862 resultaten.
ABONDANTIE
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.853 vooruit te branden
ze stonden stil en ik stond voor het blok
toen niemand acht sloeg op mijn offerande
ik wilde vuur ontsteken met m'n stok
geen vonk sprong over, elke poging strandde
tot onverwachts het rookgordijn optrok
en ik, uit as herrezen, me vermande
je overbrugde afstand, nam de gok
en alles was in overvloed voor handen
mijn dorst…
Het ledige stoeltje
poëzie
3.7 met 13 stemmen
2.736 Hun kind was dood, hun liefdepand; -
Ik ging tot hen, het hart vol rouwe,
En drukte stom de man de hand,
Maar dorst niet opzien naar de vrouwe.
Hij wendde ’t aanzicht van mij heen,
En weende lang en overvloedig; -
‘Ik kan u niet vertroosten, neen,
Maar wees toch redelijk en moedig!…
Samen met de fles
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.950 Ik hoop dat je erbij
zal zijn als ik met knoeien
mijn dorst nog éénmaal les.
En dan de wildste ranken
bij mijn steen zal snoeien.
Ach, laat nu maar,
net als pa, een mooie boer.
Dan breng ik je wankelend
retour, eer ik met jouw tandeloze
glimlach slapen ga.…
Dat ik het goed bedoel
gedicht
2.7 met 17 stemmen
8.755 Misschien een regenbuitje om de dorst
van morgen vast te blussen.
Zijn trots ik had hem het blozen van de kaken geslagen.
Hem gelaarsd van zijn schaamte geschopt.
Van glas zijn val gebroken.
Afschuw had ik hem doen staren in vervallen graven,
naar karkassen kaalgevroten door en door
een duister delver bijgelicht.…
laat zacht haar ogen breken
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
787 een kastdeur kraakt
de klok verstaat het tikken
van zijn slag de tijd
telt uren rustig af op
tonen van haar eindigheid
zon verschiet in kleur
laat stofjes dansen
in de willekeur van lucht
de geur van lang geleden
herkenbaar in gebeden
we zitten stil gevangen
in het broze lijden
lippen smakken in het
delen van de dorst
zien haar…
Weer valt het duister
netgedicht
3.1 met 17 stemmen
1.954 Waar bleven de uren van vandaag,
de gesprekken, de aankopen, het eten,
de drank en de dorst, de zoektocht naar
begrip en aandacht, naar vervulling?
Soms is alles zo eenvoudig en tikt de klok
gestaag de uren verder zonder vragen,
tot er plots een berichtje komt van
die of die is overleden.…
blijven over zonder haar
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
711 de kastdeur kraakt
klok verstaat het
tikken van zijn slag
tijd telt uren rustig af
op tonen van oneindigheid
zon verschiet in kleur
laat stofjes dansen
in willekeur van lucht
geur van lang geleden herinnert
weer aan vluchtig ziekverdriet
zijn stil gevangen
in broos lijden
lippen smakken in het
delen van de dorst een zuster
drenkt…
Wie dacht
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
791 Wie dacht dat hij de waarheid kon ontvluchten
Het leven naar zijn handen zetten kon
Wie dacht dat na een dag met straaltjes zon
Een fase kwam met louter blauwe luchten
Wie dacht ik heb echt geen gevaar te duchten
En als ik dorst heb vind ik steeds een bron
Wie dacht ik reis voorbij de horizon
Waar ik niet hoef te klagen of te zuchten
Die…
Passe-temps
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
605 te weten van jonge jaren
waar met het klimmen de knikkers telden
als toegangsgelden voor boomhuthelden
in zwarte handen bekroond met blaren
het fikkie stoken alras vergeten
zal vuur de barsten in ‘t hout betasten
van boom en vader die beiden weten
dat tijd niet likt aan belegen wonden
maar hecht en ademt in oude basten
van hen die dorsten…
een russisch drama
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
705 moet pjotr doen wat pjotr doet
onder of achter de kist
de aarde of een oven in
lichter dan lucht of bewaard
in de schoot van de permafrost
als straks vriendinnen hun
tranen in zakdoekjes plengen
en baboesjka's snikken
hoe oneerlijk het is
dan zal pjotr weer denken
dat het altijd de liefde is
die hem niet overleeft
pjotr krijgt dorst…
Apocalyptische wederopstanding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
530 In donderend geweld is verzet gebroken
mijn huid gescheurd en wonden open
ledematen met lood verzwaard
de adem afgesneden
rotsen geteisterd door beukende golven
stranden gespoeld tot stinkend drab
duinen geëffend, vervallen,
bescherming verloren
velden bruin verbrand door de droogte
wouden in vuurzee opgegaan
dieren door dorst gestorven…
Adieu XXIV
poëzie
4.0 met 2 stemmen
4.273 Een kast, waarvan ik in de laden
wat blanco vellen heb geborgen,
papieren voor de dorst.
Zij zullen met mij begraven worden,
mishandeld en mijn slaven worden
en adders aan mijn borst.
Maar goed.…
Even tijdloos?
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
543 Het is het niet het brood
dat de honger steelt, of
kreunende bomen die in
stormwinden worden getest
maar de toonhoogten van het denken
van bodemloze nachten tot in de
zwartste dromen, verlicht door pijn
waar elke dichter z’n dorst uit lest
maar ook als schrander dier dat
zijn bloed laat koken, een opmaat
waaruit de heerlijkheid…
onderhuidse drang
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
541 afstekend
tegen het glazuur, mijn plafond
daaronder was ik het groen in gedachten
met hier en daar
een weider van koeien
voor de authenticiteit
en overigens genoeg groene plaatjes
voor mij om in te vermeien
En dan links van mij
net op de rand
het begin van faciliteiten
met fabrieken en zo, net buiten ’t zicht
voor als ik honger of dorst…
Scarabee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
473 Niks rest mij deze nacht
dan een laatste druppel
tegen een onstilbare dorst.…
De Ballade van Orange Grave (1)
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
549 gospels golven
over de orange grove:
nobody knows the trouble I’ve seen
hoe het voelt om zwart te zijn
Zij kijken niet in de zon
zij weten van het wit
de jongen van de Cariben
en zijn kompanen
In de Sunshine State
houdt al het witte alone
and above all van zichzelf
sinaasappelplukkers moet men mijden
Waar is het water dat hun
dorst…
Bier en vertier
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
805 Nou dan heb je niet zo’n honger nee dan heb je eerder dorst.
Maar dan neem ik er geen één want ik neem altijd meer dan twee.
En met voorbedachte rade zit ik te zuipen op de plee.…
Consumptiekwab
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
508 Les bij receptgerechten
uw dorst uit wijnflessen
Beaujolais Zweymeldael
laat bij delicatessen
uw papillen vechten
om geuren- en kleuren-
en smaakcoherentie
die als combi zal hechten
in de consumptiekwab
in de langetermijn
van uw ratio-emo brein…
ons korte bezoek
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
225 Hij vraagt aan ons
om binnen te komen
in een minimalistisch beeld
van een beperkte kamer
een stoel en tafel zonder details
en één glas met een door mij
gehalveerde inhoud
– zegt hij
Waar hij vervolgens
de liefde op plakt
in een tijd die plotseling
verlopen zou zijn
Ik weet dat ik niet gedronken heb
want ik heb nog altijd dorst…
waar was je
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.109 toen de lente kwam en
alle knoppen open braken
de zon de zomer deed ontwaken
toen ik in je lijf wilde
verdwalen, heel liefdevol mijn
handen door je blonde haren haalde
in de koelte van het bos
toen jouw indruk naast me op
het zachte mos weer was verlaten
het kaarslicht zachter werd
de wijn al zoeter smaakte en
de dorst naar jou…
Peren
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.056 Ik kocht een kilo illusies
en zette die op sterk water
Als een appeltje voor de dorst
voor de dag van later
Ik plaatste de wekfles in de kast
naast de pot morellen
Zodat de illusies op brandewijn
rustig op konden zwellen
Ik koos voor deze oude manier
van illusies conserveren
Omdat het zeker goed zou gaan
want het lukte ook met peren…
Vanbuiten
hartenkreet
3.5 met 32 stemmen
5.018 en brengen mijn hart weer tot bedaren
nadat ik eerst naar jou had zitten staren
De trein spoedt voort en neemt jou op
ook je lieve ogen, je markante kop
ik kan maar niet van je afblijven
mijn ogen zijn mijn handen die schrijven
met kleine virtuele letters op je borst
mijn god wat ben je mooi
je lest zonder het te weten in één keer mijn dorst…
Zeeuws
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
1.710 de zonnevlegel dorst de velden
onder een juk van stilte en rust
het koele water van de Schelde
trekt zilverklotsend richting kust
dampend trillen de horizonten
terwijl de ploert hardnekkig brandt
sleepboten trekken mastodonten
huizenhoog boven ’t Zeeuwse land
in polders tussen sas en sluis
vierde het smokkelwerk hoogtij
de botermeisjes…
in een flits schuimt woede
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
1.148 zie de honger in je ogen
het dorsten in je blik
je groet is nonchalant
kust en flirt met anderen
het glas steeds in de hand
de stillen hebben thuis
hun bloed op peil gebracht
die strijd is daar allang gestreden
kinderen en echtgenoot
herinneren iets meer verleden
de schonen willen kaatsen
tegen wanden van geluk
het vals gevoel van…
Bloemen van Verdriet
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
892 Ik stilde je dorst
als een klontje van water
dat rilde je tong
waarna jij me later
in heilloos geklater
toen stuk hebt gebeten
en feilloos daarna
in het gras hebt gesmeten
Daar viel ik gemorst
op die bloem in de aarde
en bleek ik voor haar
nog van enige waarde
daar zij zielsverdord
al haar kracht had versleten
in schrijnende zon
die…
Alles is Water
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
1.524 Water kende er geen naam
dan slechts de naam die wij het gaven
en zo rolde het de berg af
onstuimig als het was
met witte koppen langs rivieren
wispelturig door het land
en heilig als het maar kon zijn
om iets van dorst er mee te laven
Tot in zeeën die wij samen
zwommen in ons heerlijkheid
met witte parels van geluk
waarin wij eeuwig konden…
Stilte
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
653 Hoe hunker ik soms naar het zingen
dat nooit meer ophoudt maar dat ons wiegt
in tederheid en dorst echt weet te stillen.…
In memoriam patris
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.262 Daarginder worden ziende alle blinden,
Daarom zal het wellicht hier niet geschieden
En dorst ik vaak naar hemelse gebieden.…
Abondantie
gedicht
3.3 met 6 stemmen
2.068 vooruit te branden
ze stonden stil en ik stond voor het blok
toen niemand acht sloeg op mijn offerande
ik wilde vuur ontsteken met mijn stok
geen vonk sloeg over, elke poging strandde
tot onverwachts het rookgordijn optrok
en ik, uit as herrezen, me vermande
je overbrugde afstand, nam de gok
en alles was in overvloed voor handen
mijn dorst…
Het bollend vlak
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
505 HET BOLLEND VLAK
Langs de horizontale lijn
het bollend vlak
de
verticale gedachte
gestrekte waarneming
eindeloze rijen
stramme leden
bolle bolle helmen
rode koppen
koppig rood
geurig golvend
kleurend scharlaken
dansend
dooreen geelkoperen draden
gesteelde dorst
neêrbuigend in smachtend verlangen
stroom
der vergetelheid
daar staan…