7969 resultaten.
Spontaan taal, zonder modelcontracten
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
440 Probeer het je maar eens voor te stellen
dat we "daar" dan even proosten met al
die zielen, hun een fatsoenlijke vergoeding
een gemeende zoen, zonder luid te smakken
geven, als dank voor die verworvenheid.
Hun protesten waarderen, nu zeer serieus
te durven vertrouwen op er is veel meer.
Probeer het je maar eens voor te stellen.…
Wachter
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
534 Zou ooit in zijn demonen
's nachts
ontdaan van hun gezicht,
Ondine's stem, de libranimf,
zijn ziel hebben beroerd?
Zou ooit zijn geest zijn overweldigd
door 't mystieke licht
van sterren dat hem lichter maakt
bevrijd van zijn gewicht?…
Ontsproten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 Lopend door de vlakte
mijn wol onder de arm
met wind door de oren
waar de ogen niet stuiten
lezend door de woorden
mijn ziel zelfs bij de hand
met letters door de ogen
waar mijn geest kan gaan
leven is er nog ongekend
gewortelde starre staken
in weer en wind bewogen
mijn passen doen stokken
prozaische droge indruk
stille bronnen in…
Niet iedereen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 gedichten worden geschreven
om van te genieten en
elkaar voor te lezen
maar zoals niet iedereen
bergen op zal klimmen
of in rivieren wildwaterstromen
zal gaan temmen
en sommigen het denken aan vliegen
alleen al het hart doet beklemmen
zo zal niet iedereen die kan lezen
een boodschap verpakt in een
‘echt’ gedicht altijd onderkennen
haar ziel…
het gerucht van de zucht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
495 ik dicht al lang niet meer
geen deuren
geen monden
ik heb oog voor kleuren
soms door het grijs heen
en beluister de klank van jou, de ander
is die nog immer zo koud als steen
of meer te zacht als een veer
neen, ik dicht niet, doch open
als jij mij laat ruiken
aan geuren van jouw ziel
en ontwaar dan soms het vocht,
keer op keer,
van het…
Gedachtenrood
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
486 zacht liep ik
achter je lach
wist dat jij op
mij had gewacht
de paden kleurden
zich gedachtenrood
meanderend in gras
dat spontaan verschoot
uit het ruisen van
bomen kwamen vage
stromen bladmuziek die
neerdaalden als lentelied
ik zag de sprookjes
al van ver en wist dat
jij de sleutel had om ze
hun ziel terug te geven
hand in…
Lied van hoop en liefde
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
419 bewaar ons Heer
voor de zwarte stroom van 't wijde water
dat langs de dorpen spoelt
't trieste lied
tot aan
de lage horizonnen dat uitbreekt in verdriet
en dooft het licht
ziende in 't verschiet
drukken wij onze handen vast ineen
neuriënd 't lied van hoop en liefde
diep in onze ziel
de trooster ons gegeven
belofte van de opgestane…
Kiezersbedrog
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
516 rechts in de leer
Om niet helemáál af te gaan
sluit Waterschap bij Provincie aan
De opkomst is ook dáár miniem
Vijftig min houdt het voor gezien
U mág kiezen maar wees bewust
van geborgde zetels in de trust
Boer en baas winnen altijd
in deze ongelijke strijd
Het slinks goochelen met macht
wordt niet naar buiten gebracht
En u, u arme ziel…
Je bent er niet
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
543 Jij bezit de sleutel tot mijn ziel.
Enkel jij bezit mijn hart,
hopelijk door jou bewaard en gekoesterd
en eeuwig geliefd...
Je weet m’n lief,
ik kan niet voor, noch achter
en dat maakt de pijn niet zachter...
Je blijft me lief...
Onvoorwaardelijk,
onbegrensd door afstand en tijd...
Mis je...
Nu... morgen... altijd...…
Duivels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 Kwaad te wantrouwen
het heeft praatjes en geeft vrijkaartjes
die je na het leven zult bezuren
Je weet wel dat het niet waar is
Het is niet eens van horen zeggen
en lang niet iedereen denkt er zo over
dus zolang het niemand menens wordt
kun je gewoon je gang gaan
hebben de oudere kinderen ontdekt
Wat schaadt Het Kwaad
anders dan de tere ziel…
TROOSTEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 gedoodverfde woorden
die menen weg te kunnen slijpen
jouw intens verdriet
troost rijdt
op het oude paard van tijd
ze komt stapvoets
voorzichtig
soms een stukje in galop
zo verwerk je verdriet
tijd en oude paarden
kun je moeilijk dwingen
om snel te komen
het is jouw tijd van rouw
die moet verstrijken
ik kan je slechts omarmen
zwijgend je ziel…
Koen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
473 bed verlaten
De angst verlammend, akelig kil
In stilte lig ik, snik ik, bid
De engelen
ongenadig
Leven en dood in hun bezit
Het bed voelt koud, mijn wereld klein
Roerloos verbijt
ik de krampen
Onheil spreekt in snijdende pijn
Dan breekt er iets binnen, subtiel
Warm vocht verdrijft
het vleugje hoop
Dierlijk gehuil ontsnapt mijn ziel…
Huilenbalk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
896 dan zoek ik op YouTube
naar orgel-improvisaties
met samenzang niet ritmisch
dan voel ik zo sterk
er is niets veranderd
en er zal niets veranderen
ik troost me met het lef
dat ik dat leven aan durf
ook al vinden velen
dat het wel met me meevalt
ja omdat ik het aandurf
m’n diepste emoties muzikaal te tonen
tonen galmen door m’n ziel…
wanneer jij gaat
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
544 tussen het licht van de lente
en het zwart van de dood
beschrijft het vaarwel
de eeuwige winter
een leven uit het lood
met verlangen naar verlossing
nog in de uitademing
tijdens de laatste tel
hoe kan men sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd
waar jouw ziel is uitgeweken
en de ademende toekomst…
De holle weg
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
386 sloot met
overhangende kanten
die spiegelend
overgaan in
blauwe rimpels
van de zomerlucht
schaduw geeft
wat problemen
door de richting
van het licht dat als
in dromen van alle
kanten lijkt te komen
ieder legt zijn pad
waarbij jij je op
de vlakte houdt
ik koos de holle weg
het sieraad van iedere
landschapsarchitect
wij doeken ziel…
vloeibaar baren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 schoonheid is niet aan te raken
ik ervaar dat met mijn ziel,
een kwetsbaar baken,
die roert, beroert en ontroert
maar altijd is, ook tijdens gemis
immers dan is het vaak zoeken
naar troost of zalven van een wond
dan schenkt een kleur of roept een beeld
dat neigt naar liefde, naar het gebroken nabij
waar de nacht de dag besteelt
het lijkt…
alleen mijn naam
netgedicht
4.3 met 22 stemmen
944 Mijn ziel doorboord
In jouw hand het zwaard
Een leugen voor een leugen
Verraadde jouw aard
De lijn in mijn hart gebroken
Niets werd mij bespaard
Iets wat nooit mocht gebeuren
Was dit het waard?…
Rimpelingen [2]
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
449 Kinderen trekken mij aan
ik wil geraakt worden
hun energie voelen
botsen op mij
en ik wil terugkaatsen
mijn ziel tegen hen aan
duwen als een streling
De bejaarden op de soos raken mij
hun aanwezigheid en hun lach
verwarmen mij, de verstandhouding
de knipoog van een raak woord
de wijsheid van hun rimpels
Ik heb vriendinnen
ik maak…
ik zag en hoorde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
500 ik zag
in jouw getekend gezicht
ook de warmte die sprak,,
aldoor de jaren heen
verspreid over ieder
die echt naar je keek
en op je ziel was gericht
ik zag ook de schreeuw
doorheen een lach
of het stil geween,
je was krachtig en tegelijk
weerloos week
maar sterk was 't licht
dat sprak als je getuigde,
niet altijd
in woorden te…
Karen Carpenter
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
715 Ze zei thans ben ik weldoorvoed
maar ik zoek voedsel voor mijn ziel
want echt waarlijk contact blijft mijn achilleshiel.
Een nachtegaal zong de tweede stem van peace of mind
toen Karen plots verdween.
Maar vrede vond ik pas vanochtend
toen de zon opnieuw verscheen.…
Gespleten aarde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
502 Span niet samen met wie mij niet noemen
jullie geheel anders
maar kijk naar het licht in het blauw
van mijn ogen
tot recht in mijn ziel
in een donker kikkerland dat zich uitstrekt
tot ver over de grenzen
laten we samen het licht ontsteken
ken me
en noem mijn naam
die al een naam had
toen het nog geen vorm had
de vrouw…
Narcistisch zelfvertrouwen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
471 ik heb het
oplaaien van de
branden in je
ogen gezien
de verschroeiende
hitte van het
immense vuur
in je ziel gevoeld
lucht waarde
rond met dood
vermomd als rook
en gloeiende as
zacht brak de
hemel in flitsend
ontladen rolde donder
uit gerafelde gaten
er was geen tijd
en plaats voor angst
het zintuiglijk bereik
herkende…
de overkant
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
684 hij vergroeide met de
tralies en het uitzicht
op een blinde muur
aan de overkant
hij slaat zijn vuisten
niet meer kapot
noch trapt hij
tegen muren
in zijn oren suist de
dood in tergend trage
tijd torst zijn ziel een
onuitwisbare last
diepe rouw balt in hem
samen als hij denkt aan
dat ene ogenblik van
volmaakt kindergeluk…
Het donker ingetogen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
460 je lachte zacht
ik zag voor
het eerst de
binnenkant
van je ziel in
licht contrast
met de
werkelijkheid
waarvoor ik viel
het mystieke
karakter van
vorm en energie-
uitstraling was
leidraad in de
plaatsbepaling
die wij voorzichtig
samen dachten
te gaan delen
ik voelde
de herkenning
in je blik
toenemen en
in het elkaar…
De vrouw, de moeder en het ‘Erbarme Dich’
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
679 Concertgebouw
wachtend op het 2e deel
van de Mattheus Passion
van Johann Sebastiaan Bach
Ze straalt wit uit
en zei uit het niets tegen me
“Mooi hé”
Ik antwoorde en sprak
“Ja mooi hé
Ze sprak vervolgens
“Ik heb gisteren mijn moeder begraven,
ze was 96; ‘Erbarme Dich’ werd er gedraaid,
daar ga ik straks extra naar luisteren
met hart en ziel…
Die raadsels lacht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
377 ja jouw gouden
handen hebben
mijn ziel getild
naar de zon
hebben haar de
essentiële warmte
gegeven om te leven
jij met het vermogen
om mensen samen
de grootsheid van
verbondenheid
te laten voelen
in warme massaliteit
gedragen door geestdrift
ja waar de lyriek van
hart en geest tot
creatieve expansie komt
waarvan de som eindeloos…
open water
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
422 opeens is ze
de spiegel van mijn aangezicht
zij is de zee het meer, mijn meander
wanneer ik zwijg en mijn gevoel
de richtingen absobeert totdat
het grijs van staar zicht keert
tegen het licht van vandaag
het open water, ingesloten door
beperkingen van een
telkens veranderend lot, vandaag
is ze de diepgang en morgen verdampt
haar ziel…
Terug in de tuin
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 Daarginds is een groot veld
waar ik ga zingen
om mijn ziel te bevrijden
Mensen zijn van goud, sterren-
stof in het grote, grote veld
- eindelijk terug in de tuin
'O, mag ik met je mee?
Weg uit de smog!'…
Pakistan , en het andere einde van de wereld
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
556 als een bloem
in een graftombe bloeit
in het trieste uitzicht
koud en eenzaam
in de dagen van ontbering
Een sprankje hoop, de schreeuw
om hulp voor hun nood
dat het verdriet
enigszins kon verzachtten
Terwijl de mensen
aan het andere einde van de wereld
het geweten onderzocht
En de verborgen schuilplaatsen
van hun ziel…
Waar angst regeert
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
414 haar zeggen
het gaat
minder goed
als dat we
gehoopt hadden
de uitkomsten
van onderzoek en
volgen blijven
beneden verwachting
wij adviseren als team
ter voorkoming van
een onverwachte
dood de plaatsing
van een icb controle
die indien nodig
juist die extra
impuls kan geven
om fatale gevolgen
voor te zijn
mijn lichaam ziel…