942 resultaten.
Eens komt de tijd...
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.101 in moeilijke dagen
en tijden van nood
denk je zo dikwijls
ik wil nog niet dood
een hang aan het leven
is mensen bekend
je wilt hier nog blijven
de weg vóór je nog zo onbekend
maar eens komt de tijd
dat je loslaten moet
dan zijn daar de eng'len
die melden: daar is het goed
daar is het zonlicht
daar is het licht
en dan zijn je ogen…
Bode
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
550 Landen is de luchten loslaten
een deel van vrijheid opgeven
de aarde raken vanwaar je ooit
onhandig met misslagen opsteeg
waar de warmte van de moederborst
nog immer nagloeit
door voorjaarsnachten kil en guur
de vacht nog dof en donzig
daar terugkeren, glorieus en machtig
als een geslepen edelsteen
in de kroon van de schepping
is het…
Vijf weken
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
626 Jij kwam, zag en overwon
Overdag lag je te slapen
maar ’s avonds wakker
kwam je tot leven
zette er je nagels in
Amuseerde jij je
met je speelgoedmuis
rondzwieren, loslaten
en apporteren, loskrabben
Wat je intrigeerde
ontdekken wat je kon
in jouw waakzame uren
aan het behang van de muren
Ik zal je missen
raakte min of meer gewend…
Opgelucht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
547 Oude bomen verbergen
hun stille geheimen
tussen de wortels
zolang hun takken
nieuw leven brengen
Langzaam loop ik langs
waterrijk landschap
waar traag de zon
de horizon verwarmt
tot de beklemming
langzaam weer loslaat
ogen gewend raken
aan het heldere licht
ik voel een zucht
slaak een kreet
er is weer leven…
Mystiek gezag
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
515 je zweeft
licht verheven
in het zijn van zen
de spanning van
je huid neemt af
in loslaten en geven
ogen helderen in
blik kijken verrast
mond rondt in een lach
je spiegelt kracht
hebt toch het breekbare
van mystiek gezag
je straalt schoonheid
in een heldere zielewave
zoveel dat niemand je vergeet
ik mag delen in
jouw magisch…
Schoonheid zonder leven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
483 mijn schreeuw
deed het glas breken
duizenden scherven
konden hun vorm vergeten
waaierden rond
vielen als druppels regen
kleuren verspattend
op de marmeren grond
ik zag je ontwaken
bevallig het kristal loslaten
waarmee ik jou had omgeven
in schoonheid zonder leven
heb angst onderdrukt
virtuele bloemen geplukt
om jou te groeten
je…
Een aangeschoten leven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
484 je had de bloesem
hoger ingeschat
bij het loslaten
van jouw jongste tak
haar veerkracht groot
met volle kleur
van wit naar rood
tussen het prille groen
zij wiegde
op warme lentewind
keerde naar licht
en mooie ogen
gaf gevoeligheid
aan woorden
die haar vrouw-zijn
zomers wogen
dit onbezonnen zaad
gaat geen vruchten geven
realiteit…
Omhoog vallen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.002 Het groene hout van olie vergeven
haar in linnen gewikkelde lijk
het kan van iedereen zijn
Brandstapel ontsteken en de hitte
raakt met een klap het gezicht
fakkel valt uit de hand
Er was een tijd dat onze handen
in elkaar grepen als acrobaten
loslaten, salto's maken, vastgrijpen
Onder de vleugels warmte verzamelen…
macht
hartenkreet
3.3 met 34 stemmen
1.897 ik wou dat ik je kon bellen
naar je stem kon luisteren
gewoon over mijn dag kon vertellen
lieve dingen tegen je kon fluisteren
wij samen, jij en ik
maakt mij heel alleen
soms lijkt het of ik stik
kan met mijn gevoel nergens heen
wat is het dat mij niet loslaat
wat is jouw kracht
alsjeblieft, ik moet het weten want
jij hebt mij in je macht…
blauwgrijs geluid
netgedicht
4.3 met 27 stemmen
947 is het dat
wat ik hoor
de honger in mij
om je aan te
raken
of is het nog de onschuld
van september
wanneer bomen spelen
met de lichte geur
van regen
en niet vermoeden
dat de winter hun kleren
zal optillen en dan weer loslaten
stormscheurend in de navel
onbedekt
onder de grijze regenboog
van mijn handen en jouw buik…
Kneus
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
988 Kneus dat ik er ben
dat ik me zo laat gaan
Je zomaar weer opbel
wat doe ik mezelf aan
Loslaten is zo lastig
je zit nog in mijn hart
Hoe dom kan ik zijn
dat ik mezelf weer tart
Ik mis je geur je lichaam
het gevoel van samenzijn
Het geluid van je stem
jou missen doet zo,n pijn
Maar jouw liefde is te klein
want jij bent liever vrij…
Braamtakken
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
683 Ik houd mijn verdriet diep in mij verborgen
als een kluwen stekelige braamtakken
Ik huil niet, ik snik niet, ik klaag niet
Ik moet loslaten
maar blijf haken aan de doorns van mijn verdriet
zodat ze me verscheuren
en ik ineenkrimp van pijn
Ik kijk niet naar binnen
want daar wil ik niet zijn
Ik probeer niets te ontwarren
Wil niks tegenkomen…
sterk zijn
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
532 Loslaten en gaan.
De stap kon ik niet zetten.
Mijn angst werd bedolven.
Door de belofte aan mezelf
kon ik toch duidelijk de kloof
benaderen zonder
uit te schuiven in mijn geschreven lijnen.
De tekst werd begrepen,
de woorden bleven staan.
Gelukkig ik had het beloofd!…
Vliegeren
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
617 Eenzame gedachten loslaten.
Alleen maar denken indien.
Indien dat echt nodig is,
misschien.
Pieker alleen over piekeren.
Laat gedachten waaien.
Waaien met de wind.
Laat je vlieger vliegen.
Laat de vliegers los.
Doe dat niet alleen.
Laten we dat samen doen.
Laat vliegers maar vliegen.
Laat zeilers fijn zeilen gaan.…
Als stof in de wind
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
597 ik loop in een bos
de morgen is nog pril
hoewel het bos ontwaakt
is het nog heerlijk stil
ik kijk naar de lucht
en naar het morgenlicht
ik luister naar het bos
er groeit een gedicht
een gedicht over loslaten
en over eeuwigheid
over afscheid nemen
en leven in geleende tijd
ik leef in mijn later
mijn vroeger is voorbij
alleen herinneringen…
Waar het stil wordt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
569 Ik ben thuis,
niet in de kamer,
maar in het loslaten.…
Bestaan
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
366 Nog voor het loslaten
is er al een scheur,
een nauwelijks zichtbare
verschuiving
waarin haar bestaan
zachter wordt dan
het leven dat haar
omringt,
alsof zij zichzelf
een fractie te laat voelt,
alsof aanwezigheid
niet samenvalt met haar
lichaam
daar,in dat eerste nauwelijks
merkbare moment,
ontstaat iets wat geen
naam krijgt…
Wanneer de herfst kleurt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
16 Goud valt op de grond
rust keert terug in de wind
de aarde ademt
Blad na blad laten de
bomen hun zware zomermantel
vallen zonder protest. Rondom daalt de stilte
neer en wie even vertraagt, voelt de koele bodemadem.
De vroege ochtendwind
draagt de geur van vochtige aarde en
brengt een vleugje vergankelijkheid met zich mee.
Ze nodigt uit…
Gevallen blad
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
23 Een gevallen blad
rust stil in het ochtendgras
de wind weet van niets
Het laat zich niet haasten, dat loslaten
van de tak die het zo lang gedragen heeft.
Het rust nu even in het gras van de tijd,
zonder te vragen waarheen de wind het morgen voert.…
Kwetsbaarheid
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
325 Want in het loslaten
wordt iets groter heel - stilte die niet zwijgt maar ademt door alles heen.…
Waar het hart mag uitademen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
33 Je hebt je groot gehouden,
ook toen je kleiner wilde zijn.
Je legde om wat kwetsbaar was
een ketting, schakel voor schakel,
om niet opnieuw te breken.
Wees zacht voor wat je heeft beschermd.
Er waren dagen
dat je niet anders kon
dan vasthouden,
doorgaan,
de adem hoog bewaren in je borst.
Maar niemand kan een leven lang
alleen maar inademen…
Groot in het kleine
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 Wanneer hij loslaten moet
hetgeen hij grijpen moest.
Wanneer zelfopgebouwd begrip
niet meer begrepen worden kan.
De dichter die niet meer dichten kan.
De man die broos en kwetsbaar werd.
Een vrouw achter haar rollator.
Wat is een mens nog waard
wanneer hij oud geworden is?
Dan zijn we eindelijk geworden
wie we altijd al waren.…
Het mag nog
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
499 Vandaag en morgen mag je mij nog zoenen
de trap naar boven en de keuken boenen,
de vlinderboom en seringen nog even niet snoeien
maar mij nog wel met je voordrachten boeien.
Vandaag mag je mij nog steeds omarmen
met je liefste woorden stralend verwarmen,
nog een blokje omgaan in het licht van de maan
even verliefd met mij bij de kastanjeboom…
Dwarrelblad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
651 Voordat ik loslaat wil ik weten hoe het verder gaat.”
De wind denkt na en sust vervolgens:
“Toekomst laat zich niet bekijken
maar ligt omhuld door tijd daar
waar bestaan niets weet van einde of begin
Al wat leeft en ademt
kiemt en keert.”
En ze liet los in vol vertrouwen…
De wijzer stopt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 De wijzer stopt
en ik doof het avondlicht.
Ragfijn
Rank en sober
Kruipen mijn gedachten
naar een dwalend aangezicht
wat ooit had geklopt
is roemloos gezwicht
Verzachtend
glijdt haar glimlach weg
alsof ze zegt
"doe maar, doof het avondlicht"
de wijzer stopt…
Ons huis
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
465 Al tastend in het verleden loop ik door ons huis.
Ik hoor de stemmen van vroeger,
herken weer dat vertrouwde geluid.
Glij met mijn vingers over de muren,
laat ze rusten bij een deur.
Proef dat vertrouwde,
ruik nog een keer die bekende geur.
Loop door alle kamers,
ten afscheid in de tuin.
Dan voor het laatst de sleutel,
draai hem…
Vind de rivier
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
526 Mijn voeten zijn moe,
mijn hart blijft vragen waar het stroomt, en wie ik word als ik loslaat.
Lucht hangt laag en blauw, als
een zachte belofte die nog niet is verbroken,
vogels schrijven hun richting in stilte. Ik ben geen held,
geen dichter, slechts iemand die leert verdwalen zonder de weg kwijt te zijn.…
De adem van de regen
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
388 Op het groene blad
druppelt zacht de regen neer
stilte draagt gewicht
Eerste druppel stroomt
rustig, bijna aarzelend uit de lucht.
Hij raakt een blad en blijft daar even liggen, alsof
hij twijfelt en verdwijnt daarna weer, alsof hij er nooit is geweest.
Daarna komen er meer,
ieder met een eigen ritme en zwaarte.
De wereld ademt mee, bladeren…
De melancholie van vergankelijkheid
netgedicht
2.2 met 43 stemmen
524 Herfstblad dwarrelt neer
fluistert zacht over de tijd
stilte omarmt land
Avond daalt neer over de
laatste glans van het bos, wind schuift
langs verweerde takken, en elk dwarrelend blad
fluistert over het zacht verglijden dat november met zich meebrengt.
Licht vervaagt sluipend
op natte paden, broos en onherroepelijk,
en ik blijf staan…
Herfsttranen
netgedicht
1.4 met 8 stemmen
447 De
geur van vochtige grond stijgt op, en even voel ik hoe ook in
mij iets loslaat, niet verloren maar opgenomen in de fluistering van de herfst.…