5775 resultaten.
Ghelucke
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
126 Dan en sta ic niet stille bi den ghedachte
dat ic mi lichte laet bedrieghen;
gheluckich sal de werckelijcheit haer op tijt doen kennen.
.
Enfin, 't is kennelic mine wijse van leven.…
Morgendauw
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
33 Ook wie nuchter door het leven wandelt en bouwt,
herkent in deze breekbare helderheid een stille kracht.
Het herinnert ons eraan dat na elke donkere nacht
de aarde zich herstelt en weer rustig ademhaalt.
Wat vandaag zwaar weegt of juist in schoonheid glanst,
maakt morgen plaats voor een nieuw begin.…
Wat de aarde blijft dragen
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
7 Het gras houdt sporen
de wind draagt stille resten
groen wacht op herstel
Het gras houdt sporen vast van wat hier langskwam,
plastic en glas dat niet meer bij de takken past.
Je voelt hoe de aarde stil blijft dragen wat blijft liggen,
een lichte druk die rimpelt door de open ruimte.…
AUTOMUTILATIE, SNIJDEN IN MIJN LIJF
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.893 Spanningen en wanhoop in mijn lijf
en geen enkele uitweg kunnen vinden
zodat ik steeds verder in ’t diepe drijf
en duisternis mij tracht te verslinden
Spanningen en verdriet in elke spier
en verkramt mijn levensdagen leiden
alsmaar maar in mij de gruwelijke pijn
en die vreselijke drang mij te snijden
Spanningen en ontreddering in mij…
Cement in dromen,
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
608 Cement in dromen bouwen, de
wolven hebben de nachten
gebrandmerkt, wat eerst op de
hemelen leek, sloot zich op in de
wind als gedreven schapenwolken
op de eigenzucht, bezweek in het
vlakke polderland van duisternis.…
Ik durf niet meer te schrijven
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
638 Ik woon in duisternis.
Ik woon in een huis des vrezes zonder lamp aan.
Ik ben de achteruitspiegel van jou mijn liefste muze.
Kijk nu vanachter je beroete glas naar de zonne-eclips zo groot en beangstigend.
De zon is als een metalen kanonskogel nu schijnend in metalen glans
Haar stalenkrans is van ijzer en melk en gekookte rijstebrij.…
vier de vrouw
hartenkreet
1.9 met 14 stemmen
950 reden
om de vele vrouwen in ons leven te vieren
de dochters de moeders en de vriendinnen
die wij liever toch dagelijks fêteren zouden
met diep respect en de oprechte waardering
die hun moed hun inzet en inzicht verdient
met een lach weten zij de wereld te keren
veranderen zij somberheid in waar geluk
brengen zij licht in de donkerste duisternis…
O nacht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
515 Zowaar ik nu langs de zerken ga en mijn
oor terwille ben om in de duisternis het
instorten van borstkassen en lendenen
van de eeuwen oude ter aarde bestelde
lieden duidelijk te horen en waarvan ik weet
dat hun doodskleed reeds met de knoken
zijn samengesmolten,
zie ik in gedachten
het beeld van een kaal skelet met hier en
daar een stuk…
wat haat verbrijzelt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
466 het licht van december, warm en zacht
werpt een vredige schaduw op de nacht
met de magische sfeer van kerst
families vieren hoop en vertrouwen
lachend draaien kinderen in molens
waar naast grove den, kaneel en kruidnagel
boven knisperend hout de glühwein geurt
zwaait zomaar ineens waanzin een zeis
die levens sloopt of erger nog: moord…
De dragers van stilte
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
280 Er zijn kinderen
die geboren worden met open huid,
met poriën die luisteren,
met harten die de adem van hun ouders voelen
nog vóór ze woorden kennen.
Zij drinken spanning uit de lucht,
vrede uit gebaren,
ze vangen de echo’s van wat niet gezegd wordt
en bouwen er werelden van.
Hun drukte is geen stoornis,
hun storm geen tekort —
het is…
De Velden van Verdun
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
767 Ik fietste door de Velden van Verdun op een lauwe zomermorgen
Door verstilde dorpen opgebaard in geraniums en kerken
Over zonbedekte heuveltoppen naakt geschoren van het koren
Stille velden vredige velden verlaten velden
Met boven mij de glans van zonneschijn
Ik fietste door de Velden van Verdun
Door groene velden met witte straten van kruizen…
Kerstnacht
poëzie
3.4 met 17 stemmen
4.814 't Is nacht, staat op, wie kan der nu nog slapen,
als 't eeuwig Licht de duisternis omstraalt,
en als het Woord, dat alles heeft geschapen,
is uit de troon des Hemels neergedaald?
Van Oost en West, uit al de hemelstreken,
staat op en komt! niet langer meer gedraald;
een schamel Kind komt onze banden breken!…
Ruimte
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
548 De tijd was enkele minuten voortgekropen,
en ik bedacht hoe stilte en duisternis emoties doen komen,
als diepten in de ziel worden opengezet.…
Ontwricht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
711 Wanneer het levenspad ten einde loopt,
er geen licht meer is dat begeleid,
zelfs de stilte in duisternis verdwijnt,
dan is het leven bijna uitgedoofd.
Dan blijven er hooguit herinneringen,
die al naar gelang het leven,
en met een paar uitzonderingen,
een last zijn om te dragen en diep met je zijn verweven.…
de dood geurt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
481 als hoop zich varen laat
spreidt zich de duisternis
donderkoppen naderen
hij loopt en kijkt bezorgd
met de capuchon strak
kondigt zich zware regen
die hem diep vallen laat
in zakkende ondergrond
zoekend naar wat houvast
zwaaien krampend armen
in de ijdele poging falend
het evenwicht te houden
op de lippen besterft de gil
waar de…
Drie Wijzen (6 januari)
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
851 Tien geboden
Mirre en reukwater
Aangevaren Aangenomen
Cultuurschokken in dromen
Drieledig, Volledig,
Zonnewijzers ,Wijzen
De Oerkreet van het Kleine
Ver-wijzend belijdend
Drie dagen slaap
De klok die drie uren slaat
Bruiloftsklokken in het ontwaken
De zwarte wijzer in de stal
Blinkt als en Poolster
Oplichtende zwaartekracht
Duisternis…
Door hollands dreven
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
543 zich voorbij heeft laten gaan
zou schrijver dezes dit verslag
uit het Russisch gaan vertalen,
de uren tot aan middernacht
de spanning die de maagd hier wacht
de roekeloze ruiterdrift
ener koetsier en opgejaagd
tot woeste hoogten in vervaarlijk
zompig drassige moerassen,
vier fakkels als vier dwaallichten
voor wolven in de duisternis…
Zomeravondzoem
hartenkreet
3.9 met 20 stemmen
3.542 schoffelend in de tuin
hoog vliegen zwaluwen met grote bogen
Jagend boven velden, gekleurd lichtbruin
Zacht zingen van Opoe, buiten op de bank
Merel, vink, lijster en leeuwerik
wed-strijdend om de mooiste klank
Doch Opoe wint, tenminste, dat vind ik
Een verre trekker, rinkelrammelend over een brug
het geronk van een sproeivliegtuig in stille…
oude liefde
hartenkreet
4.4 met 13 stemmen
1.440 Zo vol van elkaar, met hun stille verdriet.
Ik werd warm van hun liefde en ik voelde me gluurder.
Daarom ging ik weg en ze zagen me niet.…
Langs het pad van vergetelheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.052 De bloemen hangen treurig als vergetende in de
storm van het leven en blazen allemaal mee aan
de melodieën die een rouwstoet ooit speelde toen
men zich nog heilig op liet gaan aan de klanken
van ware vriendschap en het echte stille verdriet
de stenen tonen lijdzaam het einde van de strijd
vanwaar een bliksem door de heldere hemel slaat…
Kalte Hände des Nachtes
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
797 Wie wieder meine Seele leitet
Mein' Hände zittern, Augen schreien
So hier zu liegen, ganz allein'
Nur von Stille noch begleitet
Tropft trag der Schmerz auf mich hier nieder
Der Zeit des Sonnengottes reitet
Hinwegs, der Nacht kommt immer wieder.…
Wat maakt het uit om vrede (alleen de crimineel en de gek...)
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
973 Alleen de crimineel en de gek zullen oorlog willen,
omdat hun honger naar de macht niet valt te stillen.
De honger om de macht waarover vaak is geschreven,
is de spil van hun spil, is de bittere pil van hun leven.
Wat maakt het uit wat de kleur van je huid is,
en dat je hartslag soms zacht en soms luid is.…
Gepoeft, gepaft
poëzie
4.1 met 13 stemmen
4.404 ‘t En baat hier niet als vluchten
en, stille of luide, zuchten:
‘t Zij binnen of ‘t zij buiten huis,
geen vrijheid meer: t is 'grote kuis!'
‘k Ga ievers om een glaasken:
te naaste weke is ‘t Pasen!…
VERMIST
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.870 Jij zwijgt andermaal, uit kenbare hekel op m'n vragen,
en blijft daarmee stug bezig de toekomst te vertragen
Langzaam iets dichterbij, geblaf van speurende honden,
nog deze dag zal hoop vergaan, zout voor alle wonden
Met laatste stille wanhoop probeer jij te verhinderen,
dat zij de pijn gaan voelen, die ze zullen vinden...…
Liefdestaal
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.446 zachte hand
Een oog
Een blik
Die melodie
Die late wals
Spreek dan tot mij in liefdestaal
Die woorden die ik het liefste hoor
Speel ze me voor
Die woorden die niet uit een keel ontluiken
Die woorden die het licht doen zweven
Die streling
Kus
Die zachte noot
Die woorden door geen pen geschreven
Ik min jouw liefdesmelodie
Geheime stille…
Schattenberg
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
1.441 Koude december middag
een stille tocht naar Schattenberg
vooraf wordt duidelijk gemaakt
waarom ik daar sta.
Gelaten gaan wij die richting op
onderweg waait de herinnering
mij tegemoet.
De hoge bomen voor de huizen
de wasplaats, kerk en school
de bus vanuit de steden
de warmte van het mannenkoor.…
IN MEMORIAM
gedicht
4.2 met 51 stemmen
32.698 Hij was geboren voor de stille dingen,
Waarmee wij leven - maar niet even lang -
Waarvan wij 't wezen slaken in ons zingen,
Totdat wij zinken, en met ons de zang.
Het was een herfst als nu: de herfsten keren,
Maar niet de harten, na hun korte dag;
Wij stonden, wreed van menselijk begeren,
In de ademloze kamer, waar hij lag.…
Nachtbloesems IV
poëzie
3.3 met 18 stemmen
5.283 't Klinkt toch zo klaar, want de nacht is zo stille...
Lieveke, luister eens, ginds aan de vliet...
't Voer kruipend-sluipend door 't krokende riet...
't Komt om ons zweven... de rozekes benglen,
Gezoend door het windeke, loom aan heur stenglen.…
stervensuur
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
1.931 binnenwaarts tot aan de sponde loodst
vergleden uren tellen kan in 't spieg'lend oog van de pendule
voor de duur van een fluistering, een ademtocht
zingt de dood en plooit zijn zware mantel rond
de broze schouders van de gaande mens
windstil -
getemperd staat de treurwilg toonloos aan
de overzijde - vangt de toegeregen draperie
haar stille…
Nu is zij wedergekomen
poëzie
4.1 met 19 stemmen
5.516 Haar blijdschap is vervoering,
En grote, stille verlangst,
Haar droefheid een zachte ontroering,
En onbestemde angst.
Wat is er toch in haar stemme,
Dat mij ontroeren doet?
Wat toverklank in haar woorden,
Dat ik haar volgen moet?…