9414 resultaten.
Vroege winter
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
879 Zal ik de lampen vullen met olie
de kruiken met water en vragen om wijn.
Of zal ik vertrouwen en
hopen dat er morgen sneeuw zal zijn.…
Verbloemde waarheid
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
536 de verraderlijkheid van water
is onzichtbaar voor velen
als briljantjes dansen de
kabbelende kopjes voorbij
gracieus lonkt het, daagt 't uit
als de zon hoog aan de hemel
de aantrekkingskracht doet
verheerlijken
zelfs als het kwik gedaald is
doet het menig hart sneller kloppen
om de ijzers onder te binden
met die wonderschone blik…
Visjesvreter.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
565 Breed wiekend
in een traag cadans
is het water
zijn podium
waar de voorstelling
begint, zonder publiek.
De hals geheven
wachtend,
als een concertmeester
op de stilte
dirigerend
naar de sierlijke dans.
Wuivend en wiekend
gaan vleugels draaiend
als pirouette, om
zich op te maken
voor de volgende
schranspartij.…
Betoverend blauw(Griekenland)
netgedicht
4.9 met 60 stemmen
1.210 In dit land
struikel ik niet maar
zie de stenen zingen in de zon
handenvol juwelen
eeuwenoude wijsheid
binnenin de ziel van het zijn
ontstaan door stralen van warmte
lichtjaren ver hier vandaan
gekleurd en gevormd
van vroeger tot nu
en later
door zon, lucht, water
zand en zout
het hart van een steen is niet koud
maar een baken van licht…
Vijfde op de schaal van richters
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
809 Ontbeer de paleizen waar vrouwen hoereren en breng
mij naar de man die water, vuur, aarde en wind
in zijn lemen handen heeft gegrift.
Laat hem kruiken maken, de beloning zal een overwinning zijn.
Wanneer de lans gebroken wordt in hemeltergend licht
zal mijn leger de ramshoorn blazen.
Drager van de kruik, stel mijn bevindingen op schrift…
Als het heeft gesneeuwd
gedicht
3.4 met 22 stemmen
11.300 Als het heeft gesneeuwd schudt de stad haar ziel uit, zoals een hond zichzelf verlost
van water na een duik in de late lente;
wie het schudden wil zien hoeft niet eens op te letten.…
Kokkelkorrels en pekelschuim
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.027 blaast de wind zijn misthoorn
sluit dan de luiken en wees gewaar
dat er wraak door fuiken raast
witte wieven die bedreven
zullen lonken met hun rokken
van doorschijnend filigrein
laverend tussen stam en takken
leggen zij hun wil op aan de wind
die stilvalt voor hun klaagzang
en de dood in ‘t water vindt
wee de zee, met het pekelschuim…
Ardens intermezzo
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
420 meegezogen
waar de vele kroegen als oude kerken openstaan
in de uitgestrektheid van de bossen
waar meer koeien dan mensen zijn
en de honden nog los kunnen lopen
daar telt het wandelen de kilometers niet
alleen de stand van de zon is belangrijk
's avonds daalt de stilte er
als een spin van de zoldering
woorden dansen dan
als muggen op het water…
Woordenzon
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
780 dag de nacht doormidden
breekt, als het duister zich
verslaapt in greppels, beroering
van ruimte in de morgen,zich
te bruskeren met beelden,die ik
reeds al zo lang verzon, me te
voegen naar de dynamiek van
vrije forellen, voorwaartse
sprong in hun beweging, een
opwaartse stroom van zinnen
om mij mee te voeren naar
stilstand water…
Het kan toch zo schoon zijn
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
526 onder het licht van een zwakke lamp
trachtend de roes van liefde te ervaren
vlindert je adem licht
onder de drang naar vertederingen
talmend traag streel ik de muren weg
het ebbend licht drijft op je waterige stem
onstilbare bronnen ontspringen
uit onpeilbare diepten
van verwildering bevrijdt milderen je zuchten
waarna we slapen in elkaar…
De Vrouwenfontein
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
467 Alleen het geluid van het vallende water,
laat zich horen boven de stilte uit.
In de middag gebeurt er iets.
Vrouwen begeven zich naar de fontein.
Ze nemen plaats op de rand,
en kijken door de stralen heen.
Dromerig zijn ze afwezig,
en lijken gelukkig te zijn.
Als de vrouwen de fontein weer verlaten,
zie je de hoop in hun ogen.…
Stervend Sterrenkind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
600 Zij eet de woorden uit jouw mond
-zalige moeder-
geest van verloren beloften,
als antibiotica, altijd
op tijd in de maak
In de pas lopend, verlangt zij
te sterven in jouw schoot
Een blinkende zilverschaal
van schitterend water golft
in het naakt van twee gezichten…
Daarom staart zij jou zo
wezenloos aan als de
broekriem, strak aangehaald…
WACHTEND VOORJAAR
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
424 Het regent almaar;
de beek zonder bedding
stroomt door wijd water.
Madeliefjes in de rijp:
hard en zacht wit door elkaar.
Wieden en harken:
het kleine leven wemelt,
vlucht weg of vergaat.
In ochtendnevel
staan bomen, half verzonken:
ruige eilandjes.
Ritsel op zolder.
Ongedierte? Insluipers?
Vogels doen hun nest.…
wedstrijdje schrijven
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
730 ik zie hier in de annalen
dat je met schrijven
een prijs kunt behalen
en deswege mag blijven
het thema is volwassen
aanmelden via e-mail
ik moet passen
13 euro 50 is mij te veel
het schrijvertje in de sloot
zwiert onnavolgbaar waterkrullen
als Jezus liep over water
dit diertje is klein zo groot
dat het mij met ontzag doet vervullen…
Glazen Muren
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
822 Jouw boodschap zonder doel deed pijn
Zowel fysiek als mentaal
Mijn rots in de branding ging onder water
Mijn lichtpuntje in de duisternis werd gedoofd
Mijn levensvlam werd gedoofd...…
Philippe Croizon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
427 Het staat echt als een paal boven water:
De man die ooit onder stroom kwam te staan
En nu zonder ledematen moet gaan
Nee, die held maakt dus nooit meer zo'n flater!
Philippe draagt nu een wat vreemde outfit
Maar weet dat niemand hem in 't vaarwater zit!
...42-jarige Fransman zwemt zonder armen en benen het Kanaal over.…
verstrooiing
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.571 vele rozen lagen er; maar zeven stonden
fier rechtop
als een saluut in zilt herinneren
verging hun aanblik stiller dan de wind, die vogels droeg
uitgestrooid langs zand en water
zwierf wat as
van wie het was –dat weet ik niet, maar wel
de witte blaadjes die zich bogen
naar de hemel
en dat steeds vervagend spel
van vele zware voeten…
een gesprek
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
1.266 onwerkelijk
hoe stilte het witte daglicht draagt
alsof winter over haar heen groeit
en wenst te horen
dat woorden ongezegd blijven leven
in zijn handschrift
ik loop er heen, de bomen
trager in het water, aan het einde
van het onlangs gestorven huis
het is vandaag, een dag zonder
schaduwen
alles lijkt anders van vorm
*
bloemengeur…
het verharde licht
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
536 wanneer stilte jou niets meer vraagt
het dwarrelen aan de bomen staakt
herfst een steen keilt over het water
onbeschermd en bedoeld voor later
schrijf je dan nog in de taal van liefde
of doe je, geveld, je dromen dicht
windverloren door al wat griefde
in de magerte van dit vergezicht
zal winter koude stemmen brengen
een rouwband dragen…
Gebonden
gedicht
3.0 met 4 stemmen
6.061 Want waartoe gaaft gij dan uw bosschen, heiden,
Uw luchten, wateren en ruime weiden
Den mensch als lokaas van zijn plichten weg?
Het is het woord van velen dat ik zeg.
Er zijn er meer die snakken naar ontkomen,
Wier hart uw zeeën meedraagt in hun droomen.…
gele lentebode
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
559 in de frisse ochtendlucht
zweven lichte klanken
lieflijk, helder hoog
als blauwe regen ranken
kringelen zij omhoog
over het stille water
suizelt een lentewind
bespeelt de lange stengels
van het riet, en zingt
zacht deinend, een wiegelied
hoe zoet vlijt de zon zich
rond de ranke berkenboom
speels zijn de jonge katjes
hangend in de groene…
waterkou
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
644 witte vingerdans
rond elke druppel over glas getrokken
water, zwaar vervloeiend
in elkaar
leven oogt triest door natte ramen
fietsers dragen schimmen, bomen treuren
boven al dat bittere gebeuren
dat leven weet, doch desondanks gewaar
van winterzoet en hazelaar
hun zachte zweem van hoop vervliegt nog
in de zwakke geur van kou, fris als…
over mijn vader
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
3.820 na vijf jaar
nu vaart een visserman voorbij
hij draagt schoenen rond zijn nek
en in zijn handen houdt hij
slechts Latijn
een grote paraplu verbergt de zon
voor even, evenals de regen
valt ze evengoed langszij
het water schittert zijn kristallen glans
als de pas geronnen terugblik
op zijn ogenblauwe lach
deze vijfde sterfdag bloeit…
De aarde slaat terug
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
555 De oogleden nog dichter
dan voorheen om de dodelijke
spraakwaterval te ontwijken, heel de
wereld is kozak en het paard sterft
in het weke ijzererts
een opgeworpen barricade herbergt
slechts nog stedelijke lijken die
in ’t laatste moment nog zwaaiden
met de rode stip en banzai schreeuwden
tegen de opperste vijand – het wassende water
wat…
Is niet meer
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
524 'Laat niet over je lopen'
sarren de verwonde wolken
Dwingen kleuren op
aan het zeezieke meer
etsen hun schaduw in de ondiepte
Het licht dicht geen leed
het scheurt en sleurt
het blauw in smalle gele repen
vurig en angstig
naar het verdronken onderwaterhuis
Tussen tijden en dijken gevangen
rolt het water over mijn sokkel
met branie…
Perpetuum Mobile
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
473 Groen gras over verre velden
struiken zo hier en daar
een boom die geschiedenis vertelt
of een bos vol frisse geuren
een tuin vol weelderige bloemen
park met borders van kleuren
waarin concerten van vogelzang
mensen op bankjes langs paden
rust van water in rivier, meer of beek
geluid van klaterende waterval
wind zacht ruisend door de…
Zomaar een glimlach
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
565 Zomaar een glimlach
naar het oude vrouwtje op de straat
dat moeizaam loopt,
naar de zware roker die het niet kan laten,
naar het kind dat verwonderd is om de regen,
naar de bloemen die dankbaar zijn
om eindelijk wat water,
naar de lindebomen die weldra
weer hun geur verspreiden en me
doen terugdenken aan mijn kinderjaren,
naar de zon die…
De vraag wie ze is
gedicht
3.1 met 19 stemmen
20.142 ze nog steeds die jonge vrouw
die ik ooit voevallig ergens tegenkwam
- maar wie ze is - in mijn hoofd
vind ik haar niet terug
er zijn momenten dat ik ineens weer weet
dat de mens eenzaam is, ook ik
en dat ik naar haar kijk en denk: zij daar
dat is ze, zo zichtbaar, zo sterfelijk
-----------------------------------------
uit: 'Wat water…
Missie Libië
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
477 Oefening spijkers op laag water zoeken.
-----------------------------------------------------
ANP 21 juni 2011 ‘De Nederlandse marine is voor de kust van Libië een onderwaterrobot kwijtgeraakt. Een team van de Defensie Duikgroep verloor door nog onbekende oorzaak het contact met het kostbare Nederlandse apparaat.’…
Onweer
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
692 Maken wij elkaar ontroostbaar
hou ik mezelf als kind op schoot
languit liggen op een draagbaar
en even vrijen met de dood
schreien wij dezelfde tranen
zodra de zielen zijn ontbloot
ver van huizen en van banen
hou ik mezelf als kind op schoot
onze weerzin tegen onweer
dat valse lucht met water hoost
spant regenboog als ommekeer
naar diepe…