835 resultaten.
Mijn eigen mythe?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Decennia lang las ik
mijn verwondering,
in jouw spiegelschrift,
onomwonden, gestreeld
door onvolkomenheid,
verbaasd over zoveel
wederkerigheid, gegrift
in het schijnsel van het
schoonste uur dat met de
liefdesmantel is gedeeld.…
Eigen Mythe?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
413 Decennia lang las ik
mijn verwondering,
in jouw spiegelschrift,
onomwonden, gestreeld
door onvolkomenheid,
verbaasd over zoveel
wederkerigheid, gegrift
in het schijnsel van het
schoonste uur dat met de
liefdesmantel is gedeeld.…
handen die me groeten
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
3.003 moet ik de zegeningen tellen
die de tijd aan mijn verblijf
geregen heeft heb ik eigenlijk
wel ooit bewust geleefd
handen die me groeten
de verwondering in ontmoeten
ogen die in liefde naar me keken
ben ik kleine dingen soms vergeten
waren ze niet van belang of
plakte ik ze achter het behang
laat ik de balans opmaken
van de dingen die…
groene oase
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
543 zijn- onze
kleine achtertuin ontdeden van de meeste
ooit zelf gelegde plavuizen en tegels
hoe zon en regen onze tuin stilaan een mooie
groene aanblik gaven en wij ons weldra
in een geurende oase waanden
hoe planten en bloemen onstuimig hun plekje
in het zonlicht bevochten en wij de oude tuin
met nieuwe ogen bezagen
hoe pure verwondering…
Wolkenbrij
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
577 Hoe wie wat waar
en hoe ver ik ook kijk
vanaf een duinrand
in de woestijn
hoe wie wat waar
god of joost
zeg het maar
maar bespaar
mij uw luim, god
en jij joost, je gein
wanneer ik mij
tezelfdertijd
weer verwonder
over jullie
extatische
woordenbrij
weet ik alleen niet
hoe ik telkenmale
bij het ogensperren
naar zon maan…
Vlammend Stil
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
436 Het licht smeult zich op
in een zucht van nevel—
as van verwondering
blijft dwarrelen
Een melodie, wees, stort
in het zwijgen van de afgrond—
haar trillingen bloeden
langzaam leeg
Kleur, ontveld,
ademt haar laatste adem uit
in het oor van het niets—
een echo die kleur vergat
Er ligt een grens te sterven
tussen…
Zang, dans en brieven
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
476 Je hebt weer die magische verwondering
van het kind dat in zijn jeugd een vlinder werd
spontaan, frivool in onbevangenheid fladderend
tussen vele bonte bloemen op het bloemenveld
we schrijven brieven over de danswereld
van insecten die weten te ontsnappen
aan de bizarre denkwereld van de mens
we kiezen woorden om onze genegenheid
te vieren…
Nog steeds een paradijs
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
304 Loop langs blauwe zee
volg de stromende rivier
klim op de bergen
daal af in diepe dalen
verwonder je op uitgestrekte velden
of trek door dichte donkere wouden.
Geniet de wereld
de wereld waar je leeft
vol vogels bloemen en vissen
dan zie je weer het paradijs.…
Morgen Pinksteren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
253 Bloesem van het komende,
handschrift van verwondering,
teken van vergeving.
Inspiratie steeds weer,
zwevend over de chaos,
Geest van de Levende.…
In vrijheid word je geboren
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.552 In vrijheid word je geboren
Vol verwondering aanschouw je de wereld om je heen
Alles is nog puur en nieuw
Ontdek je opeens dat je vingers en tenen hebt
Ergens anders, ver weg
Ver van je bedje
Ook daar wordt iemand geboren
Met dezelfde verwondering aanschouwt ook zij haar wereld
Haar omgeving
Ook haar ouders zijn blij met haar komst
Ook…
Nachtelijk schoon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 Deze avond ving de vroege nacht zo duister aan
de hemel kleedde zich in stemmig zwart satijn
waar heldere sterren als rijen lichtjes zijn
die door de kosmos trekken ieder in eigen baan
een universum toch zo onmetelijk groot
wat is een mens om dat te kunnen bevatten
tracht slechts enkel het tal der sterren te schatten
voelt men zich dan niet…
verhaallijn
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.066 niet beslaan vandaag
ogen wijd open en gedachten gespitst op de verte
de nacht versloeg mij niet, ze is een bondgenoot
gaat niet voorbij want schemerhanden strelen nog
heel even, omdat dromen nu geen afscheid nemen
het venster biedt zicht op de toekomst, vingerafdruk
van verleden tijd al weggevaagd, alles heeft een reden
zal telkens verwonderen…
Mild ( voor buurman Gerard )
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.115 verstrooid,
waarmee de aarde is vernist, in
een met druppels getooide mist,
worden beelden opgefrist, winden
verscheuren, de in zout vervilte zee
verbleken of kleuren zon en maan
naar gelang ze ver of dichter bij
ons staan, belichaming van troost,
stuwt levensap van wortels naar
een mensenkroon, omkranst een
zacht gezicht van verwondering…
Voortgang
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
718 is het dan voorbij
ligt de klim nu achter mij
gaat het verder bergaf
richting een grijs dal
een open graf
waarin leven slechts wacht
op het verlossende eind
nee
het is nog lang
geen eeuwige nacht
voor ik ga kwijnen
verdwijnen als in een dikke mist
ontvlamt mijn haard en baart mijn brein
verstilde wolken van verwondering
word…
Ichthyologie
gedicht
4.2 met 17 stemmen
11.877 De vinder weende van verwondering.
Onder zijn ogen lag voor ’t eerst verbonden
de eeuwen onderbroken schakeling.
En allen die om deze vis heenstonden
voelden zich op dat ogenblik verslonden
door de miljoenen jaren achter hen.
Rangorde tussen mens en hagedis
en van de hagedis diep in de stof,
verder dan onze instrumenten reiken.…
Ze kneedt onbreekbaarheid
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
617 Ze kneedt de klei, in ogen
van verwondering door ranke
schoonheid, geroerd door
slanke handen, water gereinigd
uit de schaal van broosheid,
zweet gestileerd in onschuld,
de vorm ontstijgt de ziel
van het creatieve denken, te
zweven in onbreekbaarheid
en licht laat dolen in een
hogere vorm, ontleedt in
betrekkelijkheid en deelt het…
Zo teer en teder
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
602 verleidend
dit beroert, ontroert en verblijdt
deze luister aanstroomt naar m’n hart
ik sta roerloos te kijken
naar dit landelijke "Hof van Eden"
(dat mij tot poëzie dicht kleurig uitgespreid,
wat uit de tuin komt vol tederheden)
alles wordt weer aangeraakt
door de straling van het zonnelicht
wonderrijk geheimzinnig
juist dat is zo 'verwonderlijk…
Sporen van sprookjes
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
550 je bent nooit overladen
met bloemen en grote cadeaus
jij wilt het kleine
verwondering over het fijne
een wolk die
aan de hemel zeilt
krijgt een warme lach
terwijl je ogen zich verblijden
hand in hand
zomaar lopen onder bomen
open plekken ontdekken
sporen van sprookjes op mos
het weidse zicht genieten
in scheiding met de hei
nog…
Zonsondergang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
552 staan
Door 'n wolkendek dat in de lucht verscheen
ligt regenweer nog ver vandaan
Blauwe zoete luchten,met wolken
als gouden vruchten
bestrijken't gebied op 'n enkel moment
verbonden aan tijd,als de zon
zijn weerspiegeling herkent
't Stille water in een frisser jaargetij
is een verstild moment
Van verre af of heel dichtbij
Vol verwondering…
's-Gravenhage
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.732 De rondom groene buurt, het rondom stenen Hout,
Des boers verwondering, al komt hij uit het woud,
Des steêmans steeds vermaak, al komt hij uit de muren,
Der vijanden ontzag, de vrijster van de buren,
Des werelds lekkernij, des hemels welgeval.
Is 't daarmee al gezegd, zo ben ik meer dan al.…
Als vogellijnen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
669 ik roep de vogels mijn lief
vol nijver en egard
zoeken ze een heem in de gaard
welluidend, of verwonderlijk stil
vertoeven ze er vol appetijt
toch zo broos, in kwetsbaarheid
zoals ook wij mijn lief
twisten met de tegenwind
tuimelen, rondgaan in het labyrint
als de nacht het donker legt
over de takken van de linden
zal de uil er zijn…
Ode aan het menselijk brein
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
512 Zelf grootmeester,
Geef jij kundig
Commentaar bij
Elk toernooi dat
Er toe doet -
Nu de twee
Beste schakers
Van de wereld
Met elkaar het
Duel aangaan, vertel
Jij dat de computer
Twee miljoen opties
Per seconde selecteert -
Tot je verwondering
Moet je constateren
Dat als het er echt
Toe doet het menselijk
Brein de alom…
Een mythe?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
481 Decennia lang las ik
mijn verwondering,
in jouw spiegelschrift,
onomwonden, gestreeld
door onvolkomenheid,
verbaasd over zoveel
wederkerigheid, gegrift
in een lichtstraal van het
schoonste vuur dat met de
liefdesmantel is gedeeld.…
Een stukje aarde
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
545 jij hebt
in je ogen en
lach iets in mij
laten ontwaken
dat ik daarna in
grote verwondering
als kleinood bij
mij mocht dragen
zonder dat ik
precies wist wat
het licht was dat
in jouw ogen een
spannende boodschap
flitste met warmte
in de meest zachte
en subtiele kleuren
in een lach die
wij samen deelden
zo voelden en
ontdekten…
Verjaring
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
589 Verwonder in je eigen loop,
het mooist wat men kon geven,
was houvast in je eigen hoop..…
Philosophers Stone
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
619 Kan een gedicht een wrede daad verhinderen
Een einde maken aan het strijdtoneel
Een medicijn zijn, ziekte en leed verminderen
Of wordt een woord, een vers, nooit substantieel
Gaat een gedicht ooit verder dan verwonderen
Zijn geest en lichaam samen één geheel
Hoort het bij dichters om zich af te zonderen
Of zijn zij een onmisbaar onderdeel…
bovenzinnelijke zoen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 ontwricht
symbolisch lijkt logisch
uitbeelden maakt waar
veel moeilijke woorden
klinken soms raar
metafysica, gaat iedere zin te boven
metamorfose, voor herschepping gekozen
metafoor, vergelijkingsbeeldspraak
die blik in je ogen, het was meteen raak
lekker luierend liggen lezen
even nergens mee bezig wezen
hilarisch bewonderen in verwonderend…
Bloemrijke overpeinzing
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
491 Ik ben vol
verwondering over de levensbron,
die mij nimmer vergat.
Het zonlicht verzendt
zijn stralen voorbij muren.
Vergeet nimmer het bloemenhart,
dat boven het maaiveld komt turen.
Zal ik verder klimmen tegen het zonlicht in?
Ik zal het overdenken met gepaste zin.…
Zwijgend leren leven
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
579 afscheidsgedicht dat jij schreef
over de grachten in het niemandsland
waar verdwaasde weeskinderen zoeken
naar de spiegel van de kalme horizon
en weet je, in mijn kleine wereld
blijf ik in gedachten alles lezen
wat jij ons in broze woorden toevertrouwde
in de doodsangst van jouw benauwde leven
altijd samen op weg naar nergens
ons verwonderen…
lijnen die het leven schreef
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.692 tijd tot reis
terwijl de steden in
het groen vergleden
reed de wolkenzee
al spattend met ons mee
we streken zacht
door plukjes haar
streelden mond en
ogen, zo vervormbaar,
dat lachen weer
gezicht kreeg met elkaar
handen vonden vingers
raakten aan de lijnen
die het leven schreef
een ontmoeten in verbazing
herkennen in verwondering…