9635 resultaten.
af
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
550 Met mijn rug naar de zee
loop ik het lange pad af
richting een plek
waarover mij verteld is
vreemde insecten en hagedissen
houden mij nauwlettend in de gaten
de receptie is leeg
alleen het geluid van een brommende
ventilator verstoord de stilte
zo rustig had ik het niet verwacht
u wordt verwacht
wat?…
De nevel voorbij
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.094 schemergrenzen reiken
naar het licht dat werd geroofd uit ogen
van een mens wiens zien zo lief had
tevergeefs
de dood
heeft elke sprank gedoofd
en laat ons achter in een leven zonder
tastend
zoals de horizon
die voor zichzelf ongrijpbaar lijkt
maar vaag een stormzee nog in het oneindig voert
zo drijven wij nu doelloos door de stilte…
Lente
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
464 Donkere dagen vervliegen
voelde mij volkomen verlaten
het is de kilte die langzaam
verdwijnt jouw glimlach
breekt door alle wolken
het grauwe wordt stilletjes
opgelicht ik denk aan je ogen
ze zijn door vreugde bevangen
zie de wind mijn stilte sussen
liefde doet de pijn verdringen
zit onder een roze wolk bedolven
-een nieuwe…
Zichtbaar, hoorbaar
netgedicht
3.0 met 18 stemmen
2.485 jouw lentestem
heeft zich genesteld
als een zichtbare
druppel levenswater
ontwakend als wijsheid
in de ziel van het eeuwig
dromende vlinderkind
reizend met de wiegenwind
op de ondoorgrondelijke
zo wonderlijke weg
in een verscheidenheid
aan vragen, schemervlagen
in de stilte hoor ik
je nog zingen
door tonen van liefde
die in…
Ik Wil
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
491 Je vroeg
Wat wil je
Ik
tegen jou
aan
Zacht
Rustig
Veilig
In ontspanning
In overgave
In open hart
In je armen
Jij
in mijn armen
In elkaars holletje
In zwijgen
In stilte
In slaap
In ontwaken
Met mijn onveilig voelen
Met mijn diepe verlangen
Me veilig voelen
bij jou
In mij
Ik open
nu al
Zo ver
Mijn angst
Zo dichtbij…
Voor het zondagskind
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
493 mag ik in je
landschap dwalen
waar langs zachte heuvels
holle wegen dalen
beukenhagen om
rechtschapenheid vragen
het grint geharkt wordt
voor het zondagskind
waar wind het
klokgelui langs wei en
gaarden draagt de boer
tot rust en eten maant
mag ik bij je zijn
mijn monument van stilte
en natuurlijke geluiden
weg van alle stress…
Laat me mijn ziel kleden
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
781 Laat ze mij dragen in fierheid en stilte,
bewust van haar verlangen en hunker,
drinkend uit een onzichtbare bron.
Laat ze mij helder bewaren en richten
op hoop voor morgen, op liefde en licht.
Doe ze stralen en wenken, doe ze zingen.…
Ziele-luister
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
518 Ze versmelt met haar intimiteit
om het hart te openen voor de stilte
en stopt de draaikolk van gedachten
om de tedere beroering van het huidige moment te beleven
vallend als een druppel in de eeuwigheid.…
Waar is?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
623 Waar was iedereen toen ik in stilte riep
iemand nodig had, niemand die het zag.
Ik vocht tegen het gevoel van eenzaam
zijn, maar het werd niet begrepen.
Het is ook zo moeilijk uit te leggen, als
je mond het steeds maar niet kan zeggen.
Ze ook niet mochten kijken, diep in je hart
omdat het daar heel goed was verpakt.…
De droefrode maan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
624 het was niet
de droefrode maan
die langzaam
boven de bergen verscheen
niet het zachte ruisen
van oude platanen
die rust en stilte
van schemer beaamden
het waren jouw ogen
die glansden van zomer
op het dorpse terras waar
onze lach de spanning verbrak
we dansten en lachten
in een nacht zonder einde
vrijden ludiek de muziek
langs…
Bomenlandschap
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
570 Op ’t oeverland staan de wilgen
nu vrijwel zonder blad, zwijgend
langs de oevers van het spiegelmeer
een zwaan zwemt in grote cirkels
golven verspreiden in afstand
een visser neuriet zacht een lied
je bent niet meer bij me
in liefde of vertrouwen
hoop maar dat je dat inziet
het bomenlandschap
heeft nu behoefte aan stilte
winter aandachtig…
Onzichtbare vriend
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
763 Herfstbomen wuiven zwaarmoedig
onder sombere wolkenkolossen
je aarzelt nog in bewegen
zelfs de stilte is vasthoudend
maar even goed laat je me los
tussen het zwijgen van antwoorden
droom ik
in verloren tijd
zitten jaren onverwerkt verdriet
dat weet je, heb je terug gelezen
in historische boeken, laat je slapen
wat ik moest vergeten…
op eigen kracht
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
713 laten we gaan struinen in het veen
tussen veengras en modder
tot de enkels wegzakken
in een zompig land
onder de schrale zon
in de stilte van de namiddag
komen zintuigen op scherp
alle poriën open
vogels houden zich stil
wij ademen ruimte en elementen
vinden steun aan de wallekant
op eigen kracht
* herziene versie…
Kerkbodedag
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
680 In stilte neem ik me iets voor
maar ’t wordt niet ingelost...
Baggerend door de vette klei
neurie ik bij mijn ronde,
wegherstellers fluiten mee,
zij kennen gezang honderd?!…
bewogen verbeelding
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
610 buiten
zie ik de winter
langzaam sterven
oren tuiten van de stilte
mijn gedachten zwerven
familiefeestjes, polonaises,
monden die bewegen
klanken dringen sterker door
'schön ist die Jugendzeit'
later handen losjes
op de schouders
'smoke gets in your eyes'
allen die vertrokken zijn
schuifelen voorbij
'sie kommt nicht…
Omdat leven leven is
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
741 ik vraag van jou niet meer woorden
van lieveheersbeestjes
als klein gekriebel op mijn armen
toen jij me aardig vond
blauwe vogels
klapwieken nu heen en weer
met mijn transparantheid
en stilte
misschien was daar het wachten op
dat ik de juiste stappen zet
in de pas van ademhalen
omdat leven leven is
in duizend anderen dingen
wat ik…
Hoe dor ook nu nog alles is...
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
559 Maar eerst moet er nog stilte zijn,
verbeiden van wat zich zal tonen
en soms doet dat verlangen pijn -
we schromen daarin lang te wonen;
de bomen zijn al aan ’t herleven,
dus wat geduld, wat meer dan even.…
Verlies wat je niet kunt vinden
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
794 En de stilte die je spreekt steeds wil
vragen wat je nog mag kleuren voordat je eenzaamheid het verteert
en niemand blijft luisteren of vragen
wat je verliezen wilt maar niet in het doolhof
van je geboorte weer
kunt vinden.…
de herinnering blijft
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.164 In een groene oase
door sereenheid en rust omgeven
waar het zonlicht de graven kust
besef je de eindigheid van het leven
waar alleen het gezang van de vogels
de stilte doorbreekt
als het verdriet
zacht tot ons spreekt
dan voel je het gemis
van een dierbaar mens
die er niet meer is
In deze stille oase ontstaat
een moment van bezinning
om…
vier en twintig uur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
598 de stad slaapt immer
de lichte sluimer van de nacht
een taxi met een late vracht
boort lichten in het duister
fluisterstemmen door de muur
een torenklok slaat zeven uur
het eerste uur versterkt het silhouet
van straten,plein,stegen
op de rivier verschijnt uit ochtendnevel
een schip,de motor monotoon,
versterkt de stilte van dit moment…
Als ik mijn oog maar op U sla
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
584 Een laatste knal
verscheurt de stilte,
het oude jaar
heeft afgedaan,
de nieuwe tijden
breken aan,
de bergen in hun
woest bestaan,
de dalen waar ik
door moet gaan,
raken de diepten
van mijn
klein bestaan
----------------
als ik mijn oog
maar op U sla
en met uw schaduw
aan mijn zijde
de grens der tijden
over ga,
dan mag ik rustig…
zoek het antwoord
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
629 ik lees je
het antwoord vertraagt
onzichtbaar voor het oog
dode punten en dagen
gaan voorbij; maanden
van ijzer
hoe schrijf je roest
en gaten waar wind doorheen waait
niet anders
dan een onbetrouwbare afstand
of een presse-papier van stilte
op het hoofd geschetst
ogen, schrijf ik
en schuur en schuur en schuur
tot ik mezelf…
Radiostilten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 De stilte doorbreekt geruisloos de tijd,
de klok zit de gedachte op de huid.
Aan wat komen gaat,
of ooit geweest is.
Aan wat voor de deur staat,
in het volle licht van de duisternis.
Is het beter aan onwetendheid besteed?
Is het beter te weten wat de toekomst zal brengen?
Wakker worden, badend in ’t zweet.…
Gele roos
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
653 Beide handen gaan langzaam
naar het opgestoken haar
verdrietige blikken proberen
het venster te ontwijken
wanneer een spiegel een glimlach
om de vele herinneringen laat zien
speelt een gele roos aan een struik
met de eerste druppels ochtenddauw
haar handen gevouwen bidt zij
in stilte om niet meer vergeten
kijkt zuchtend naar het album…
Wolken donkeren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
560 de wind
fluistert niet meer
maar vlaagt de bomen kaal
wolken donkeren
tot het diepste zwart
regenen leeg uit een vol hart
en ik trotseer
de dovende kleuren
van de herfstgloed
accepteer
verrotting en de dood
met hoop op verder leven
laat de witte deken
van de schepping
mij met rust en stilte dekken
ik zal wachten
tot een nieuwe…
Onaangenaam verdoofd.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Een stilte heerst alom en mensen lijken
Als dingen doofstom.
Hun zintuigen zijn verdoofd en gedachten
Slokken hen op.
Het beloofde land is een illusie voor
Iedereen...
Terwijl hun sporen vervagen tussen het
Kille steen.…
Dodenherdenking.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
756 Stilte voor
alle mensen
en het leed
dat zij
hebben moeten dragen
en nog voelen
na zoveel jaar.
Vier mei
nooit voorbij
want hen
is eeuwig zwijgen
opgelegd.…
Als groen grijs oogt
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
614 een stem vult mijn heelal
met grijs getinte tonen
zij stelen het licht
helpen de dag
niet te verschonen
de boom spreidt zich groen
zo hoog en dichtbij
toch een kleur van morgen
het raast door mijn hoofd
waar ook mijn gemoed
in stilte is opgeborgen
een doffe klank vult mijn heelal
de echo al van morgen
ze telt nu ook…
Trofee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 Door jouw stilte.
Door jouw bezieling.
Leef ik mee.
Het is een berusting.
Onze verbinding.
Mijn eeuwige trofee.…
Schaduwstilte
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
502 Met jouw ademtocht in werkelijkheid
vertrek je zorgelijk uit mijn zongebied
om het schaduwland te betrekken
innemend door dappere drift
in mijn dromen vertolk jij stilte
van afscheid nabij de landsgrenzen
tegen de horizon herschreven
niet uit te wissen in bezinning
door de ruimte van jouw eenvoudige komaf
laat jij de schaduwstilte zwijgen…