788 resultaten.
HEMELEN
netgedicht
3.4 met 135 stemmen
493 ik voelde
licht frisse tocht
die mijn warme
lijf zacht streelde
zag gordijnen
golven op de
langzaam wakker
wordende wind
ik kende
de komende
rituelen
eigenlijk alles
wat daar
bedacht was
en wat wij
van plan waren
ja het
overwinnen
van fysieke
beperkingen
door intimiteit
liefde en geduld
in een te leren
totale overgave
wij…
FOK YOU
hartenkreet
4.2 met 18 stemmen
2.118 Elk paard, elk schaap raszuiver, op die tocht
naar ‘t stamboek kruis en fok ik zeer gedreven.
Laatst werd ik door een veekoopman bezocht
die wat ik deed als prutswerk heeft omschreven.
Aan al mijn beesten zouden fouten kleven,
geen enkel dier voldeed aan wat hij zocht.…
Krullen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
2.120 Zoals gordijnen draperen als ze dichten
liggen krullen als een pauwencanto gestreept
over zucht en rondingen gesleept
tussen ademsnood door laverende lichten
die wazige ogen niets meer ziend vertellen
- bewogen achter wilde tochten verdiepen -
van en in de overgave waar ze pas in sliepen
huiveren als de tintelende waaier blijft kwellen…
Zoektocht
hartenkreet
3.3 met 17 stemmen
1.282 Onbewust vond ik bij jou,
waar ik naar heb gezocht,
al dacht ik het te hebben,
het bleek een lange tocht.
'K wist niet dat ik zoekende was,
maar onrust bestookte mijn ziel,
een zeurende pijn beroerde mij,
alsof ik alsmaar viel.…
DE BRON
netgedicht
3.5 met 37 stemmen
9.614 sleurend
zwart verkleurend
in een helse razernij
oorverdovend
niets belovend
lokte ’t woeste water mij
tergend glad
’t zwoegend pad
naar de oorsprong van de bron
zwetend, vloekend
doelloos zoekend
naar de plaats waar het begon
dieper gravend
heb ik lavend
daar gevonden wat ik zocht
in ’t verleden
lag de reden
van mijn tegenstroomse tocht…
Vol ontzag
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
651 kust
Het ziedende water kent geen moment rust
Boten worden op de kade gesmeten
vernielzuchtig, compleet opengereten
Slagregens slaan de oevers aan gort
Hemelse toorn in volle kracht uitgestort
Daken worden gelicht, bomen geveld
door het voortrazend natuurgeweld
Al wat leeft heeft naarstig dekking gezocht
om te ontkomen aan zijn moordende tocht…
oudejaarsavond
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.989 opgezwiept door de oostenwind
ijzig scherp
een mes blinkend staal
lemmet vol weemoed
in mijn hart
mijn stokkende adem
op het scharnier der jaren
roest en schilfers
is het dorre riet in het spiegelwater
verstilde kou en droog geruis
een stervend land
je uitademen witte dagen
even in de ijle vrieslucht
ze van je afschudden
op je tocht…
Opgroeien
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.853 een hoorn des overvloeds
Menig maal bitter, vaak iets zoets
Een proef moet worden vervuld
Vechtend tegen hordes draken
Die de schat weer zullen bewaken
Trekkend langs beenderen
Van honderden gevallen helden
Die hun fantasie niet konden bedwelmen
Het wellustig openen
Van de magische gouden bloem
Brengend rijkdom, faam en roem
De tocht…
"Ademtocht "
netgedicht
3.5 met 37 stemmen
1.899 Haar haar als zeil
bollend in de wind
in bruisend sop
en schuim gewassen,
de blouse fris getint
stuwt haar scheepje
van het rankste soort
in schuimend kielzog
van een tocht die maalt
langs sterren, ongetemd
als hinden blind voor
hun bestaan, ongeremd
tussen kop en staart
bereiken we de schaduwkant
van ons en een bekende maan.…
Luisteren aan het einde
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
766 Geen doelgerichte tocht,
geen heldere koers doet zich
voor, achteraf of alsnog,
naar een bestemming, een naam.
De bladeren van de platanen
gaan vallen en weten van niks-
Blad geweest, klaar!
Eén troost: wat ik had moeten vinden,
ik had het niet kunnen vinden!…
Zo begrijp ik nu Mattheus 10: 37
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
2.389 Ooit trad het leven op mij toe, een ranke
jonge vrouw met fris ontloken borsten, een
knie geheven tot een schrede die het begin
zou moeten worden van een lange onstuimige
tocht van ons samen waarheen.…
As roest niet
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
490 blaren,
strekt zich duizend vleugels uit, warmt
zich bij het open vuur de winterbruid,
dit lied telt glazen met z'n toverluit,
verdrinkt, om de muze in te luiden,
klinkt de vlijt door blinde jaren heen,
schrijf in as je naam naast de ware,
houd de ramen dicht voordat de
noorden wind de letters veegt en
op aangeschoten wieken weegt, een
tocht…
een pand voor later
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
1.466 zo grondloos schreef zij
woorden tussen hoge, kleine kamers
en onbedwingbare hoop
om ooit haar voeten
te laten dansen
op gele sterren
die voor het doden door
treinen werden gereden
naar de laatste tocht…
mensen schaduwden de stilte
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
574 de trein verdween
het rode licht uit zicht
de verte in een bocht
het schrijnde kou
mensen schaduwden de stilte
herinneringen op de tocht
je had de dag in woorden
moeten vangen, alleen
mijn lach zocht je maar op
je zag mijn handen
praten met m'n vrienden
hun ogen dronken het verhaal
gezichtloos koos de voorste rij
niet iedereen…
Uitstapje van een veerman
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
572 Hij kwam in Roosendaal na dagen
en haatte deze tocht.
Hij kreeg een hekel aan z'n wagen,
zodat-ie die verkocht.
Hij merkte, dat de mensen daar
verwonderd naar 'm keken.
Z'n hoofd was rood. Dat vond men raar.
Hij was beslist geen bleke.
De veerman zag in Roosendaal
een dame, keek 'r aan
en zei: 'Ik zoek een totempaal.'…
Vlieg uit en vlieg in
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
739 Kijk fluistert de wind
zie hoe de adelaar
zijn vrijheid vliegt
zijn vleugels wijd gespreid
hoog boven in de lucht
ergens verder ligt zijn nest
waar hij zich veilig voelt
vandaar uit maakt hij
lange tochten zwevend
over moeder aarde
tussen de wolken door
doe hetzelfde
klinkt de fluister
sla je vleugels uit
maar keer steeds weer…
Ontgoocheling
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
599 Een lofzang op een vluchtig
epos, waarin de goden elkaar
beminnen en van de literaire
honing smullen, op hun
bizarre tocht, de emoties laten
gisten, tot aan de gewraakte
tonen die ik zocht, om dan een
draak te moeten onthullen van
een herhaalde hersenschim, tot
aan de gene zijde van de Styx ,
waar het moeilijk aarden is, voor
dichters…
Zoektocht
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
872 Speuren, zoeken een lange tocht
bewandel vele wegen
heb ik op de juiste plek gezocht
waar kom ik mezelf nu tegen...
Naar links of toch maar rechtdoor
ga daar waar het pad me leidt
en zie, ineens sta ik ervoor
zie nu mij, stond daar al die tijd.…
in memoriam
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.395 in memoriam sororis meae
23 januari anno domini l998
jij kruipt naar haar toe
jij schaart haar in jij weidt haar
af tot op het bot
heer en meester ben jij kreeft
van haar liefde echter niet
het laatste vertrek
een kist en wilde ganzen
uiterwaardenwaarts
hellouw door tot aan de waal
waar de veerman niet meer vaart
in de tocht een wak…
- De avond viel doodstil -
netgedicht
4.2 met 68 stemmen
1.903 de winterlucht verfriste hard,
vluchtte als tocht door deze kamer
overgegleden liefde
bleef doodstil geïncarneerd,
bleef als het licht na zonsondergang
zonder lang te twijfelen achter..…
Begoocheling?
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
590 Te twisten
als zwermen bijen, vol ijver
met de taal hun raten te vullen, om
tot een hymne te breien, een
magere lofzang op een vluchtig
epos, waarin de goden elkaar
beminnen en van de literaire
honing smullen, op hun
bizarre tocht, de emoties laten
gisten, tot aan de gewraakte
tonen die ik zocht, om dan een
draak te moeten onthullen…
Zeven bronnen,
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
605 gesloten poort, er
vloeit water waar licht
in gloort, in zeven dagen
waarin ik niet kon wachten
op de zeven warme harten
met ons bruisend bloed,
ontsponnen in zeven
dromen in zovele tranen
van zeven rozen, één voor
alle nachten gekozen,
ruisend langs dezelfde
bron, zich een weg te
wanen in de zeven
gewassen jaren, waar
de tocht…
zeilmeisje
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
543 de honinghommel zoemt
de karper jongleert in de vijver
hagedissen verlaten hun huid
een waterlelie verschiet van kleur
zwarte slijmerige slakken
ontvluchten de zomer
tussen de buien door
verzengt zich mijn denken
doelloos in het kroos
een doorweekte tennisbal
de eenzame tocht door het bos
schenkt mij geen vreugde vandaag
toch / reken…
De overtocht
poëzie
3.8 met 12 stemmen
7.034 de tocht naar het eeuwige land
door een duisternis somber en groot
in de nooit aflatende angst
dat de dood het einde niet is.…
Het ongewisse
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
500 flarden plastic
de wind trotseren
heimwee naar de inhoud
die zij eens omhulden
slijt langzaam door
tot verleden is vergeten
al starend naar oneindig
hangt een meeuw zwevend
voor het einde van de horizon
daar is de zon die schijnt
lijkt alles lichter in het nu
de dunne draad aan de buitenrand
biedt wankel een vervolg
op de onzekere tocht…
getroffen door engelen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
850 voor een paar armen
mijn adem koud
mijn hartslag stervende
schaduwen van herinneringen
forceren mijn ziel te vluchten
de maan
een stille getuige
van mijn stem en daden
littekens op mijn hart
alsof getroffen door engelen
de schemering dringend
het licht mijn ogen verblindend
hoewel mijn dromen donker zijn
bestaande uit mijn tocht…
ÉÉN MINUUT STILTE
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.441 Toen de klokken bedroefd luidden
verstoorden zij de intense stilte niet
Elkeen besefte waarop zij duidden
die klokken vertolkten het verdriet
Één ogenblik absolute stilte geven
aan hen die veel te jong zijn gegaan
Zij, die thans in zuivere stilte leven
nadat hen de deur was dichtgegaan
Alle gedachten dwaalden dan even
naar die tocht die…
DIE SEELE ALLEIN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
526 met de tijd van lijden
Tot wederopstanding en het verspreiden
Van denkbeelden beïnvloed door habijt
Imam, rabbijn, Boeddha en leefbaarheid
Teneinde moord en doodslag te vermijden
Het valt niet mee te gaan van rups naar vlinder
Van larf en puber naar rijp en bewust
Je kunt niet bouwen zonder eerst te slopen
Hij is de moeite waard, de tocht…
Stroomopwaarts
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
531 De tocht terug naar huis
gaat over loopplanken
en langs smalle paden.
Naar de bron,
waarvan het water
is verwilderd
en aangelengd met
tranen van vreugde en verdriet.
Naar het nest,
door de kleine ronde opening
van het nestkastje.
Weer terug in het
schaarse licht van vroege dagen,
in de schaduw van de
schelle schijn.…
uit de bocht gevlogen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
575 Door aangevreten gaten
van de ziel,
tocht het.
Lood gewicht op hart drukkend
Kapotgeslagen hoop
kiert door dagelijks, krampachtig ritueel.
Zich vastklampend
aan drijvend wrakhout
waar allang geen touw aan vast te knopen is,
verplettert haar
En lijdt aan de ziekte die eenzaamheid heet.
Het leven heeft haar verslagen.…