27503 resultaten.
OPNIEUW
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
369 Dagen knijpen stilaan toe.
Zo was en is het van nature.
Donker duwt verspreid bijeen.
Waar nog weinig kan, rijpt rust.
Licht betekent zichtbaar,
komt van bronnen, klein, groot,
van schemering tot zonneschijn
en vormen van aangestoken zijn.
Grote bron van licht, ruimte,
altoos present in het heelal,
nadert dra zijn verste verte,
zal keren…
ver uiteen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.112 wij tweeën staan aan beide zijden
beide zijden veruiteen
wij tweeën moeten tevens beiden
naar de andere zijde heen
naar de één roept d'ander schrander,
Hoe komen wij hierover heen?…
suikerzoete plannen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.188 elkaar
Recht in de ogen kunnen kijken
Gaan wij het nog redden, wist ik het maar!…
Zie, eeuwig rustloos...
poëzie
3.9 met 7 stemmen
1.660 Wij zullen iedre slag van 't Noodlot weren;
wij zijn de toekomst, 't heden en 't voorheen;
laat de eeuwen immer wentlen, gaan en keren:
slechts wij bestaan op aarde en anders géén;
en heel het leven zullen wij beheren,
want 't gaat uit ons en 't slaat in òns alleen.
1898…
staan op
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
951 wij moeten door
nep of echt
terecht
dat de elementen overwinnen
jiiiiiiiiiiiiiaaaaaaaaaaaaa…
Wij hoorden 't laatste zuchtje glippen
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.270 Want wij, wij legden ons ter ruste,
Verwonderd, dat wij 't konden doen.
Na twee ontzettend bange dagen
Verkwikte een korte nacht ons toen.
Maar, d' andre morgen bij 't ontwaken,
Als we één slechts zagen van de twee,
Werd zich eerst recht het ouderharte
Bewust van d' omvang van ons wee.…
elk jaar vieren wij jou
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.816 elk jaar
als groen van grauw wint
genieten wij luisterrijk
van de prachtige vrouw
die ooit het meissie was
dat wij pollewop naamden
elk van die jaren
die jij ons geeft
maken de oogst mooier
grootser ook dan magnifiek
nu ook jij de liefde bezit
die wij in jou vieren
van harte…
proestend, proostend en klinkend – van harte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
767 vandaag vergaren zich
jouw vrienden en vriendinnen
in de fijne herinneringen
de gouden draad van jouw leven
die jij ons steeds weer reikt
met blote voeten in het gras
mijmerend aan de waterkant
waar de stroom kabbelt
staan wij stil bij het leven
dat jij en jou liefhebben wil
spetterend en kwetterend
ons de pootjes badend
verhalen wij…
Samenwerking
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
574 onszelf tegen
Dan breekt aan d’ horizon het nacht’lijk duister
De nieuwe dag brengt ons weer het helder licht
Ontdoet ons weer van angst en bange kluister
En wij, wij wandelen weer in ’t helder zicht
Dan zien wij weer elkanders zorg en lasten
En blijven eensgezind niet in ‘t duister tasten.…
MIJN HERINNERING!
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
698 het haardvuur hongert
ik geef het stuk voor stuk,
‘t gekapte hout van de eik,
waarin wij samen,
zo dikwijls klommen,
na schooltijd
terwijl het vuur eet,
genieten wij
van een op eik gelagerde Saint-Amour
en vult warmte
en speels vlammenlicht
onze nu volledig eiken living
alzo,
versmelten wij samen
in de gloeiing en de herinneringen…
Als een dia serie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
432 Al kon je niet dagelijks lachrimpels ontplooien,
ik weet dat wij elkaar nog heel vaak zien en verstaan,
in diverse nachten soms weer naast elkaar staan
al waren wij beide druppels in een grotere oceaan.…
Vakantie
hartenkreet
4.9 met 21 stemmen
525 Wij kijken elkaar aan en jij fluistert zacht
“Ik heb altijd op jou gewacht”.
De komende weken staan in het teken van ons samen
Waarin wij ons meer in de liefde bekwamen.…
Feuillemorte rood
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
414 daar hebben wij het minste
noch geringst vermoeden van
raken wij het leeslint bijster
van de paddenstoelensporen landen wij op zwarte sintels,
ondergrond der 's herenwegen
spartelen al stribbelend
in sluimer van het slinkend schijnsel
in het een na laatst kwartier
van onze metgezellin maan
schimmig in halfduister
landschap, desolaat…
Festina lente; 10. Totaal van het pad (zonder…)
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
345 ‘Wij verstikken onszelf door verkeerd aangeleerde
maniertjes. En als wij dit groepsgewijs doen, noemen
we het cultuur, en moet het beschermd worden voor
invloeden van buitenaf; vooruitschrijdend inzicht is
niet aan ons besteed, wij wentelen liever nog dieper
in de eeuwige stront van anderen en uiteindelijk ook
in dat van onszelf.…
Fluisteringen van een Empaat
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
279 Weet dit: Wij zien je,
en in de stilte van de holte,
eren wij de moed van je hart.…
waar woorden wortel schieten
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
307 wij ontvangen het woord
zoals men water ontvangt
in open handen
niet wantrouwig
niet haastig
wij laten het rusten
op de bodem van ons denken
kijken hoe het bezinkt
of juist blijft drijven
in het licht van de dag
een stem van elders
kan helder zijn
als een klok in de ochtend
wij eren haar klank
dragen haar even met ons mee
zoals…
Koerswijziging
netgedicht
3.0 met 25 stemmen
76 Wij vieren hier de Liefde met ons allen,
omdat wij samen het geluk weer vonden.…
Als zand door de vingers
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
760 En de mensen die hij liefheeft.
Hij sprak vaak in gezegden. Wat hij vaak herhaalde was
'Het werk blijft in de wereld, maar wij gaan eruit!'.
Toch kon ik hem nooit op depressiviteit bespeuren,
vorsend nadenken, dat wel. En hij had een schat aan
kennis over de mensen en de gebeurtenissen om hem heen.
Net als God.…
KOM EENS LANGS
hartenkreet
2.4 met 12 stemmen
2.605 "
uw bezoek is mij zoveel waard
of gewoon een leuke ansichtkaart
het is een teken van buiten
waar in leven mensen fluiten
mensen vol van trotse blijdschap
en vol van goede moed
laat u ziekte bespaard blijven
en kom eens langs, dat doet goed…
pijn
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
2.290 wensen
geen pijn meer onder mensen
leven is een mooie droom
voor hen die lijden
niet zo gewoon…
Vlinder
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
1.149 Gewoon als vlinder op z'n
schouder zitten gaan en hem
zachtjes te vertellen, dat met
al dat bombarderen, mensen opofferen
en vechten,
't met z'n volk zo is gedaan.
Gewoon een vlinder willen zijn,
die gedachten en gevoelens
overbrengen wil.
Maakt dat al die schreeuwende,
vechtende en schietende mensen
misschien wel stil?…
Een clown
netgedicht
2.2 met 20 stemmen
1.362 wat aanslaat bij ’t publiek
Hij leeft er van
Zij klappen dan
En als de clown verdwijnt
En terugkeert in zijn eenzaamheid
Dan zijn de sporen weer verstrooid
Dan is hij ietsje van zijn droefheid kwijt
Hij gaf de mensen grappen en wat vrolijkheid…
Het zal zo'n vaart niet lopen
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.490 Het zal zo'n vaart niet lopen,
zeggen de mensen om mij heen.
Maar elk bouwwerk,
begint bij de eerste steen.…
Nuance
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
865 Respectvolle
Benadering
Mensen in tranen, van geluk
Vele verward, van genot
Maak het verschil…
Nog eens Brasil
netgedicht
3.7 met 34 stemmen
928 Toch ook hier de stille mensen,
harten vol verdriet en pijn
die niet enkel kunnen lachen,
als een kind gelukkig zijn;
maar de dagen en de nachten
gaan voorbij, wie wordt er wijs?…
De zomer is gedicht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
767 Mensen boeken reizen
boeken reizen mensen
naar verre lettergrepen.
Ik bezegel je lippen
lak je vele regels rood,
mijn pen in de aanslag.…
Geen enkel punt
hartenkreet
4.5 met 21 stemmen
1.352 die echtheid niet waarderen
blind kijken door een gekleurde bril
Beter weten door minder te vragen
Dat zijn de mensen die ik niet wil…
Een geur van tabak
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
677 Een geur van tabak is blijven hangen
aan het papier waarin de vorkjes zaten waarmee
in voorbije jaren zoveel mensen taart
of gebak konden eten maar die nu niet meer
door hen gebruikt kunnen worden.
Wat is er gebeurd met deze mensen?
Leven ze nog of
hebben ze intussen het andere land bereikt
waar taart niet meer bestaat?…
Pakken wat je pakken kan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
814 Zo veel mensen in tijdnood,
Een klok zegt niks.
In een samenleving,
Waarin wijzers mensen de baas zijn.
Zo’n grote mensenmassa,
En de wijzerplaat zo klein.
Klokjes in overvloed,
Wat is nou tijd,
Welke loopt nou goed?
Blijf niet vast zitten aan de tijd,
'T is niet belangrijk.…
Vroeger wel... maar nu?
hartenkreet
4.0 met 29 stemmen
2.837 Er zijn mensen die om me geven,
maar ik voel me soms zo alleen.
Vroeger kon ik er wel tegen,
zou dat weer terug komen?
Waar is m'n hoop, m'n leven,
waar zijn al m'n dromen?
Vroeger kon ik er wel tegen,
maar nu ben ik niks meer,
en dat bevestigen die mensen,
telkens, keer op keer...…