5922 resultaten.
Rococo
gedicht
2.5 met 2 stemmen
7.929 Gracielijk en licht sterven,
een kleine zucht in de paniers
en 't is niet meer.
die avond heeft men ons
gekleed te bed gelegd,
als in een rose medaillon
voor iedereen te kijk -
en o bepoederde horreur,
het klavecimbel speelt door.
----------------------------------------
uit: 'Een harp op wielen' (1959)…
Afscheidsvisite
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
664 De flodderige urbaniteit achter de rug
Trekken ze arcadisch aan ons netvlies voorbij
Papyrusmoerassen, vulkanische rotslandschappen
En theeplantages om en om als een Hof van Eden
Twee Neushoornvogels klapwiekend in de verte
Zes drommels op een hommelende brommer
Wat lodderig wit vlindergedwarrel
Over het deinende wegdek
En mijmerend in…
ik laat u weten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 als ik dood ga
zal de wind de bladeren
van de bomen het elkaar
al ritselend laten weten
zullen vogels het elkaar
al kwetterend vertellen
dat ze mij nooit mogen vergeten
zullen zeeën woelig baren
zullen rivieren tranen stromen
en kunnen het verdriet niet langer
voor zichzelf bewaren
ben ik dan zo bijzonder
nee want voor ieder mens…
Herinneringen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
851 Waarom kan de tijd niet terug
al was het maar voor even
Dan zou ik toch nog heel vlug
Jou een dikke knuffel geven
Ik zou het niet kunnen laten
met veel humor en een lach
Om nog lang met je te praten
Ik wou dat ik je nog steeds zag
Het is een stil verlangen naar
dierbaren die er niet meer zijn
terugblikkend naar een bewogen jaar
met intens…
knipoog naar boven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
404 geen afscheidswoorden waren er
geen tijd om "tot ziens" te zeggen
weg was je voor wij het wisten
en nog weet niemand waarom
als tranen een trap konden bouwen
of herinneringen mij een weg
dan zou ik naar de hemel lopen
om direct jou terug te halen
ons hart pijnt nog van verdriet
dat in stilte tranen stromen doet
want elke dag meer dan toen…
De tijd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
624 tikt onverminderd
door
niet even
staat hij stil
nu jij
ons ontvallen
bent
veel te vroeg
in de bloei
van jouw
leven
omringt
door liefde
….
en de tijd
tikt onverminderd voort…
De nachten
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
546 Het zijn de nachten
die als loodzware dekens neervallen
terwijl de tijd knaagt aan
een wirwar van gedachten
nog eer je naam geroepen kan worden
scheuren de letters uiteen
stuiteren losgeraakt van elkaar
op het plaveisel van de uren
waarin blijven geloven
als er niets meer is dan het
leeggeplunderde van je wezen?
steeds nadrukkelijker…
Nu de dood spurt zeg ik het je weer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 Liefde kan niet sterven
de stilte zal het je doen ervaren,
ervaren wat te koesteren
wat bewaren is en mag zijn,
al zal het onmeetbare leed
ook altijd voelbaar zijn.
Maar weet liefde,
liefde kan niet sterven,
zelfs als ook het zout van tranen
de herinneringen als wijn
zoals je zelf ook gaat ervaren
uiteindelijk nooit op zullen zijn…
De wandeling
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
622 Laatst liep ik voor heel even
Langs het landschap van mijn leven
Die ik goed had opgeborgen
Achter heuvels had verborgen
Tot ik laatst achter die heuvels keek
Het landschap daar te liggen bleek
Ik was heel even in de schrik
Toen keek ik om me heen en ik
Zag hetzelfde landschap weer
Rook het voor de tweede keer
Hoorde klanken van verleden…
bij mij blijvend
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
512 ik kan tranen vergieten omdat je weg bent
maar glimlach omdat je hebt geleefd
ik kan mijn ogen sluiten en hopen dat je terugkomt
maar openen en om alles te zien wat je nalaat
mijn hart kan leeg zijn omdat ik je niet meer kan zien
maar het is vol van de liefde die je deelde
ik kan morgen de rug toekeren en gisteren leven
maar ik droom…
Eén moment
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
560 ik schilder je levend
met mijn ogen
geniet van het zonlicht
op jouw haar
zie ik dat kleine meisje
stappend met vader
door het hoge gras
madeliefjes stralen
samen rennend langs
de vloedlijn, waar
luchtkastelen ontwaren
in aangelengde zon
Mama ging jou al voor
zij zal geduldig wachten
toch wil ik jou niet kwijt
blijf nog een ogenblik…
warm verdriet
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
423 in vage ochtendmist dool ik rond
op de altijd stille akker van de dood
een buitenplaats vol marmersteen
met daarin toegenegen gegrafeerd
de namen van vele beminde mensen
die naar de eeuwigheid verhuisden
de koud en kille sluier van het gemis
verdunt het zoute verdriet met tranen
met de herinneringen aan de belofte
dat wij het leven graag…
Ongeschoren leven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
462 De dag is een soort ploeger die zaait, leven mag zetten
schoffelt, ploegt en oogsten mag op een zekere dag.
Zou daarboven ook een soort ploeger wonen in de wolken
is dat wat soms ook de onweersbuien aan ons vertolken.
Mijn leven lijkt op een hortensia of haag nog ongeschoren
voor mijn gevoel ben ik weer gisteren opnieuw geboren.
Ik leg vaak…
De crematie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
536 Er zijn torenhoge wolken met grijs en blauwwit
rest hier de vraag: wat vertelt mijn hart deze dag
waarop afscheid nemen voorgoed nog even mag.
Wat vertellen de wolken die ook iets van R.I.P. vertolken.…
Verlatenheid
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
686 In het ooit wat wellicht over jaren arriveert
houdt mij nu even wakker in de nacht,
het toont mij de pracht van eens geëerd
en tal van het beleefde andere eens gedacht.
Nu loop ik even op een ander pad van blijdschap,
zie de grote beer heel anders dan voorheen.
Ik struikel over woorden en vraag dan hoe vind je dat
we waren samen dat intens…
Vogelvlucht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
540 zullen we
als ik je ooit nog zie
het leven waarin ik je nauwelijks zag
in vogelvlucht overdoen
zodat ik jou echt ken, en jij mij
of ken je nu vanwaar jij bent mijn lach
mijn traan, mijn hele wezen
zullen we dan eens praten
elkaar echt ontmoeten
samen lachen
alles inhalen wat we hebben gemist
zul je mij dan begroeten
met heel je…
Vaarwel gekust
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
582 Ik heb haar vaarwel gekust.
Nog voor het krieken van de dag.
Nog voor het zakken van de maan.
Ik dacht: ‘nu gaat het komen’
En toen bleek het al gedaan.…
Treur niet langer om mijn dood
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.056 Treur niet langer om mijn dood
dan 't trage dreunen van de droeve klok
die tijding brengt aan deze lage wereld
dat ik gevlucht ben en bij wormen dwaal:
Neen, als jij deze regel leest, vergeet
de hand die het schreef; om liefdeswil:
Geen droefenis is mijn herinnering waard,
als aan mij denken jouw zoete hoofd ontrust.
O, als jij ooit een…
Eindig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
532 Druk
alle dagen
net niet bezwijken
doorgaan
verantwoordelijkheden
prestaties
dankbaarheid
trots
mijn naam wordt genoemd
doorgaan
noodzaak
raderen moeten draaien
ze draaien snel
dagen
maanden
jaren
glippen voorbij
doorgaan
tot het moment
dat het stopt
persoonlijke spullen
ingepakt
kamer
make over
borrel
toespraak
geklap…
Reiziger bij de droom
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
491 Je staat op uit jouw stilte
in de benauwde binnenkamer
uit het wankele sterfbed
je draagt de modieuze jurk
van jouw hemelse moeder
de buitendeur is een wereld
ver van de zwarte lakens
de twijfel die je hebt getekend
op de muren zonder behang
onzichtbaar blijf je
in jouw verborgen wereld
toen je nog kind was en speelde
heb je…
Vluchtende vlinders
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
551 Het is bijna of je de groene bomen
hebt leren praten, door te luisteren
zo mooi is het bos nu na jouw doodsdrift
waar vlinders ademen in de wind
en ik luister naar jouw woorden
in de stille bossen van mijn dromenland
heeft ieder geschreven woord die speciale klank
van ontheemde kinderen die naar vrijheid snakken
ik lees de zinnen voorzichtig…
zo zal ik zijn
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
493 zomaar kan ik
niet vergeten
er zijn te veel
herinneringen
mijn hoofd, mijn hart
ze doen gewoon
zoals het hoort
ik kan ze niet bedwingen
maar dat hoeft ook niet
even denken aan
even glimlachen om
ik laat het toe
en als het over is
en mijn gedachten
mogen rusten
want ze maken moe
dan weet ik
dat het over gaat
als morgen
de…
Echo van een zomerdroom
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
608 Of ik iets wilde schrijven
voor als je zou ontwaken
in jouw doodskist vroeg je mij
bij wijze van grap op jouw sterfbed
heimwee waaide woedend weg
over zilte stranden van verlangen
in mijn fantasierijke verbeelding
over de zwoele zomeravond
intens was de liefde, warm
het zand als kleding, naakt
was de echo machtig
als een vlinderhart…
Nachtwoud van het oeverland
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
515 Het licht van rust scheen
op gevallen herfstbladeren
alsof ik iets wilde zeggen
voordat je weg zou gaan
te lang had ik gezwegen
bij wijze van eerbied
nieuwe verlangens kwamen
naar het nachtwoud op het oeverland
in mijn verbeelding was het anders
in droeve herfstwind van toen
vreemde geluiden hoorbaar
kalme echo van de nacht
er werd…
Liever
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
682 zwemmend in een bloemenzee
die eigenlijk voor jou bedoeld was
had ik jou liever aan mijn zij
om samen te genieten
van de schoonheid van Moeder natuur
aan wie ik jou te vroeg moest afstaan
natuurlijk was het zelf verkozen
liever had ik een gezonde moeder
die oud had mogen worden in haar eigen cocon…
PAARDENVIJGEN
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
439 Op de zandweg glimmen bruine bollen,
geboren uit de darmen van het rijdier.
Aanstaande geschiedenis, vol vertier
of schrik, schuilt in die geurende drollen.
Een paard nadert, begint bang te dollen.
Plotselinge waarschuwing toont zich hier:
"Al mijn eigen pad, onder streng bestier,"
kwam uit een ander en vreemd ros rollen.
De liefhebber…
Vitale kwast
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
457 De vitale kwast schildert het landschap
zoals een dichter in dromen zou schilderen
aan zee met het uitzicht op de blonde duinen
een glas schuimend bier en een sober palet
hij denkt aan haar en hoe zij is heengegaan
eeuwig onaantastbaar in haar woordenschoonheid
hij denkt aan haar poëzie en aan zijn kwast
iedere beweging doorbreekt de kalme…
Gevallen blad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
445 Toen je plots heenging,
woei de wind je veel te koud,
mijn gevallen blad?…
Voor Allerheiligen en Allerzielen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
696 Gedenkend hen die gingen,
die ooit een naam ontvingen
en nu in ‘t Licht bestaan,
zijn wij nog hier gebleven,
betreurend dat hun leven
met ons nu is gedaan.
We weten hen geborgen;
zoals een nieuwe morgen
weer vreugde brengt in huis,
zo schrijft God alle namen
in liefde weer tezamen
en is voorgoed hun thuis.…
Soms doe ik dat
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
455 'Als ik te lang gezeten had bij jou,
te weerloos en te dicht tegen je aan … '
Soms doe ik dat, te dicht tegen je aan.
Mijn hand op je huid, je hart in m’n oor.
“Ik kan jou dromen,” zei je,
en toen kwam je nog dichter.
Ik had langer kunnen blijven
maar dat heb ik niet gedaan.
Je blijft altijd nog even steken in mijn longen.
Ik hou halt, en…