5143 resultaten.
TIJD
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
915 geheeld
bloeit weer het vertrouwen -dat zo diep viel-
nu jij je hart weer voorzichtig met mij deelt
Na alle verwarde gedachten, een uitzichtloze tijd
drie jaar, twee landen en een zee van elkaar
beslecht zich langzaam maar zeker onze strijd
wordt de wederzijdse liefde overbrugbaar
De vele tranen schitteren nu van hoop
opgelucht haal ik adem…
Hand van de zigeunerin
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
611 rijk en dom
in het moedwillig verloren zijn
door afgestroopte wellust
van tedere gedragsnormen
je gelooft wat ze vertelde
en legt me een andere route uit
naar het droom verloren land
waarin verkoren onze normen
en waarden aan de kust
die ons aanstoot in het verlangen
slapend onze dromen, misschien later
als je ook de zweeftocht van haar adem…
HEIMWEE
poëzie
3.6 met 18 stemmen
6.913 een adem Gods door ’t moerbeiboomdal blies?
van ’t eêlste bloed de bruine druifrots zwol?
de olijftak glom, van malse koornen vol?
Kent gij dat land? daarheen, daarheen,
o leidsman mijner vaadren! voer mijn schreên!
Kent gij de stad?…
Bespiegeling
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
851 gedachten
voel onbewust verstijfde druk
ben zo geworden tot wie ik ben
of zoals de mens gewoon is
dagelijkse dromen opgraven
die 's nachts bevriezen
onder een deken van vernis
toch ben ik niet machteloos
ik schep de kunst van leven
vecht tegen innerlijke bozen
of maskers die aanhoudend
spinnenwebben weven
moed is mij gegund
ademen…
Het was een miezerige dag
netgedicht
3.0 met 17 stemmen
781 En als ik zo denk zal me niets ontbreken
Dan voeg ik mijn adem toe om er over te spreken.
Hier kan geen vreemde kracht me overheersen
Ik moet enkel mezelf steeds rustiger leren beheersen.…
De ellende van een ander
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
970 In een adem uitgelezen,
de narigheid van hem
In een ademtocht
met dichtgeknepen billen lezen tot het einde
In verwachting dat het allemaal
zo smeuïg is
In afwachting dat het allemaal
nog ranziger dan woorden is
We knappen op van andermans narigheid
We glimlachen om het leed
We dunken bij verdriet
ellende, maar, van onszelf niet!…
La primavera
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
654 jaloerse minnaar
je verjoeg de herfst met zijn warme kleuren
uit schrik dat hij me zou bekoren
je huilde in kale bomen
omdat ik sliep in je paleis van ijs
onder je witte deken
je zuchtte op plassen en beken
die onder je kille adem bevroren
nu je me wakker kust, hoor ik je vragen
of ik dit jaar de kristallen kroon zal dragen
die op de troon…
De Wiggelaar
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
490 Hij schenkt geest en gave uit reine aarde,
maakt de wereld stil en groot, daar houdt de
dood haar adem in, zich op een baar op
zijden voeten in eeuwen weg te dragen.
( “Cito pede labitur aetermum” )
"Waarop te wachten mijn schaduwvriend,
om samen het houten kruis te schragen
net zolang je de hemel vind ? “…
Sem Peters : archeoloog
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
963 schatten
als eerbare deugd
de passie is daar geboren
en door aanleg bevrucht"
schrandere ogen
bekijken het landschap
alsof hij de dieperliggende
lagen doorziet
ervaart,
stap voor stap,
de vroegere onbevangenheid
naar het hedendaagse
het verzekert hem
van ontdekkingsreizen
in het verschiet
"alles verandert
maar het ademen…
Sneeuw
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
596 De wind is guur en koud,
het is net of het je de adem afsnijdt.
Op het pad met al die sneeuw,
is het net of je loopt op fluweel.
Zachtjes ga je voort,
geen mens die je hoort.
En de stilte van het bos met de krakende bomen,
daar zul je elke keer weer terug willen komen.
Om de rust te vinden en waar je je niet op hoeft te winden.…
Een afgeluisterd gesprek
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.040 In de tram wordt plaats genomen
Door een man, die hijgt naar lucht,
En wiens ademen 't geluid maakt
Van een diep en zwaar gezucht.
In haar Amsterdamse taaltje
Zegt alras een burgervrouw:
"Uwé schijnt benauwd te weize!…
De lente - ik sta midden in haar -
poëzie
4.5 met 8 stemmen
3.563 De lente - ik sta midden in haar -
o daar komt ze, daar, daar,
daar vliegt ze op me aan, ze zoent me
ze zoent me, ze zoent me en ze noemt me
haar zoete ademen woord voor woord -
o en daar vliegt ze voort
de honnige, fladderende lente
naar de verte, daar naar de horizonnerige tenten,
de zilveren, zilvervoetige, zilverhandige lente
de…
Boezemkamer.
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
489 IJle spinnenrag vangt stemmen op,
uit de nissen van de boezemkamers,
levend stof opgerakeld door mijn
adem,al hoewel ik lang vertrokken
was, blijven er vage afdrukken achter
op een leeg matras en in alle vragen
die je in de spiegels van mijn ogen las.…
ANCXST EN NOOT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 Waaien driekleurige doeken
Boomblad juicht er opgewonden
Ook luiden er bronzen klokken
Want vandaag dempt men de putten
Waarin kalveren verdronken
Af met fel oranje grond
Jonge handelsgeesten stallen
Hun te kopen waren uit
Of brengen een ochtendhulde
Voor een oud gemeentehuis
Ik ben trouw in nood en dood
En ik hap vergeefs naar adem…
afscheid
hartenkreet
3.8 met 16 stemmen
2.396 Ze werden de mond gesnoerd
Hun hartje viel stil
De handjes werden koud en kil
Hun glimlach werd versteend
De adem verliet hun tere lijfje
Zowel jongens of meisjes
Verlieten het aardse leven
Ze hadden nog veel kunnen beleven.…
Zo droomde zij haar Camelot
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
614 Er bloeide een nieuwe belofte in haar blozend hart
en lichtstralen tekenden een jonge gloed
op haar rozige koontjes
Het beeld had iets vrooms
door het stille ademen
boven het onbeweeglijke meer
Zo droomde zij haar Camelot,
over de koningen van weleer
over riddereer en de hoofse liefde
- even ontwaakt zij, ziet zij de wereld
om haar…
De dag dat de tijd zich vergiste
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
717 Voor Jetske
Dertien was ik
Toen jij op die warme
Voorjaarsavond vrolijk
Op je kinderfietsje
Aan kwam peddelen -
Afkomend op het lawaai
Voor een der beide doelen
En net toen de bal hoog
Werd voorgegeven en 't publiek
Zijn adem inhield in afwachting
Van een schitterende goal
Werd jij op 't kruispunt
Van je leven vol geraakt…
Over de tong
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.735 Slechte adem riekt bepaald niet fris,
vies voedsel slikt hij dus met tegenzin.
Sigarenroken oordeelt hij als ongezond,
dat is een reden dat hij wit beslagen is.
Als keurmeester is hij bepaald niet gek,
wat niet deugt geeft hij spugend over.
Wanneer ik een smerige sigaar rook,
dan gaat hij stinken uit mijn bek.…
Eén dag zonder...
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
629 Ik zal zijn in de wereld, daar waar
geen staat van onvrijheid wil ademen...
ik zal nieuw leven geven, maar vooral
nieuw leven zijn!…
Mijn Reis Naar Jou
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.242 En als ik jou, of liever ons gevonden heb,
zullen wij ademen tot de lucht is teruggekeerd,
wenen tot de zeeën zijn herboren.
Wij zullen samen zijn, als nooit tevoren
en ik zal zorgen dat zelfs God ons vereert.
Wij zullen onze lichamen afstaan, ter ere van het land.
Wij zullen verdwijnen, tot er niets anders is dan zand.…
Mijn kloppend hart
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
621 Maar jouw hart klopt toch zachter zoals ik je adem zie gaan
rest mijn kloppend hart
die mijn hartstocht tegen jou passie vertaald.
Vertrouw mijn circulatie in mij
door mijn kloppend hart
voor jouw kloppende hart.
Het is zuurstofrijk bloed in mijn lichaam
ons keizerrijk voor ons bestaan.
Als licht van de dageraad.…
Wie bij het water staat
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.460 Correcties leveren slechts integraal
een reservaat met eeuwenrijk verhaal:
een afgesneden bocht waar wortels gaan
woekeren en de zuurstof - haal diep, haal
dieper adem - verstikkend werkt. Ruim baan:
een bedding past zich bij het water aan.
-----------------------------------
uit: 'Poëziekrant', jrg 20, 1996.…
Wad, jij verzoent
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
710 waar het water lestig vele monden voedt, je armen die
de vleugels vangen van een vers gesmede slagpin
ik ken je, je hart verscheurt de horizon in
kwelderlijke prachten waar geen zee je onbemind
laat stuiven als de wind voortijdig door de repen
van jouw knoken voert, de misthoorn valt als
de nacht zich vergist in koers naar schemer
je adem…
Overval in bad
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
542 haar gelaat kleurde plots olijfgroen
Ze hoorde ‘t piepen van haar deur
‘t ademen stokte plots in haar keel
Rook ze ineens niet een zweetgeur
ze dreigde te stikken ’t werd teveel
Handen verdwenen onder ’t water
ze wilde gillen, maar was verstijfd
Een stem fluisterde, houd je snater
ik heb jou immers allang ingelijfd
Tien vingers gleden…
Dromend dagreizen.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
744 Uiteindelijk moe gevoeld
legt ze haar gedachten neer
en schrijft haar adem op onzichtbaar papier
het geluk vooruit gelegd
gefocust op een volgende keer !…
Lepeltje, lepeltje
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
713 Dan gaan we lekker knuffelen, eten, kibbelen,
ademen, zoenen. Genieten van het laatste stukje.
Tot God ons weer in het doosje legt.…
Idylle
poëzie
4.2 met 5 stemmen
1.468 Ik voel uw zoete adem gaan
En uw boezem zo warm en zacht,
En langs mijne wangen dartelt stout
Uwe blonde lokkenpracht.
Schoon kind, gij zijt mij als de zon
In de klare, blauwe lucht,
En het is mij of ik de leeuwerik waar
Die juichend tot u ontvlucht.…
Dat Je Sterven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
615 Kon adem halen en het venster sloot-
Je voeten zoenen en je tenen tellen
Telkens tien en 'n keertje negen
In het kronkelen van je knieen in je schoot.
En rennen, vallen en mijn stappen tellen
En hopen kom ik iemand tegen
Die in de scherven van gebroken zinnen
Nog zelveloos een ander kan beminnen
In dorre blaren kleurend in de regen.…
De lente - ik sta midden in haar -
poëzie
3.9 met 11 stemmen
2.014 De lente - ik sta midden in haar -
o daar komt ze daar daar
daar vliegt ze op mij aan, ze zoent me,
ze zoent me, ze zoent me en ze noemt me
haar zoete ademen, woord voor woord;
o en daar vliegt ze voort
de honnege fladderende lente,
daar naar de verte, daar naar de horizonnerige tenten,
de zilveren, zilvervoetige, zilverhandige lente…
Gefluister
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
443 soms na stormen en overdaad
aan water of droogte
is het de nacht die mij sust
tot slapens toe, als de maan dat wil
zo draag ook jij de morgenstond
de dag, maar ook de avond in je ziel
de wegen die wij gaan vallen ooit doodstil
dat is maar voor even, vertelt het leven
jij en ik zijn een enkele spaak
van het aldoor draaiend wiel
en ademen…