780 resultaten.
Kosmisch krabje
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
154 Bemoste treden prikkelen buiten
mijn bereik mijn fantasie
Hier is een koning gestorven
en vergeten, een geest heeft hij niet
achtergelaten, een schat misschien
maar je zou alles moeten afbreken
om dat te weten te komen
En zo gaat het ook, langzaam
wortel voor wortel, spriet
voor spriet, druppel voor druppel
regen…
Soms, plots'ling, door mijn Brahmanvrede heen
poëzie
3.8 met 11 stemmen
1.816 Soms, plots'ling, door mijn Brahmanvrede heen,
Schreeuwt als een stervend beest mijn oud verdriet:
Een reuk, een landschap, een herinnerd lied
Roept op naar 't leven, wat gestorven scheen.…
Foto
hartenkreet
2.6 met 12 stemmen
5.019 Ik zie de foto waarop wij staan
mijn zussen en mijn broers
Broer bert is niet daarbij
hij stierf, nog jong
zo plotseling in mei
Onze ouders zijn allang
gestorven, te vroeg
nu ik zoveel vragen heb
Over leven en gewenste
dromen in hun hart
Het lijkt zo lang geleden
soms als vandaag
Dat wij kinderen
aan de lange tafel
vochten om een…
SCHOOL
gedicht
4.2 met 524 stemmen
91.736 Er staan in dit gebouw, in elke klas,
verzuurde dames en verzakte heren
hun lang gestorven wijsheid te dicteren,
wakker gehouden door wat pen-gekras.
De taak van heel dat traag docentenras ?
De vragen van de jeugd te confisqueren,
haar creativiteit elimineren
totdat zij loopt in eender, trage pas.…
MIJN BROER (in herinnering)
hartenkreet
3.2 met 11 stemmen
1.389 Vandaag zou je negenenzestig zijn geworden
helaas mocht dat niet zo zijn
op je achtenveertigste ben je gestorven
na een leven met ziekte en heel veel pijn.
Ik heb je veel te kort gekend
jij was volwassen, ik een kind
en als ik op het kerkhof loop
is er alleen een steen die ik vind.…
Zeemans herfstlied
poëzie
4.1 met 16 stemmen
3.466 Maar het is anders geworden,
Mijn makkers zijn vroeg gestorven
Of in ander alleen - zijn verzworven.
Ik strandde in een dode stad,
Bewandel een eenzaam pad,
Vertrouwd met vergeten graven,
Omspeeld door zieltogende blaren.…
Ou topos
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
608 Hoe leven
vermalen wordt
door het wentelende wiel
dat zoekend en zuchtend
zoals ook liefde zich herhaalt
en ik herhaal
schreeuw jouw naam
over de eindeloze verzameling
aan grafstenen
tot wij, elkander kruisen
in de eeuwig weelderige stad
waar stilte is gestorven
waar leven leeft, werkt en sterft
dag en nacht
ons leidt, in…
KÖLNISCH WASSER
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
560 Een boek; een bijl voor de bevroren zee
Die ik tijdens mijn leven in mij droeg
Een oceaan die zoveel aandacht vroeg
Enkel Milena leefde werkelijk mee
Mijn 4711 zou overlijden
In Ravensbrück; ze had iets aan een nier
Ik was allang gestorven, zocht vertier
In ‘t schrijversparadijs aan gene zijde
Waar ik al mijn verloofdes terug zou zien…
stadsontwikkeling
netgedicht
4.3 met 33 stemmen
1.369 ideale bouwplaats voor kantoren
dat landgoed, nog zo groen, verstild en puur
met rozentuin en perken vol margrieten
een lustoord waar de stadsmens kan genieten
ik denk aan hoge flats (te koop, te huur)
natuur is wreed, de sterksten zullen groeien
ik vegeteer op staal, beton en steen
en woeker mij door al het leven heen
als alles is gestorven…
Ornamenten manen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
1.081 Op fluwelen voeten door velden
van distels met de koude
kalkoen die mijn huid bekruipt
Het honingzoete lekt en druipt
op de mosgedoopte zerken van oude
en prille paden van gestorven helden
De aanblik van het steigerend paard
geschuimd en met ornamenten manen
duizend penselen in zijn staart
sintels vergruizend in volle vaart
over winterpaden…
Eenzaam sterven
hartenkreet
4.3 met 21 stemmen
3.130 Ze lag daar stil
Gezicht geslagen op de grond
Om haar hoofd een plas van bloed
Gestorven in eenzaamheid
Mijn geest herinnert mij zo goed
Ze was net jarig
In de tachtig
Een feest waar niemand nog naar kwam
Alleen de Dood die onbarmhartig
Haar het leven daar ontnam
Om zo te sterven
Zonder naasten
Zonder liefde om je heen
Toont hoe grillig…
Jij bent de weg
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
959 Jouw handen zijn zo moe,
ze omklemmen ieder gemis,
je bent in je tranen gestorven,
in de kilte van je betekenis.
Jouw lijden draagt de stilte mee
de strijd wordt zo doorzichtig ,
geen glimlach verzacht de pijn,
niets lijkt nog evenwichtig.…
achtergebleven
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.477 la Place de Liberté
toen liep ik hier ook
gedwongen mee
unter befehlen
berooid met z'n twee
met nog meer, velen,
wij, schaduwen van schrik
als opgejaagd onteerd vee
ik nader de hel
het plein van ontvoering
de laatste blikken
van herhalende ontroering
de kelen die schreeuwen
onder drukkende verstikking
ingesloten door haast gestorven…
OP HET KERKHOF
poëzie
3.5 met 10 stemmen
3.827 De dode blaren stuiven om de zoden,
Waar bloemen groeiden eens en donzen klaver,
Geboren op een graf en daar gestorven.-
Een spade dragend, het gelaat doorkorven
Van rimpels, stapt een stille dodengraver,
Teken van leven, door de hof der doden.…
diepe weemoed
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
616 ademt
eens stil, vol en vrij
wacht boven het gewelf van de wind
de halmen die beven en op hun knieën vallen
omdat niets meer overblijft, vreemd
aan alles
en aan het landschap, in het zuiden bedekt
vertel over stromen, vertel
over stormen, vlieg rondom
maar verraad mij niet
wanneer ik te lang in woorden
blijf hangen
en al gestorven…
Salierook
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
577 Het lijkt wel alsof je bent gestorven,
misschien is dat ook wel zo
diep in mij.
Ik zie je nog steeds in de weer met je brandende
salie om de lucht te zuiveren, ik stond perplex,
daar ik als helderziende nergens onzuiverheid zag.
Misschien in jou, maar niet in mij.
Heb geregeld dat je op de lijst van beschermde
diersoorten komt.…
Alles spreekt voor zich
gedicht
4.0 met 93 stemmen
13.197 en de wind zegt mij
ga over dit pad
luister hoe het veld zingt
voel de boom
en zie, ze wuift met een blad
zelfs gestorven hout, ginds,
kent de mooiste droom
ook als gij de vlonders betreedt
die in kunstige lijnen
u boven de aarde heffen
zullen waterspiegelende bochten
die weet hebben van komen en gaan
u in het ommetje weer treffen.…
VORSTLOZE WINTER
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
483 Hun geboetseerde stammen zijn bebloed
met verleden, dat zich nòg wil geven
aan des adels gestorven bevelen,
slechts droevig verzinkt, maar steeds schimmig woedt...
De hoge takken, dicht op elkaar gekromd,
omvatten leegte, kil onbewogen,
waarin verslagen geest neerslachtig bromt:
"Wat mag dit oord in de toekomst pogen?…
Langs Vlaanderens wegen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
570 Daar staan, waar hun kind gestorven is
een vader, van onmacht de vuisten gebald,
een moeder, gebroken door droefenis,
daar, bij een kruis langs het koude asfalt.
Terwijl verkeer onverstoorbaar raast
staan ze er stil in wind en regen
her en der, met een bloempje ernaast;
de kruisen langs Vlaanderens wegen.…
Terugblik
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.475 Hoewel je nu gestorven bent,
wil ik je iets vertellen.
Ik weet wel dat het niet meer kan,
alleen in mijn gedachten dan.
Mijn zoon, 't is onze oudste...
hij lijkt zoveel op jou.
Hij toont mij alle dagen,
hoe ik nog van je hou.
Ik denk: "Hij vindt het niet zo leuk."
Ik moet mij maar beheersen.…
Windrijm
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
506 De wind wrikt vergeefs aan zijn bakens, hoe spreekt
men de taal uit waarvan de dichters zijn gestorven?
We willen openbaringen in een zuivere speeltijd, het licht
is het verlangen naar een nachtelijke bruid die mij opslokt.…
Altijd gevaarlijk
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
531 dat mijn armzalige bewakers elke avond bij mij biechten
en ik ervan tweemaal twaalf onvoltooide boeken schrijf
één voor elk verloren uur tot een doodskrans voor de dag
van vrouwen heb ik een ontluisterend vermoeden
zij zijn de mij omringende gehuchten waar dingen gebeuren
ik ben de gehate koning van een laat seizoen
waar elk kind is gestorven…
Spinnend in mijn hart
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
596 Onze beste vriend,
is gestorven.
Mijn oude wijze kater,
leeft niet meer.
Hij heeft me geleerd,
wat aandachtig leven is.
Hij heeft me getoond,
hoe ik moet mediteren.
Jij voelde feilloos aan,
hoe eenzaam ik me voel.
Nooit meer zullen we samen,
gedichten schrijven.
Diep in de nacht,
bij het eeuwig brandend vuur.…
Tilligte vroeger
gedicht
5.0 met 2 stemmen
16.833 Daar ligt de nieuwe wereld in
waarop hij had gehoopt:
zijn zoontje dat gestorven is
voordat het werd gedoopt.
Vader begraaft het kereltje
in ongewijde grond.…
Barvlieg in Blackpool
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
558 Bij Funny Girls het allermeest,
in Bingohal was hij gestorven.
De paardenracen waren voornamer,
zijn praat was vuiler dan in LA,
het in stank beffen ging moeizamer
tussen gebroken benen van prostituee.…
Nieuwe bloei
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 Verlept, gestorven zijn de rozen van weleer
Hun stelen en doornen zijn slechts gebleven
Herinnering rest mij uit hun jonge leven
Hun geuren zo aromatisch en zo teer
Hoe schoon waren hun vormen en hun kleuren
Hoe lief’lijk charmant hun dansen in de wind
Hun glimlach in stralende zon als van een kind
‘t Verdorren van hun schoonheid laat mij treuren…
Voorbij de horizon...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 Al mijn illusies zijn gestorven.
Ik staar verwonderd naar de horizon.
Voorbij de horizon leeft de liefde.
Daar is de bron te vinden.
Daar eindigt ons onbegrepen leven.
Daar, waar het ooit begon.…
María, 18 jaar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
426 kende jouw gevoelens
voor mij, jouw vrije held uit Havana
Hij belde me en gaf het adres
van het mortuarium waar je lag
Ik heb je gekust, jouw voorhoofd
dat ijskoud gloeide op mijn lippen
ik kuste de hand op jouw buik
en ook je witte schoenen, nee
ik kon geen afscheid nemen
Ach María, je liep de rivier in
waar je van liefde bent gestorven…
Kwetsbaar
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
433 Er is een horizon vol zwaartekracht
gestorven in geruchten uit een droomland
alsof er een boot met een vergeten ziel
door het warme zand van de woestijn vaart
alle emoties zijn weer als die van een kind
een geest danst rond kwetsbare schoonheid
maten komen zij aan zij, eenzame wolven
verliefde libellen zweven in die ratio
tussen weifelende…
Nachttoneel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 Wat doen we hier, in dit decor
van gestorven vrede? Dromen we
van laatste meesterzetten?
De boterham en de drankjes zijn echt
de ronde zaal is geen podium
ze werpt een vuurtorenlicht
in lege straten -- een baken
dat nachtvlinders aantrekt
en iedereen waarschuwt
hier weg te blijven…