7704 resultaten.
De wereld in herkenning
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
779 Warmde zonnepanelen in mijn hand
ving de wind met grote wieken
druppelde regenwater door het mos
liet de lampen branden op wat hout
Ik zie grote walmen zwart
een zee met gebroken water
te veel gesnoeide bomen
het wordt alsmaar later
Schoffelde in het zand
naar sporen uit ’t verleden
’k vond slechts lege flessen wijn
en hier en daar een…
Verloren dagen
netgedicht
4.3 met 30 stemmen
1.593 koele wind verwaait haar zilver
en bolt het blawgeruite schort
ze veegt met blote handen
zwarte aarde in de hoop dat
groen opnieuw geboren wordt
ze kromt haar rug en graaft dieper
trekt brede vorens in het land
plant haar voeten tussen de regels
en poot kleuren in het rulle zand
kijk, ik heb ze allemaal op een rijtje
het is de wereld,…
Rosita.
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
2.367 kastanje bruin krullend haar
blauwe meedogenloze ogen
een babyachtige neus
boven volle paarse lippen
met bijpassende nagels
alles was nog onuitgepakt
in een strakke groene jurk
zwarte fonkelende netkousen
in muiltjes met stilettohak
onder een grote paraplu
bleke sproeten huid
onvolwassen borsten
magere blote billen
gestriemde rug
je…
Zonnegroet...
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
1.562 De kilte van de aarde verdwijnt geruisloos
in donkere spelonken van zwart beton
Een waas van limoen kleurt het aanzicht
Fris nieuw leven ontspringt onder de zon
De warmte knuffelt de aarde vol verleiding
en kust hartstochtelijk de zomerbloemen
Geur van honing en nectar overweldigen
alle bijen die van bloem naar bloem zoemen
De zon laat haar…
Wat sprankjes hoop
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
858 voor even thuis
op slot
de ophaalbrug
ging weer omhoog
ik was kapot
dwaalde hoog
langs de kantelen
torende in uitzicht
op zovelen maar mijn
hart ging naar de krochten
stille kelders waar
om leven werd gevochten
vastgekluisterd aan de
muren die hun zonden in
zwarte schimmels spochtten
toortste in
verlichten bracht
wat sprankjes…
Een gruwelijk besef
hartenkreet
3.4 met 19 stemmen
2.972 lange reis mee
Het besef, voor weken al in mijn hoofd
Drong niet door tot in mijn ziel
Ik kon niet, het niet geloven
Dit verhaal van haar aanstaande dood
En nu, nu ik het net weet
Vult wanhoop mijn hart
En schreeuw ik in stilte
Herinneringen die ik nooit meer vergeet
Mijn zicht wordt langzaam weggenomen
Voortaan leef ik enkel nog in zwarte…
bezinning
hartenkreet
1.5 met 4 stemmen
1.160 Ieder mens verlangt
zo nu en dan
naar bezinning en rust
in de hecktiek
van het bestaan
ons vaak niet
van stilte bewust
doe dan de ogen dicht
laat alles gaan
laat alles los
wat wit is en zwart
en daal eens diep in je hart
loop in gedachten
door een sprookjesachtig bos
ga met jezelf in dialoog
ontdek de kleuren van je
eigen regenboog…
Ingelijst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 geleden verborgen sprookjes
omhoog langs ovale portretten
zoeken donker alwetende ogen
boven minzaam gekrulde lippen
ietwat cynisch naar krassen
het poppetje op de tekening
met onhandige handjes die als harkjes
wijzen naar niets en de bomen
die altijd leken te lachen
staat al op de grond
de lijst is glanzend goud
het potlood was zwart…
Zalige chocoladeletter
netgedicht
3.2 met 30 stemmen
7.542 Hoor...daar klepperen de paardenhoeven
dat zou Sinterklaas wel kunnen zijn
met behulp van zijn Zwarte Pieten
brengt hij suikergoed en marsepein
zakken vol van al dat lekkers
voor zoetekauwers oh zo fijn
voor dames en heren op dieet
echter funest voor de slanke lijn
maar je naam in chocolade
is een zaligheid, ongekend
je smikkelt heerlijk…
Herfst
gedicht
4.1 met 55 stemmen
27.417 Toornige vreugde doet mij rechtop gaan
dwars door de herfstige plantsoenen
waar in het nat verwilderd gras
rillend naast de zwarte plas
een troep verregende kalkoenen
verworpen, onheilspellend staat.
De wind schuift in de glazen wolken
lichtende wakken hemel open
en wervelt glinsterende kolken
omhoog uit gele bladerhopen.…
Drama om gisteren
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.194 die nacht was er een van de meest sombere uren
zo zwart en onpeilbaar diep, een ven waarin een verdwaalde
reiziger verdronk
moeizaam verscheen de ochtend en aan de keukentafel
zat ik lange tijd met verkrampte handen
de hele dag -gisteren- was immers verdwenen
vaak blijft er iets achter, een voetstap in de sneeuw
een lach in een kamer of de…
een grijze oase
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
739 als de woestijn alleen de hitte verdraagt
van dorheid en struiken met stekels
kan ik nog zo hard worden uitgedaagd
en roepen uit een nabije verte
ik zou geen enkele voet kunnen verzetten
of woorden vormen tot vruchtbaar zaad
jouw zinderend zwart zal het beletten
in de schaduw van een grijze oase speel ik
een lied op de gitaar zonder snaren…
Als ijs adert in bevroren ogen
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.127 Als ijs adert in bevroren ogen
en koude angst wurgend
alle liefde dood
Wanneer afgrijzen en weerzinwekkende voel
brandt als vuur in een gesloten hart
en prikkeldraad de huid omvelt
Als haat opzwelt en de keel dichtsnoert
Dan zie je beiden
ieder een kant op gaan
Was eens de liefde mooi en bloeiend
Teloorgang gedoemd
Zwarte bloemen ijzen…
Paardenmolen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
828 Er was een wit paard en een zwart paard,
maar het enige wat ik werkelijk wilde
was er niet:
een vliegtuig waar je niet uit kon vallen,
dat na twee rondjes
zich van de molen losmaakte en
boven het dorp rondvloog,
en dan de wolken in dook.…
zwartgatje
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
859 nooit is echt teveel gezegd
ooit heb ik er één omgelegd
die met zijn tang
zijn vrouw het behang
op joeg op de vlucht na een echt gevecht
het leek alsof ze daarbij vloog
zo snel ging die dame omhoog
ik dacht die schat
vliegt in een zwart gat
terwijl ze me op piepdun draad bedroog
later kreeg ik echt de smoor in
het bleek familie hangmatspin…
De dood omarmen
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
2.018 In diepe angst geworteld
Gaat het loslaten beginnen
Een lichaam dat geboren is
Uit de schoot van de moeder
Wordt weer teruggegeven
Aan de schoot van moeder aarde
In diepe angst geworteld
Niet wetend wat zal gaan komen
Glijdt het lichaam langzaam
Door de sluiers van de dood
Ogen vechten tegen het zwart
De dood sluit geduldig het licht…
poëtische stad
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.259 de eeuwenoude eiken
een schone slaapster op het stille strand
de lommerrijke lanen voor de rijken
de krijtstreep van een dienaar van het land
het meisje met een ijsje in haar hand
dat in Madurodam loopt rond te kijken
Couperus die in brons te wachten staat
en glimlacht om het alledaagse leven
de jonge resident, zo hoog verheven
een zwarte…
Vogels
gedicht
3.4 met 63 stemmen
27.425 Naast een glad en zwart stuk marmer
Rusten door de zon verwarmde
Kopergroene hagedissen.
Soms ziet men een adder glippen
Fraai maar kwalijk om zijn beten
Zigzagzigzag gaan zijn strepen.
't Sieraad dat de bomen dragen
Zijn hun ambergele blaren
En te midden van dit lover
Zitten geelgeveerde vogels.…
Staat van gemoed 1
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.184 de muziek klinkt
als stilte
tussen ons
het ijs is wak
de avond teer
de sjaal waarachter
je verbergt
je schroom
is rood
aangeslagen
papier geeft mij
geen kans
is te vochtig van
voorjaarstranen
filosofie en aspirines
ik smeek je
tot bloedens toe
dan: als zwart poeder
bezink ik tergend traag
val helemaal uiteen
tot je heengaat…
Uitgebloeid
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
2.948 Je handjes zwart,
van papa helpen,
in de bloementuin.
Je oogjes staan zo vragend.
Je hoofdje naar mij opgeheven:
'Mama, ben ik lief?'
Je handjes wroeten in het zand,
jij, papa's kleine hulp.
Je kijkt omhoog,
nee, niemand ziet het.
De roos is nu van jou.
Langzaam loop ik
door het mulle zand.…
KLEUR LICHT
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
979 Kleur licht in je leven
laat zwart en grijs verdwijnen
breng de zon bij de mensen
laat een lach op je gezicht verschijnen.
Gooi af dat gemaakte masker
toon ons je ware gezicht
blijf niet in het donker zitten
zoek op dat helder mooi licht.…
Schimmenspel
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
946 Een zwarte vogel tuurt
in de diepte van de nacht, verscherpt
zijn blik. Een eenzame ster licht even op.
Druppels doorschijnen een bleke maan.
Het is even eeuwen ouder
doch schimmen komen en gaan.…
Trammelant
gedicht
3.2 met 29 stemmen
15.085 er staat geen reclame op de tram
maar lichamen zonder hoofd
misschien is het niet slim
om in te stappen
als de tram met een schok
in beweging komt, de bocht om vliegt
moet ik nog kiezen voor een stoel
die met de graffititekens dan maar
straks gaan de zwarte knoopjes stuk
dan moet je mee met de smalle bestuurster
heen en weer, heen en weer…
Winterengel
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.409 Geluidsdicht afgesloten zwart teer
waarop je liggen ging, met wiegarmen.
Als engel; afdruk mals in ’t holwit.
Hoe roze huid op steenbleke kou.
Ogen als kolen flakkerden weerglans
van bevroren luchten als ijsbergen.
Dan mat je de afstand tussen sprong-
kuilende stappen, sporen tot aan poort
van geluid.…
Dubbelleven
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.419 het borend leven in de appel
was bijna in de beet vergaan
glazuur van glanzend blanke tanden
spiegelde de witte worm
hij trok kronkelend zijn kop in
in stervensangst geheel ontdaan
het was vlak voor de tweede hap pas
dat ik het zwarte puntje van zijn neus zag
vol schrik heb ik de appel weggeworpen
want net als bij de worm
was weg die lust…
Echelle*
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
810 Op dat moment stopte ik
Leunde tegen de balustrade
Haast dodelijk vermoeid
Terwijl muziek mijn
Ademhaling stroomde
Boven de blauw-zwarte fjord
Hingen de wolken rood als bloed en
Tongen van vuur
't Vermoeden dat ik
Slechts en enkel droomde
Mijn vrienden hadden mij
Verlaten en alleen
Trillend van verdriet
Mijn gedachte die
Heel irritant…
Vergeten verleden
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
2.029 Waar de schrille
Schreeuwen wegsterven
In het land van de
Rijzende zon
Dringen herinneringen
Geleidelijk binnen
In de zwarte kamers
Van het vergeten verleden
Waar ijzeren punten
Gedragen door de kempeitai
Geen weerstand
Ondervonden drongen
Ze binnen in het zachte
Omhulsel van wat
In een recent verleden
Ooit een leven was
Waar…
QUEEN VICTORIA
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
535 De weduwe van Windsor zucht
Sinds hij zijn laatste adem blies
Koestert ze een intens verlies
Het rouwen is niet van de lucht
Ze is pro puriteinse tucht
Hult zich decennia in zwart
Gebroken is haar vrouwenhart
Negen maal droeg ze zedig vrucht
Negen maal baarde ze nieuw leven
Ze heeft geschiedenis geschreven
Na ‘t heengaan van haar echtgenoot…
Het weten
netgedicht
4.5 met 16 stemmen
876 schreeuwden
dromen speels bewogen
en kinderen rode appels
uit stoffige bomen toverden
ik ging aan mijn huis voorbij
zag mijn moeder door het raam
en het glas dat ik had verbrijzeld
met mijn kleine vuisten
voor haar, lagen de scherven
nog steeds op het gras in
de achtertuin van het
machteloze krijsen
waar ik mijn kinderstem
in zwarte…
Cocaïne
netgedicht
4.3 met 27 stemmen
1.460 briefje van honderd opgerold
en rondgereikt
begerig, haastig, teugelloos
wordt het zelfvertrouwen
opgesnoven
extatische vreugde, zwoele dansen,
kleurrijke gesprekken,
de nacht is een zilveren wolk en dan
stuiptrekken herkauwen
snotdruipen brallen
eindeloze radeloze leegte
ledematen hangen aan ballonnen
schichtige pupillen
staren zwart…