt mijn hellevaart af
bungelend boven de bodem…
Betoverende Brenta
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
849 Daar fluistert de
wind niet om de toppen
eerder plaagt of
jaagt ze onheilspellend
ruik je bijna de oerzee
lopend over oude bodem
imponerend Dolomiet
klauterend over
smalle richels van
gemineraliseerd koraal
Dit imponerend landschap
van onwerkelijke schoonheid
vaak gestreeld door
ragfijne flarden mist
die vanuit het niets
grillige…
In therapie 2 Wees een kind deel 1 & 2
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
592 het is een man
gespaard verdriet met
rente over rente in 1x
van de rekening gehaald
& aan geliefden uitbetaald
en zijn opgepotte woede
verast en verstrooid
op de bodem van
een nieuw bestaan…
De kleine dondersteen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
604 hij lacht
naar de wereld
trekt zijn eigen plan
het jeugdig
onbevangen is niet lang
aan hem blijven hangen
hij kent blikken
gebaren en gezichten
als een open boek
gevatheid en sturen
zijn voor hem een
voortborduren op zijn idee
iedereen gaat
gemakkelijk en in
vol vertrouwen mee
toch komt de
dubbele bodem
steeds meer in…