593 resultaten.
EKSTERS EN RINGEN IN JE STEM
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
703 jouw stem is een donker water, waarin
zilveren spiegels
boten met gehesen zeilen, de belofte
van verre eilanden
je stem is de dood die ik vergeef, de klok
aan de hals van een kruis
naar de stad loopt een woestijn, straten
herinneren zich niet zichzelf
in je stem worden zonen overhoop gestoken,
en huilen alle moeders
je stem is het…
Pavement Picasso in Rotterdam
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
741 Gaat de Beurstraverse normaliter gevat
al voor Koopgoot door laag en bijzonder
bij wolkbreuken wordt het één pot nat
zeker met veel verdieping er nog onder
Julian Beever wereld beroemd die stoeptekenaar
kalkt aan afgronden onder zeil in de regen
houdt voor veel volk water bij wat af is tegen
vandaag komt de klus naar hij zegt nog klaar…
Verzuurd?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
585 Vergeten tijd ligt
achter ons, in angst
baren we het leven,
tussen geboorte en
de eindigheid, we zijn
schipbreukelingen van
de hemel en de diepten
van de zee, we zijn het
ontgonnen land, borelingen
uit de eierstokken van de
zon en maan, de horizon lijkt
verder, zeilen bollen minder,
blouses minder wit, hét
ontbrekende in de volheid…
Jij bent
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
529 bent het meisje dat lachend de deur opende
‘Welkom’ zei en mij in je leven binnen liet
Jij bent de mond waardoor ik wil lachen, praten en zoenen
De ogen waardoor ik naar mijzelf leerde kijken
Jij bent de zon die warmt, brandt, mijn leven kleurt
De regen, die mij laat voelen en doet groeien
Jij bent de wind die blaast in mijn kleine zeilen…
van zwanen en van wilgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
253 in de wilg
waar het water de wortels met zilver beslaat
de zwaan is een koning van marmer en trots
die traag door de diepe rivierkuilen gaat
groen is het woud in zijn knoestige vuist
het sap dat omhoog door de twijgen stijgt
terwijl het lied van de wind in de bladeren ruist
en de stroom het geduld van de aarde vertaalt
ze drijven als zeilen…
Waar droogte huilde
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.140 toebehoort
hoog boven mij spreidde ik armen
vroeg erbarmen aan overvolle zeeën
schreeuwde de wind tot stormkracht
en brak golven hitte snel in tweeën
gesloten ben ik op de rand gaan rusten
met de eindeloze verte in mijn hand
zag de stroom sijpelen tussen breuken
tot hij schuimend uitbarstte over land
netten vingen het water en haar vis
zeilen…
zoveel moois
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
1.226 zoveel moois op deze wereld
ik verbaas me erover
als ik die beelden zie op tv
luxe schepen doorklieven golven
dieprode kleuren van zeilen
het prachtig blauw van de zee
de snelheid van het leven
een vliegtuig komt los van de grond
verdwijnt achter wolkenmassa's
het blauwe heelal verblindt
haar schoonheid stilt mijn stem
een vrouw rekent…
oliebaron in de ijstijd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.069 hoekig over scherven
een dek dat knispert, de doffe speklaag
onder de ribben van een rubberzool
dit is het late antwoord op de iele schicht
in deze diepvrieslucht wil geen vezel bederven
de zeebonk veegt het kristalpoeder van de stoppels
duikt gapend in het donker dons van de kajuit
knieschijven in de klem van een eeltige klauw
het zeil…
Fietstocht I
poëzie
3.6 met 5 stemmen
3.593 Wie nu niet voelt de hoop in zich
Worden tot een wil onhoudbaar en ontstuimig,
Een wil: zonder verwijlen
De Lente door te ijlen;
Wie nu niet kon
Z’n nieuwe witheid laten varen
Langs de jonge hartstochtblaren
Van ’n witte zeilen-zon;
Die is een man zo koud
Gelijk de Winter, en zo oud.…
Iphigenia gedood door Euriplates
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 (Woedend waanzinnig verlaat Euriplates Thira, zeil zettende naar de berg Ida op Kreta, de woonstee van Zeus.)
(Uit: “Euriplates op Ida”)…
De storm der gedachten
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
602 Ik hijs de zeilen van de nacht
en dein zachtjes mee
op het kabbelen van het laatste uur
Op het middelpunt der Aarde
draai ik om het kookpunt en de zweren
heen
daar schend ik het zere been
de tere wonde en iets van waarde
torn ik aan de gulheid van
de drukkende kracht der zwaarte
Hier keert het tij, hel ik tegen slagzij aan
Woest…
zomer op het land
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
524 zee is een zoutwater bak
het schip een blauw plaatje
aan de einder geplakt
de zon brandt een kus op roerig stuivende
kinderen ze vieren valken aan de hand die
bovenaan weg duiken de vleugels uitslaan
badgasten luieren in een slaapkamer
het bed is het strand door hun halfslaap
drijven wolken zeeanemonen
roodwit aan de rand
een zeil…
IJspret
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
608 Ik wordt wakker met rijp op de dekens
het heeft hard gevroren deze nacht
de ijsbloemen zijn de laatste tekens
vandaag wordt ik op het ijs verwacht
van de warmte, op het koude zeil
mijn sokken zijn weer eens zoek
schoon ondergoed na de dagelijkse teil
gevolgd door een corduroy broek
de thee staat te dampen in een mok
snel een ontbijt voordat…
Als de Zeemeeuw
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
2.364 droegen wij de mooiste vliegers
aan een lijn ondersteboven
En verdronken wij de schelpen
die de zee zo hebben wou
Ik hield je vast om wie je was
en keek je aan om te geloven
Om te zien hoe lief je ogen
spiegels zochten met het zout
Daar waar de zee geen zee meer was
maar ons iets anders zou beloven
Met de zon op stillend water
witte zeilen…
Date in Urk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
465 Een heel leven
verteld in een uur
onder een parasol
een leven bol en vol hulp,
van ergens in rollen
en ja de reizen van je vrouw
en jouw zeilen, je boot net verkocht
terwijl wij boten zien op het meer,
de lieve meisjes
in geel groen die ons serveren,
aan het einde vertel je
hoe ze de weg afreed.…
Thisbe verhoord
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
621 Vertel mij Thisbe, waar is Pyramus
In Babylon, de Eufraat of de Nijl
Of duikt hij bij Atlantis onder zeil
Zodra de Sun Ra van Thor Heyerdahl
Bij Kreta strandt na Tauros' galgenmaal?…
Levenszee
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
554 Alle zeilen hijsen zodat ze wapperen in
de wind en op die manier me een bepaalde koers laat
varen zonder verdwaald te zijn doordat de hemel ook nog eens slaagt
om boodschappen zonder woorden te spreken die stuk voor stuk mijn hart warm houden.…
De weigeraars
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
228 Zeilen over een zwarte, peilloze oceaan,
op zoek naar nieuwe kusten
om onze vlaggen te planten tussen de sterren.
Maar hoor je nu al de stilte van die kosmos?
Wat blijft er over van de mens die de klok breekt?…
Golven van karmijn
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
5.756 vingers strelen zware oogleden zacht tot wimpersluimer
verweven droombeelden met wolken paarse wentelingen
tot witte wattenbollen verkleven; in een diepe slaap verstillen
de kolkende ziel weekt van zijn om zich bevrijd te verheffen
Deinend in een glooiende zee van vernevelde glinsterende slierten
die bundels maanstralen plooien tot volle zeilen…
Aan de horizon
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
453 Hoe ik me volgeladen schepen en
wapperende zeilen herinner die scheren langs mijn
vloeiende lijn waar ze steeds meer wegvaren met kracht en richting
van wind als vlotte reisbegeleider om op die manier hun bestemming te bereiken.…
In 't kneppelhout
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
754 'k Mag graag in 't kneppelhout verwijlen,
waar kneuters door mijn knoken zeilen.
Daar kust mijn krats,
daar rust mijn frats
van 't snorren van de domme dagen,
van 't porren van de veile vlagen.
In 't kneppelhout is zonneschijn,
daar waar de kneuters zijn.…
Het huis herinnert zich mij.
gedicht
4.0 met 33 stemmen
13.372 Mat en zeil zijn al lang
aan elkaar gehecht.
De trap naar de zolder leeft op
als ik mijn voet erop zet.
Behaaglijk kraakt elke tree:
naar boven m'n kind en naar bed.
En het bed, eens zo groot als een boot
waar ik mij stuurman op wist,
is nu zo groot als het is:
een deken of aardappelkist.…
STOMEN
poëzie
3.6 met 18 stemmen
5.996 Moffen, Polen, Russen,
Zie ik in een week;
Zeil jij ondertussen
Heen en weer naar Sneek.
Wijf! zit niet te pruilen!
Wees toch niet zo dom!
Voordat je uit kunt huilen,
Ben ik al weerom.
Eer de kousen klaar zijn,
Daar je nu aan breit,
Zal ik al weer daar zijn
Met mijn dierbaarheid.…
rust in de daadkracht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
664 het zwarte huis
van verdoemde honden
waar ik geen toegang toe heb
misschien slechts in het parallelle zelf
ergens in de diepte van de slaap
krul ik me als een hondenjong
in de baarmoeder
*
maar het gaat niet goed met de tijd
zij staat in mijn geheugen gegrift
als een bal die aan het rollen gaat
neig ik het vergeelde behang
als een zeil…
De ramp van Moddergat
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
832 visssen
op die grote ruwe zee
en hoewel het eigenlijk niet kon
voeren tweeentwintig schepen mee
Alle blazers en ook de aken
zeilden naar het schollenplat
het was een uur of vijf maar varen
doch iedereen werd koud en nat
Maar de vangst die ging voorspoedig
alle netten zaten barstens vol
de vissers werden overmoedig
stormwind blies de zeilen…
schepen van hout
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 zeilen rennen vol langs touwen
gehesen ontluikend op de wind
vleugels van ganzen die opstijgen
eenmaal de haven verlaten verdwijnt
het land met klaagzang van meeuwen
die boven het wijde zog zweven
na het vertrek niet rijker noch wijzer
de harten gebonden in de lijven van
schepen van hout en mannen van ijzer
het dek rijst op een golf de houten…
Restreis en verder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
352 Gefakkeld en getooid in de funeraire boot;
De wind plooit de zeilen, verwijlend zijn
Wij, onverschrokkenen der tranenliefde,
Onder de verspringende zonnegloedlijn.
De goden gezocht hebbende, dit verzengende,
Wie zijn wij?…
Schiereiland
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.566 Ik hijs een zeil en de wind schokt in de armen,
Wuif, een wapperend lint aan de pink geknoopt.
Zelfs het afscheid verdient sier.
Je verpulvert het brood en de meeuwen lachen.
‘Durvers worden beloond.’
Huiverend klem ik de reling vast.
Nee ik verdraag de afstand, de grijze toon van havens niet meer.…
bloemkoolschandaal
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.180 verhaald dat onz' ome ludo
bijgenaamd d’n slome ludo
krijtte z'n bloemkool
- oh sukkel d' halve zool -
hij voer onder zeilen
ter keur om te veilen
bij het uit stallen
is 'n kooltje gevallen
de meester van de keur
zag water wit van kleur
ludo rood in 't gezicht
werd van bedrog beticht
oom ludo riep meteen
"thuis was-ie nog gewoon…
Over zilveren golven
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
719 met stapels licht
verderop, hier en daar
door kleurgebroken bogen
de levens-golven vloeien wel
op maatgevoel veelstemmig
de wind fluit blijde tonen door het want
evenals hun schippersvrouw
kleine regenbuien trekken
in rap tempo weg
met de wind in de zeilen
zeilt het jacht elegant door het water
op glansgespannen wiekslagen
ik kijk met…