5143 resultaten.
kom maar- zei je - kom maar
netgedicht
4.5 met 32 stemmen
1.641 kom maar - zei je - kom maar
kruip maar heel dicht - toe nou maar
in de holte van mijn oksel
klap je vleugels in elkaar
want daarbuiten - ja - daar buiten
dreigt een levensgroot gevaar
daar wacht een kuil een diepe kuil
waarin je vallen kunt
en vallen en vallen
verdrinken
en vallen
heel diep
dieper dan diep
kom nou maar
dan jouw adem…
Verjaardag
poëzie
3.1 met 14 stemmen
4.531 Laat mij, laat mij adem halen:
Waar toch jaagt gij in galop?
Voerman, hou eens even op.
Welk een onafzienbaar end
Hebt gij rustloos afgerend,
Zonder pleistren, zonder pozen,
Over dorens en langs rozen,
Onverdacht op weg en spoor,
Tussen klip en afgrond door!…
De dag van vandaag...
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
598 Ademend
Leven zoals ooit was
Caïrenen en Caïroten. Zeer trots. Waar fier
Op echt hún architectuur
Geschonden neus. Ontwijd gezicht
De Sfinx in Gizeh weet ervan
Voor de piramides gesitueerd
Als wacht voor imposante tombes
Trots bepaald. Warmte hier
Dag van vandaag telt jaren van weleer
Van dag tot dag.…
VERSTILDE HERINNERING
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.464 afwachting van zijn voorgeschreven crematie
Alleen de voetstappen, het grindknarsen
van de banden van de lijkwagen, het schuifelen
van de schoenen naast de baar, de lift-knop,
de ovendeur en ter afsluiting 't opvlammende
vuur, veroorzaakte slechts verstilde geluiden
Het personeel was ook muisstil gebleven
zoals hij had voorgeschreven
had de adem…
Mijn moeder
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
1.030 Ik snakte naar adem en ik weende diep,
dieper dan zijn graf in de natuur.
Mijn oudste broer wreef over mijn rug.
Ik ging met mijn moeder naar de binnenstad
van Assen en zij paste een jas en trui van
beide bijna 400 euro. Ze weet soms van
gekkigheid en verdriet uit gemis niet wat
ze moet doen om die leemte te vullen.…
Wij zijn op weg naar Bethlehem. Een herderslied.
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
2.463 Een os en ezel staan daar ook, hun adem stroomt heel zacht.
Het Kindje voelt de warme lucht en ’t lijkt alsof het lacht.
Wij neuriën een herderslied en hopen dat het Kind geniet.
De engelen zingen ‘Gloria’, de Zonde gaat teniet.
Wij geven ’t Kind een wollen vacht, want ’t is hier veel te koud.…
Antwerpen, stad aan de stroom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
609 Een tikkeltje aamborstig bewoog ze zich voort, dag na lange dag,
desondanks toog ze bij elk ochtendkrieken weer monter aan de slag,
het metrosysteem had met haar metabolisme geen erbarmen,
en de trams kronkelen als wormen door haar darmen,
veel meer hinder ondervond ze van het stinkverkeer, dat haar soms bijkans de adem benam,
zoals een statige…
Corona binnenblijven en in de kast zitten
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
587 Ik vind het echt verschrikkelijk
dat mensen binnen moeten blijven
maar ze zitten nog niet in 'de kast'
waar ik jarenlang in gezeten heb
de kast van mijn verborgen eigen zijn
zowel lichamelijk als ook geestelijk
zo’n kast heeft geen Frans balkonnetje
om even lekker op adem te komen
effentjes frisse lucht te happen
ik zat diep opgesloten…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
599 Zacht blies ze haar levens adem uit.
Langzaam schoof er een wolk voor de zon die haar gezicht verblijde.
Een moeder die je nooit vergeten mag, ook jouw eigen moeder mag je nooit vergeten.…
mijn liefste
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
529 wij naast elkaar
in elke winter en elke zomer
was jij het licht in mijn bestaan
jij bent mijn liefde, mijn enige alles
of het nu regent of stormt
ik ben helemaal van jou
waar ik ook komen of gaan mag
je verdient al mijn liefde
wat er ook gebeurt in dit leven
mijn hart is altijd van jou
altijd weer en overal opnieuw
tot de laatste adem…
Tussen wat was en kan zijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
379 Soms leek het alsof de lucht zelf niet meer wist
hoe ademen moest.
En toch was er ergens muziek -
dof, klein, onvast,
maar levend.
Een kind dat geboren werd.
Een buurvrouw met soep.
Een zin die iemand stuurde toen we dachten vergeten te zijn.…
Hij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
425 achter de coulissen
meer mensen gered
dan hij ooit zal vertellen
hij heeft gangen van gemeenten gezien
met koffiemachines als biechthok
heeft organisaties leren lopen
waar ze eerst alleen maar struikelden
en altijd
als de boel net liep
trok hij zelf weer verder
hij weet hoe zwaar asbest weegt
niet alleen in kilo’s
maar in kopzorgen
in adem…
‘Aperta, Kyparissos!’
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
294 Als wolvenkind gebonden aan de verrukkelijke jacht
bracht ik dagen door in doornstruiken, brandend in de zon
geklommen of hoogstaand duikelend over de einder
ik dacht aan zijn gewei, ons vrije leven, de onmisbaarheid
van lucht, adem als een gegeven, toen in mijn beleving
het onbekende verscheen op speerworpafstand.…
Xantippe en Aspasia
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
421 Velen van ons, onder wie u en ik, hebben weleens, ooit op school wellicht, die ene naam aan de klepel van de grote klok horen bengelen
jengelend, als een eeuwige wederkeer speeldoos, die jardino armonico van unico speelt en arvo's stomvervelende spiegel im spiegel
tot het geluid uiteindelijk deo volente dempend nolens volens wegsterft in de…
ZOMERREGENLIED
poëzie
3.3 met 11 stemmen
4.492 Zware adem. Rust. Bevrediging.
Ik sta midden van het plein,
zó als het plein te midden van der straten kruising ademt,
en ben dit alles nu. Rust.
Denken dat zich een ogenblik vergenoegt te zijn
de gedachteloosheid van 't enige genieten.…
Daar waar de engelen zijn
hartenkreet
2.2 met 17 stemmen
1.831 iedereen sterft van geluk
Twee keer leven, twee keer sterven
Sterven zonder eind
Eindelijk thuis
Eindelijk daar waar de engelen zijn
Niet meer hoeven zoeken naar kracht
Op de wolken voort gedreven
Een onbevangen reis
Vervulde verlangens
Verder dan denken en gevoel
Woelen in de zee van het ongewisse
Varen zonder zeilen en wind
Uitgeblazen adem…
Herinneringen aan jou
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.318 Herinnering aan onze eerste kus
Herinnering aan ons eerste weekend samen
Als een jonge bloem in de ochtenddauw
Ontluikt onze liefde
Onze ontmoetingen zijn heftig
Sommige ochtenden eindeloos
De uren samen veel te kort voorbij
Herinnerend onze eerste nacht
Een glimlach tovert zich op mijn gelaat
Ook nu voel ik jouw handen
Voel ik je adem…
Rotterdam
poëzie
3.6 met 15 stemmen
7.456 Te Rotterdam ben ik geboren
onder de adem van de Maas
en liep in mijn eigen stilte
te midden van het straatgeraas.
Van zwaarbespannen sleperswagens
ben ik er passagier geweest.
Door heel de stad heb ik gezworven
maar aan de kaden toch het meest.…
Een nieuw lied
gedicht
3.8 met 107 stemmen
29.566 lach
Een nieuw lied voor de Heer die de goudvissen goud
En de roodborstjes rood heeft gemaakt
Die de golven der zee, en de bladeren van 't woud
Met zijn vinger heeft aangeraakt
Die de kolibrie schiep, en de adelaar schiep
Het viooltje en de orchidee
Die de schelpen en zwaardvissen liet in het diep
Van dezelfde bedelvende zee
Die zijn adem…
FEBRUARIE
poëzie
4.1 met 11 stemmen
6.690 Enkel de algemene adem.
De jongen die blaast in een mondharmonika! De wind van de stroom.
Over de stad, het land in. De kleine dorpen schommelend. Over de bergen!
Broedergroet aan het volk van over de grenzen!
De wind van onze haven die al de volkeren verfrist.
De muziek van de wind: de bassen onderlijnen door een Internationale!…
PENTHESILEIA
poëzie
4.6 met 9 stemmen
3.863 De bronzen kling
omheuvelt ademend het schemerdal.…
Heimwee (naar iets dat nog staat te gebeuren)
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
573 slaan
in natuurlijke, logische stromen
het water dat dan dromen gaat
en wind die klimt in de bomen
zij is een slang in verzengende hitte
wachtend op de sterrenloze nacht:
roerloos zwoele woorden fluisterend
wevend een lome zonsondergang
een bloedrode gloed, als een jurk
uitwaaierend over alles dat ademt
of dat misschien zou willen ademen…
HET ONWEDER.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
3.642 Hoe natuur zo stil, zo plechtig
Het dartel windje kwijnt,
En lispelt, op een trillend blaadje,
Zijn laatste adem uit!
Geen vogel zingt nu blijde tonen,
Maar zwijgt eerbiedig stil!
De roos, dat sieraad van de maagden,
Hangt treurig naar de grond!
De dag verwisselt zijn gewaden,
Voor 't zwarte kleed des nachts!…
Avondstilte
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.557 eindloos hangt daar hoog en ligt hier neer te dromen,
Te dromen in de vlakte en in het zwijgend woud,
Het woud dat zwijgend rijst met halfverlichte bomen,
Die bomen vormeloos die schijnen eeuwenoud:
Want eeuwenoud is ’t al en meteloos te samen
Als samen stilte ligt en nacht op de natuur,
Natuur, onroerbaar stil waar blad noch bomen aâmen,
Noch de adem…
blauwe Brinta
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
511 om de leugen van Spes te ondergraven
o, Grote Xan der heldendadentralies
beloof ons geen wond’ren
de samoerai ademen zich suf als smurfen
alsof Gandalf ze ooit redden durfde
er is geen reddingsboei te vinden in ‘t wit
schuimen van volgroeide zinnegolven
de opgewarmde boontjes als thuiskomen
humorloos ervaren en volschreeuwen
in ’t kussen…
Elke dag opnieuw
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
481 Ik blijf staan,
adem,
leg een hand op mijn eigen schouder
en zeg: blijf maar bij mij,
we komen er wel.
In een wachtkamer luister ik naar een huisarts
die streng en later zacht kijkt,
en ik leer opnieuw
dat rust geen zwakte is,
maar een vorm van moed.…
Een plekje vinden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
390 Ze hield zich vast aan adem,
aan zwijgen,
aan de dunne draad van hoop
die nog niet was afgescheurd.
Hij zei dat hij iemand kende
die misschien een weg zou weten
door deze onmogelijke gangen.
Op dat moment
werd hij haar held -
niet omdat hij redde,
maar omdat hij nog keek
alsof ze bestond.…
Ik lag te slapen op mijn bed
poëzie
2.8 met 10 stemmen
3.235 Ik legde mij neder op mijn bed
wachtende achterover, met
mijn voeten schuif ik de stille sneeuw
waarin ik lig, de fonklende sneeuw,
die vult rondom mij zijn kristal
mijn hals, mijn armen en het dal
tussen mijn borsten, als ik blaas
sneeuwt over mij een jachtsneeuwgaas,
kristalletjesspel, mijn adem rust,
ze dooien als het vel ze kust…
Tegen en mee
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
1.130 Hij kwam boven en haalde adem.
Diep en luid. En hij zag de zon en voelde haar warmte.
Voorzichtig stapte hij het water uit
met het touw ergens weggestopt.
Soms wilde hij weer kijken
in die wondere diepte,
waar lucht niet leek te bestaan.
Zodat hij kon ervaren
wat het was en hoe het was
en wat hij had gedacht.…
Ik lag te slapen op mijn bed
poëzie
3.4 met 41 stemmen
4.496 Ik legde mij neder op mijn bed
wachtende achterover, met
mijn voeten schuif ik de stille sneeuw
waarin ik lig, de fonklende sneeuw,
die vult rondom mij zijn kristal
mijn hals, mijn armen en het dal
tussen mijn borsten, als ik blaas
sneeuwt over mij een jachtsneeuwgaas,
kristalletjesspel, mijn adem rust,
ze dooien als het vel ze kust…