12331 resultaten.
De huilende vrouw op de trein
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
698 Een vrouw die niemand kent
Maar aan haar stem zijn vast gewend
Van haar zachte inademing en uitademing
Zit ze tussen ons, een treurige eenling
Met de mistig duisternis buiten het raam
En haar gezicht volledig erop nagedaan
Ook al haar gevoelens werden gedeeld
Haar zuiver hart blijft zonder naam en beeld
En wanneer ze stopt, begint ze weer…
De wijzer stopt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 De wijzer stopt
en ik doof het avondlicht.
Ragfijn
Rank en sober
Kruipen mijn gedachten
naar een dwalend aangezicht
wat ooit had geklopt
is roemloos gezwicht
Verzachtend
glijdt haar glimlach weg
alsof ze zegt
"doe maar, doof het avondlicht"
de wijzer stopt…
Terugverlangen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 In de stilte kan ik jou nog horen,
in het donker kan ik jou nog zien.
Jouw liefde in mijn hart verborgen,
keert ooit terug misschien,
Wanneer ik dan opnieuw in jouw ogen mag verdrinken,
zweven op die mooie lach.
Jouw stem weer in mijn oren zal klinken,
die knuffel geven waar ik zo naar smacht.
Echter nu moet ik nog alleen verder dwalen…
Tranenrivier
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
560 Zoveel momenten glijden stil voorbij,
een vluchtig ogenblik, door tijd ontnomen.
We koesteren wat ooit het onze was,
maar toekomst roept ons mee, onstuitbaar stromen.
Kijk niet om, de weg voert altijd door,
de rivier kent geen halt, geen vaste plek.
De wind omarmt ons, fluistert zacht zijn raad,
zijn richting blijft verhuld, een wijd mystiek…
Mijn bitterste uur
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
516 Mijn gouden trofee
bracht ik bij je
argeloos maar trots
je sloeg haar mij uit handen
onwetend, maar genadeloos
ik treur om jouw karakter…
Doorheen de verlaten straten van de stad bij nacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
701 doorheen de verlaten straten van de stad bij nacht
ben ik op weg naar huis, ik, verdwaald reiziger
het is een warme nacht, stil en zonder vijandigheid
en toch broeden eenzaamheid en pijn
donkere plannen van wanhoop en angst
ik ben op weg naar huis, doorheen mijn stad
dwalend in sombernis en gelatenheid
dralend, achtend op een teken van God…
Jij kleine gup
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
672 zo kwam je in ons leven
maar moesten jou veel te vroeg laten gaan
met gebroken hart hebben wij jou aan
Moeder aarde toevertrouwd
daar waar jij vredig lag, tot eergisteren
hebben vreemde handen grafschennis gepleegd
jouw voor altijd laatste rustplek
verstoord, kapot gemaakt
ons hart breekt opnieuw
wat voor onmens doet zoiets
wij gunden jou…
[ We dansen, stampen ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
619 We dansen, stampen
onze tranen de vloer in --
en huilen samen.…
overvloed
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
481 overvloed zit ‘m vaker
in ‘t gebrekkige
van de weinige woorden
waar tsunami’s meestal
tot in elke lettergreep
overlopen
van verzwegen gevoelsoorden
iedere geplaatste strofe
ieder beloofde land
roept vragen op
roept zeeën van ideeën op
zwart en rood en…
de dood
’t einde van ’t lot
de pijnlijke liefde
en de verdwenen schoonheid
van…
Op het terras
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
665 Neem verdrietig met de hand het grote glas bier,
voel me eenzaam want jij bent niet meer bij mij hier.
Met een denkbeeldige bloemenkrans versierd
breng ik een toost uit naar boven waar jij jouw verjaardag op dit moment viert.…
Plukken van het Universum
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
421 de wolken hingen zo laag
dat ik er met mijn vingers doorheen kon strijken.
de sterren — zo zichtbaar,
zo zichtbaar dat ik ze kon tellen, één voor één.
alsof ik ze uit de lucht kon plukken,
als vlooien uit het zachte vel van de wolken.
maar ze bleven hemels,
magnifiek,
fragiel,
onmisbaar in het dromen over het universum.
de wolken — vochtig…
Meer dan Geluk
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
396 Geluksmunt
in mijn jaszak, glad van hoop,
Hamsa-hand
tegen alles wat ik niet kan zien,
Boze oog
dat waakt terwijl ik slaap,
Vierklaver
geperst tussen bladzijdes van een oud boek.
Hoefijzer
boven de deur, krom maar trouw,
Gelukskatje
zwaait zichzelf moe op de vensterbank,
Dromenvanger
vol dromen die niet van mij zijn,
Scarabee
eeuwenoud…
de donkere dagen
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
509 zullen ze ons ooit
belagen
de donkere dagen
de dagen
zonder golfslag
zonder zon
de dagen
van uitgeloogd
verdriet
de dagen
dat we vroeg
gaan slapen
zonder ons af te vragen
waarom
zullen ze ons ooit
belagen…
De wachtkamer
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
409 lange gangen
met rijen deuren
witte muren
hier en daar
een fleurig schilderij
achter elke deur
woont verdriet en pijn
soms komt blijdschap
even op bezoek
de laatste wachtkamer
voor een lange
of korte tijd…
Wens
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
361 Hij lag eenzaam in zijn bed,
Dacht aan degeen hij mist,
Die ene die hem geven kan,
Die hij zo heeft bemind.
Als hij beî z’n ogen sluit,
Ziet hij die ene als was
Ze hier naast hem in bed,
Wat hij al zo lange mist.
Als hij dan z’n ogen ontluikt,
Is die ene er niet,
Is de plek naast hem leeg.
Bleven zijn ogen maar dicht,
Was die ene…
Verse tranen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
469 onderging
in het diepe huilen van de nacht
bracht ik je terug
naar de roeiboot
en we dachten
dat er vrede zou komen
tijdens dit leven
maar de lieve vrede was
verder weg dan ooit
met steeds meer wapentuig
en onbevreesde vijanden
die telkens terugkwamen
om de liefde te saboteren
in de wereld die de weg kwijt was
zoveel ellende en verdriet…
Droefenis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
378 Mijn eenzaam hart weent stille,
Niemand die ’t voelt noch ziet,
Dwarrelt neer als blaadren van bomen,
Onzichtbaar voor wie niet ziet.
Weemoed over tijden uit ver verleden,
Toen ik nog vol in ’t leven stond,
Geen gedacht had aan herinneringen,
Louter leefde in het hier en nu.
Had ik toen geweten wat ik nu weet,
Was voorbereid wat kome…
Wanneer sterren weer schijnen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
550 Kom ik droog je tranen,
jij hebt al genoeg leed meegemaakt.
Zal ze een voor een betoveren,
zodat je eindelijk opnieuw in jouw hart kunt worden geraakt.
Dat jij s’ avonds ziet dat de sterren ook voor jou weer schijnen,
met op de voorgrond een fel gekleurde maan.
Je aandacht in de morgen aan zingende vogels mag wijden,
of zomaar in pyjama…
WEEKENDJE DEBENELUX!!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 Het was me het weekendje wel
het weekendje DEBENELUX
DEutschland, BElgië, NEderland en LUxenbourgh
Snoezelen aan de Moezel DE
Soezelen door de Ardennen BE
Snelle Jelle tot Zuid-Limburg NE
Smikkelen in Restaurant Echternach LUX
Ons land en buurlanden zijn als vrienden
niet op afstand maar zo dichtbij, dus
ook voor een weekendje zo bezoekwaardig…
laagland
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
594 in het laagland
terwijl de zon
twijfelend
het hooglied
van de zomer
voor ons zingt
- wij spelen
en dansen
als een kind -
beloert ons
liefdevol
de donkere vogel
van het verdriet
zijn klauwen
ingetrokken nog
zijn vleugels
nog niet uitgespreid
de kraaien blijven krassen
maar vallen hier en daar
al uit de lucht
en de nachtegalen…
Nederlanders sterven uit
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
810 Oudere jongeren wonen nog thuis
Een eigen stek is onbereikbaar
Ongemerkt kruipen de jaren voorbij
Spaargeld verdampt door dieverij
Een huwelijk met kinderwens
blijft uit en verdwijnt in het niet
De volkspiramide staat op z’n kop
Dit land sterft uit in stil verdriet
Onze bestuurders falen
Ze dreutelen en dralen
Verstoppen zich achter…
Het Vertrouwde Zonlicht
hartenkreet
5.0 met 7 stemmen
398 Zonlicht is zoals vertrouwen
het laat je stralen en warmt je van binnen op
maar dan gaat de zon weer onder
en is alles nog donkerder als te voren…
Weg
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
555 stille tranen
getuigen van
verborgen verdriet
huilende gedachten
daar waar
niemand het ziet
verlangen druppelt
naar binnen
vermengd met heimwee
ooit is er het weten
ooit is er rust
ooit ga je mee…
De weg kwijt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
489 ze liep door de gangen
rechtdoor, linksaf
rechtsaf, weer rechtdoor
het voelde als een doolhof
ze wist het niet meer
toch was ze hier eerder geweest
kon toen de weg wel vinden
dat wist ze zeker
de weg naar dat schilderij
dat schilderij van haar
met haar kinderen
een jongen en een meisje
de kinderen die ze nooit meer zag
alleen…
Pijn
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
314 ze houdt niet
van het daglicht
zo onbarmhartig
zo meedogenloos fel
ze hunkert
naar de avondschemering
die geheimzinnige sfeer
tussen licht en donker
als de dag
langzaam afscheid neemt
begroet ze verheugd de
naderende nacht
ze houdt van de nacht
het troostvolle donker
verzacht de pijn
haar nachtlichtjes zijn aan
een schemerlampje…
Geuren van toen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
322 Ik sta in het circus
midden in de rondedans
van de clowns, ver weg
van het strand
waar we verborgen
achter het zonnescherm
lachten en kusten
Iedereen mocht het horen
In de tent dans ik
met jou in mijn armen
mijn lege armen
Buiten regent het
roze-witte bloembladeren
van de magnolia
op de droge aarde
Geuren wellen op
Patchouli,…
Treurnis
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
285 De eenzame treurwilg,
Aan de rand van het water,
Treurt in de stilte,
Met zacht gefluister,
Van ritselende blaadjes,
Wiegend in d’ochtendbries.
Ik luister in de stilte,
Naar ’t verhaal van,
’t Lied van geliefden,
Elkaar nooit liefden,
Alleen zagen. Gescheiden,
Door tijd en ruimte,
Tot in d’eeuwigheid.…
Cyclus: Vallen en Blijven ( deel 1 )
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
307 Voorwoord
Sommige verhalen beginnen niet bij een geboorte, maar bij een breuk.
Niet bij hoop, maar bij het verlies ervan.
Wat je straks leest is geen fictie, geen poëzie om te behagen, geen poging tot verfraaiing van pijn. Het is de echo van een val — letterlijk én figuurlijk — en het aarzelende begin van een terugkeer.
Dit is het verhaal…
Cyclus: Vallen en Blijven ( deel 2 )
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
347 Deel 2: En toch
ze vonden me
niet als held
niet als verhaal
maar als man
die niet meer wist
hoe je ademt zonder pijn
ik werd weer wakker
tegen mijn wil
in een bed
met machines
en lege ogen om me heen
dagen waren dof
uren traag
ik kon niet bidden
ik kon niet hopen
alleen ademen
en zelfs dat deed zeer
maar toen
mijn zoon —…
Cyclus: Vallen en Blijven ( het slot )
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
353 Deel 3: Tussen de brokstukken
Er waren dagen dat ik alleen maar lag.
Niet sliep. Niet echt wakker was.
Ik keek naar het plafond en luisterde naar de stilte in mezelf —
die geen rust gaf, maar leegte.
Ze vroegen soms hoe het ging.
Ik zei niets. Of iets als: gaat wel,
omdat dat makkelijker was dan zeggen: ik weet het niet meer.
Ademen deed…