653 resultaten.
Weer even in die aula
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 Je bent in mijn hart nooit echt gestorven,
steeds welt er wel een ruis in de kruinen,
zinken elders boten smelten grote ijslagen
maar de boom groeit en bloeit op dat park.…
Duurzaam levensecht?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
411 De tijd komt mij nader toe
in mijn onnadenkendheid, ongelijke
taal ruist door alles heen
kruist degens in het aanbod
van ideologieën maken ons
doorzichtig, het onbenoemd
geheim huist tussen aarde en de zon,
hoop lijkt soms hol, geeft de honing
soms de smaak van azijn, vooroordeel
en mythen rijken tot mijn kruin
anderen vlochten wortels…
kleur bekennen!
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
577 de grijze muur die wil ik wit
een zilveren stoel die ik aanbid
de gouden schijn van het maanlicht
geeft blij gevoel, een fraai gezicht
de hemel verf ik altijd blauw
de zon is geel en zingt:" ik hou van jou"
het gras dat kleur ik in 't fel groen
voor een prachtig nieuw seizoen
de bomen schilder ik mooi bruin
van stam tot tak diep in de kruin…
Fantaserend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 Ik heb gewandeld, in gedachten, in het bos
door de uitgestrekte paden tussen bomen
machtige eik of beuk en dichte hoge dennen
genoten van de vogelzang als schone koren
het fluisteren van de wind in hoge kruinen
ontmoeting met een ree op de rand van de hei.…
Liefste, mijn liefste
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
611 Ach liefste, mijn liefste
Eens zijn de velden met
Parelen weer bedekt
Over de smaragden dekens
Bekleed met saffieren en zirkonen
Beschenen door gouden licht
Ach liefste, mijn liefste, wanneer
Ach liefste, mijn liefste
Zal in de kruinen der bomen
Tussen het weelderig struweel
De zang der vogels ons weer lokken
Zullen wij in de schaduw weer…
Heterdaadje
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
504 François Haverschmidt
maar z'n kruin oogt al wat kaaltjens
en z'n brein is een vergiet
Liep stomdronken laatst te zwalken
's nachts op een onchristelijk uur
moest zo nodig op een muur
heel opzichtig NOES gaan kalken
Pieter Japik, zei ik toen
heeft ze het weer uitgemaakt
wie heeft zij nú weer geschaakt?…
WENTELWOORDEN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 Koude adem strijkt over kale bomen
van 't Olterterper bos, danst als luchtkolk
tussen kruin en grauwe, lage wolk,
laat beeldhouwersdenken in zich stromen.
Sierlijk zwaaiende gereedschappen komen:
fijzinnige beitels, soms een harde dolk,
treffen tere twijgen, zijn alle een tolk
voor arbeidsklank voorbij de boszomen.…
WILDGROEI EN BOUW
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
280 Over het fietspad blaast een oude eik
nieuwe bladerlucht, toont trots de zwarte spleet
binnen zijn kruin en voet: felle bliksem streed
met de sterke stam; snel nam het vuur de wijk.…
Naar alle zijden ligt nu als een tuin
poëzie
3.3 met 7 stemmen
2.670 En daar de wind me omspeelt op blinke-kruin
Zie 'k dorpen voor me en meen de stad gevonden,
En voel de zee me omgaande al 't land omronden,
En hoor de brekers storten steil en schuin.
En eindloos hoog welft zich de nieuwe hemel,
Die elk jaar komt met voorjaarszang en -kleur,
En spel van zon en damp en wolkgewemel.…
boom
gedicht
3.5 met 120 stemmen
35.310 met mijn voeten in de aarde
en mijn armen wijd gespreid
voel ik mij een boom van waarde
een monument in eeuwigheid
met de vogels op mijn handen
en hun jongen op mijn kruin
groeit er mos tussen mijn tanden
ben ik het middelpunt van jouw tuin
met mijn vingers kromgetrokken
trotseer ik regen, wind en storm
blijf ik sterk en onverschrokken…
Laatste zomerdag
poëzie
4.5 met 8 stemmen
2.740 In de dalen van de duinen
Huivren wondre schemeringen
Om de helderheid der dingen;
En geen aêm vleugt langs de kruinen;
Dieper dan de middagvreê
Hijgt de stilte van de zee.…
Eens...
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
1.531 negen nevelkinderen baarde
de jonge moeder rolde blozend
al haar stralen rond en rond
tot zij – ver boven het bos verheven-
in duisternis haar liefste vond
de bomen bogen zich vol zorgen
over de blinde kleintjes heen
maar die stegen naar het zicht
dat helder licht door wazen scheen
het woud verzonk in zwijgend peinzen
schudde alle kruinen…
Bidstoelde in de refter
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
800 ik was een wereldheer
mijn kruin nog vol behaard
nu ben ik broeder maar
draag als enige geen baard
verloor mezelf in
starend volgen van de bogen
die welfden tot het dak
vlak bij des herens hoogte
bidstoelde in de refter
die te koud voor woorden was
chambrette achter een gordijn
dat alle privacy verloren gaf
ijsde bij de koude kranenrij…
rasta
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.379 in de kroezelige baard
sneuvelt een dondervlieg
als in een groezelig web
de vlag van Zion spant om zijn kruin
een grofgebreide muts met mazen
verraadt de schutkleuren
de drie stroken van een beroofd land
het groen van algen, mos en lover
het eigeel van de zon
het rood van vergoten bloed
zweet dringt in de vetlokken
de viltige manen…
neisimmer (nazomer)
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
636 en dwalet troch krûnen
guozzen swalkje al oer
winter komt tichterby
vertaling:
de laatste glimlach danst
in overrijpe tuin
de wingerd fladderd bladeren
in volle weelde op het marmermos
bomen langzaam in hun
groen donker licht
tinten en lijnen doven
in laatste blik van zomer
de wind is onverschrokken
en dwaalt door kruinen…
@N.I.A.S.
gedicht
3.2 met 5 stemmen
15.686 Het jaargetijde kennen
is zo onmogelijk als de kruin dragen:
voel je hoe ons hart buigt in de windvlagen?
Elke ochtend aan het hernieuwde wennen.
Doorstaan. Er is zwaar weer op til.…
Dolly zegt Goedemorgen!
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
608 Grauwe lucht
Winderige wolken
Drijven vermoeid voorbij
De lariks buigt
Alleen zijdelings
Geboeid zijn kruin
Naar het oosten
Op naar weer
Een grijze dag
Dan onverwacht
Zo maar een zuinig
Zonne straaltje
Doorklieft dapper
De grijze donkerte
En dan, als uit
Het niets landt daar
Met een vrolijk
Roekoe...Roekoe...…
het voer van september
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
554 het septembert, de kroeg in mijn hart
sluit de zomer en serveert slechts nog
brak water – het sterven nadert en de zon
sluit langzaam haar poort, het vlees dat de vrucht
droeg is nu rijp aan bederf en geurt naar
ontboezemingen uit een herfstig verleden
trage kruinen dragen de wind en spreken
regens en stormen uit over deze haatdragende vlakte…
Spiegeling
poëzie
4.0 met 1 stemmen
949 In ’t bochtig glas zie ’k schelle groene vlekken,
Die krimpen of langwerpig vierkant rekken,
Al naar de wind suist door de dichte kruin
Der wit-bethyrste blâre-boombazuin,
Waaruit doorvonkte groene wuivers strekken,
Die ’t pad met wieglend schaûw-gewoel bedekken,
Nu ’t avondlicht al schuiner valt en schuin.…
Na vreedzame dag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 Ik zoek de woorden die als zang der vogels klinken
vanuit de kruinen in de vroege morgenstond
als aan de horizon de eerste stralen blinken
en witte nevel zich verspreidend over grond.…
stormkracht 53
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
522 leeftijd en geboortejaar
komen in stormkracht 53 bij elkaar
zie hoe ik daarin blijf staan
handen diep in zakken volle maan
verloren op de top van't hoge duin
vol verdriet van teen tot kruin
sta ik sterk en heel alleen
krijgt geen storm mij van de been
maar
hoe graag zou ik vallen
vallen in de armen
in de armen van die
die mij het liefste…
De watersnoodramp
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
558 Weer bogen de bomen eerbiedig hun kruin
Weer spatte het schuim over dijken en duin
Weer raasde een vliegende storm over 't land
Weer beukten de golven 't geteisterde strand
Weer gingen gedachten gebeden naar zee
Weer leefden er honderden duizenden mee
Weer waren de machtigste schepen in nood
Weer vochten de mannen op leven en dood
Weer wachten…
Wat bomen dragen
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
137 Als de wind door de
kruin strijkt, ontstaat een trilling die
mij bijna doorzichtig maakt. Een helderheid die niet
dwingt, maar opent als een pad dat zich toont zonder bedoeling.
En in de diepe stilte
tussen wortels voel ik een kracht
die niet wil overtuigen.…
Herfststem
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
19 De lage herfstzon
Een schuine straal licht
breekt door de kale kruinen
boven het bospad.
Het gouden verlangen
kleurt zacht met de middag mee
in het warme rood.
De stem van het bos
ontwaakt in de najaarswind
en fluistert jouw lied.…
Na zons-ondergang aan zee
poëzie
4.5 met 4 stemmen
3.815 Eenzaam ruist de duistre zee,-
langs der duinen ruige kruinen,
als met droeve dodenklacht
zucht de nacht.
Eenzaam, eenzaam ruist de zee,
slaat de kuste zonder ruste,-
moeder aarde ligt alom
doods en stom.
Op het woelend vlak der zee
wislend dansen kille glansen-
starre lach der dode maan
staart mij aan.…
Avondlaan
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.685 Koel-ruiz'lig schuif'len siddert door de blaân,
Waar wind zijn lichte tenten heeft gebouwd;
En sterrelend doorblinkt de hemelblauwt'
Der hoge kruinen langgestrekte paân.
De zon is dalend; rustig-rode gloor
Glijdt sober-pralend langs de stammen door,
En doopt in vreemde gloed het avondwoud.…
vreemde vogel
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
742 hoorde je wel ergens roepen
maar moest je eerst nog zoeken
nu zie ik je daar steeds duiken
tussen die mooie roze brem
lieve mus wat ben je ijverig
druk met takjes in de weer
steeds neem je er een in je bekje
scheert dan over bloemetjes
tot hoog boven de haag
en als m’n ogen je dan volgen
strijk je doelbewust en zacht
ergens tussen kruinen…
Woluwe-Dal
poëzie
3.8 met 10 stemmen
2.985 Van alle verre kruinen wellen wateren,
die speels in spiegelklare beken klateren,
saamborlend in de lage kom,
als krachten, die het zwellend hart doorstromen,
uit diepte en uiteinde aderend aangekomen,
en alle kracht opslurpend van rondom.
De vormen lijnen af de kalme krachten.…
Als de Godin mij verleidt
netgedicht
4.1 met 23 stemmen
1.044 verleid mij niet
of juist wel
te denken die ik ben
of verban mijn gedachten
bijwijlen
naar een hemels paradijs
waar ik slechts
die ene vrouwe ken
ontbloot van zeden en kleed
doch getooid met
zacht betoverend vlees
dat verzuurde appelen
nog verzot zo zoetig spijst
zij krult langs mijn haren
stroperig van kruin tot zool
omringt…
kant geklost
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
520 staat de zilverboom op wacht
zijn kroon vol loof, met zacht
getinte bladeren in viltig wit
takken getand als zeldzaam koraal
spelen met de eerste zonnestraal
een compositie in zilverlicht
's avonds als de schemer zich meldt
het zonnelicht van koper pracht
vervaagt naar pastel kleuren zacht,
staan de bomen in gelid nog opgesteld
de kruinen…