5638 resultaten.
L1CHT-SPEL1NG.
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
868 Het noodweer week, en onderdoor de donkere,
zo dikke wolken-dam, dat de avond scheen
gezonken in de vroege middag, blonk er 'n
reep wit-blakende zonne-hemel heen!
De zacht-gelende lamp lijkt vreemd verlaten
van 't schemeren, waar zij de kern van was;
't wit licht slaat binnen!…
Ach hemellawerke
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.712 Dan zonge ik, o vogel, en schaterde ik blij,
en niemand en zou het mij weten,
terwijl ik, aan 't zingen en 't preken, lijk gij,
waar' hoge op de wolken gezeten!
Hei, hemellawerke, mij liefelijk dier,
o, mag er een mens u wat heten,
kom neder, kom neder, kom nader, kom hier,
kom, wil toch een stondeke beten!…
Riek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
649 Als zon en wolken en maan is zij gebleven
als dagelijks deel van ook mijn leven.
Ik hoef geen kwaadaardige zaken te vangen
mag mijn kamers met haar liefde behangen.
Haar als riek zien geeft het recht te bestaan
samen met haar de tuinen door te gaan.…
Pennenvruchten en wierooklucht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 Wat kunnen die wolken wel bekoren is het te horen.
Al heb ik boven niets besteld noch vertolkt te verlangen,
kijk ik uit het venster en zie thans het waterige grijzere weer.
Ik dicht toch deze dag echt liever zonnige trekjes toe,
ben het sterven van zonnestralen en mensen wel moe.…
Onze tuin met kamer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 Ook deze ochtend schoven de wolken alweer voorbij
waanden wij ons bij de blauweregen ontwaakt heel blij.
Dit is de ideale rustige plek om over alles na te denken
wat de dagen ons steeds weer kunnen schenken.
Hier zijn we geen kleurloze figuren in een soort kooi
hier dragen we al die kleuren juist als levenstooi.…
Delvauxesque
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
776 De wolken trekken zich in afschuw af
van het ondermaanse. Je staat hemels besmeurd
en perplex bij de gedachte aan aankomst.
Je wacht jezelf nog toppen tsunami
met je lust aan de voet van het wachten.
Je ziet jezelf naakt voor het raam
in het salon van je weigering.
Het rad dat je draait is de staart
van een pauw van de foor.…
Afscheid van mijn jeugd
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
538 Wolken als witte schapen tekenen af aan een helderblauwe lucht
Een zomerse herfstdag vormt het decor van het afscheid van mijn jeugd
De wind waait speels de bladeren in een wervelende begroeting omhoog
Ja ik weet, jullie lopen met mij mee
Jullie zijn niet meer hier, en toch altijd bij me
Hier heb ik samen met jullie mijn jeugd doorgebracht…
Quick Response
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
476 .
__________________________________
QR-CODE
Stel dat ik Chatbot GPT
deze twee verzen van Gorter
voorlegde in de vragende vorm,
zou hij, zij of het dan ook
als Herman in de wolken zijn?
Is zij als de gouden zonmiddag,
een herfstige laatste biddag
van boomen en het graskruid tot 't zonlicht, hoog boven ze uit?…
Jij bent
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
529 Jij bent de mond waardoor ik wil lachen, praten en zoenen
De ogen waardoor ik naar mijzelf leerde kijken
Jij bent de zon die warmt, brandt, mijn leven kleurt
De regen, die mij laat voelen en doet groeien
Jij bent de wind die blaast in mijn kleine zeilen
De muziek waardoor ik wil zingen en kan dansen
Jij bent de berg die door de wolken…
Een inktzwarte hemel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
472 Zware wolken drijven voorbij,
zie ze gaan ‘under a dark black sky’.
Leven in een waan.
Op een kruispunt in mijn duister sta jij,
een lichtpunt, helder stralend.
Als enige troost in een lege vallei.
Spontaan maar nooit voldaan.
Ach, bleef je maar hier bij mij.
Maar zoals zo vaak,
moest ook jij weer gaan.…
HET VALT
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
514 Haat blaast zwarte wolken naar een barre kust.
Vriendschap keert zich om, verhardt tot lust.
Het herkent zich in het wit van de geraamtes.
Het vindt vrede slechts in tederheid, bij het zachte
wiegen der gladiolen in de geile lentewind, bij
bomen die de hemel blad en tak aanreiken.…
Verloren obsessie.
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
896 ik langs de ragfijne banen
naar de kille aardse zekerheid
mijn uiterlijk wordt bekeken
in de spiegel van eerlijkheid
het kust mijn verbaasde lippen
het kamt mijn verwarde haar
nog twee nachten slapen
ik rij nog drie maal langs
de plek van onze ontmoeting
is het te druk of toch te stil
ik weet het niet meer
er is geen zon en geen wolk…
Daar bij die molen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
601 Een molen in rust
een met het polderlandschap
een bewaarde schat
Wanneer tijd is gekomen dat het
prachtige blauw van hemel vermeerdert waar
zon gezelschap krijgt van steeds minder donkere en grauwe
wolken gelijktijdig zorgt een opkomende wind voor aandacht en verstrooiing.…
Schemerlicht
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
480 Romantische sfeer in open hemel maakt het plaatje
compleet maar het zijn ook de wolken die als ware parade
van goed uitgebalanceerde variëteit, hoeveelheid, unieke smaken
de natuur en het landschap meekleuren, stad onder uitdovend avondlicht.…
Koesteren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 Rondzwervend schrijf ik stukjes
poëzie over ongeëvenaarde pracht die je deelt
met ieder van ons: het uitgestrekte water, de oneindige hemel
met wolken in talloze vormen, en de aarde waaruit telkens nieuw leven ontspruit.…
Het magische uur
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
514 Het is niet alleen gloed die me
aanspreekt maar ook voorbij drijvende wolken
creëren een ongekende harmonieuze sfeer tegelijk wordt het
omliggend glooiende landschap gesluierd in een adembenemend schouwspel.…
ballonvaart
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
555 in azuurblauwe lucht
drijven wolken, zacht als wol
een vlam blaast warmte
in het bollende doek
een mand vol mensen
zweeft langzaam omhoog
hoog genoeg
voor een blik die alles overziet
laag genoeg
om de aarde nog te voelen
de mensen nog te groeten
stilte heerst boven
drukte daar beneden
we varen op adem van de wind
als veertjes zo licht…
Wat de natuur me vertelt
netgedicht
2.3 met 11 stemmen
712 Zelfs de wolken lijken hun
bestemming te vergeten, en ik leer dat ook ik even mag zweven, zonder plan.
Wanneer ik terugkeer, is niets zichtbaar
veranderd — behalve ik. Bomen staan nog steeds, de
lucht blijft zachtblauw, maar in mij is iets verschoven, kalm en onzichtbaar.
De natuur sprak met oneindige aandacht.…
Als schemering wondert
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
535 Het zijn niet enkel tinten die
mij beroeren, maar ook wolken die traag
voorbijdrijven, weven samen met het dalende licht een
fluisterende harmonie die zich ontvouwt over de contouren van het landschap.…
gelukkig is het nog zomer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
628 de gedachten verglijden
als de zomerse wolken
boven de uiterwaarde
stromen als de beken
tussen de platgewaaide
vroeggemaaide velden
door naar de rivier waar
het plezier al van af spat
in aanwakkerende wind
hier vindt helder denken
de oersprong naar diepte
van verdronken verhalen
in alle talen langs oevers
als moeders van woorden…
De adem van de herfst
netgedicht
1.7 met 12 stemmen
304 Het licht breekt door wolken
in vlekken, schaduwen spelen op het natte
mos. Ik adem het vergeten van de zomer in, een stilte die
in mijn oren stroomt en zich vult met het murmelen van vallende bladeren.
Ik loop verder, een stap na stap,
de wereld lijkt te vertragen om mij heen.…
De eenvoud van het leven
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
317 Een onverwachte vogel
vliegt plots op, een voorbijgaande wolk drijft verder, en ik
ben rustig aanwezig in dit weefsel van tijd. De glinsterende zee draagt mij mild.
Wanneer mijn kwetsbaar
hart overspoeld raakt, keer ik terug naar
dit zachte, veilige midden.…
Winterse stilte
netgedicht
1.6 met 13 stemmen
533 Zonnestralen breken voorzichtig
door de wolken, hun licht streelt bevroren
takken en glinstert op het ijs. Mijn gedachten worden
meegevoerd door de stilte, elke ademhaling een gesprek met de winter.
Sneeuwvlokken dwarrelen traag
en onverwacht, hun bewegingen zacht,
zonder haast.…
Stilte van de tijden
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
554 Mijn ogen hef ik naar de lucht
die alles omvat, wolken fluisteren verhalen
die ik stil blijf volgen en voelen. Het pure licht verandert,
de aarde ademt mee met mij; hier vind ik vrede die alles zacht omarmt.…
De oranje blauwe lichtbol
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
357 Ze danst met de wolken, een vrolijk spel, en maakt je blij
En kust de horizon met een gouden gloed,
De wereld ontwaakt, als een betoverend verhaal,
Waarin elke hartslag zijn eigen deugde en moed.…
uit zijn hart
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
280 schepsels die een soort bijrol speelden
verdwenen in de grillen van een later
vermomd als rondkolkend wielwater
de krater moest het echec doorzien
voor godinnen de macht overnamen
onder meer door alle lava te stelpen
doorgaand rond zijn kern te draaien
stromen als de tijd witheet verleggen
die vast vloeiender gloeide dan onder
Venus wolken…
Aan het kind van de kinderen van mijn kinderen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
45 Na een lange reis, over vele jaren
Mijn zoveel achter-, achterkleinkind
Ik hoop dat je gelukkig bent
Ik wens daar jullie een natuur
Zo zuiver en vrij als water van beken van bergen
Als de leven gevende wolken in de lucht
Het licht in de wandel van zon en maan
Alle honger wens ik zo de wereld uit
Alle kinderen uit de oorlog, de oorlog uit…
De stem van de herfst
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
62 De herfstwind zingt zacht
door takken vol verlangen
de stilte luistert
Achter de wolken ademt bleek het ochtendlicht,
de herfst strijkt met koude vingers langs de bomen.
Een huismus laat zijn weemoed achter op een tak,
en raakt een stilte aan die ik niet kan ontlopen.…
Waar de natuur ademt
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
16 In je ademstroom word
ik zacht gedragen: water fluistert, wolken
wiegen, aarde verwarmt. O vrije natuur, waar en wanneer
je ook bent, je bent mijn toevlucht, mijn rust, mijn adem, mijn hart, mijn ziel.…
Onweder
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.389 Onder dit wisselend tij van scherts en roerende weemoed,
Ernstig plannenberaam en vertrouwelijke boezemontlasting,
Trok aan d’ oostelijke hemel een heir van donkere wolken,
Door de dampen gewrocht, die de hitte van de hitte der zon had doen opgaan,
Zwanger van bliksemend vuur en weldadige regen, te samen.…