925 resultaten.
lentemorgen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
632 Plots schrik ik wakker.
Die lentemorgen zonder zorgen die is er niet.
Alles is donker en zwart.
Geen bomen vol groen of kinderen die spelen in het plantsoen.
Bommen en scherven.
Politieke leiders en strijders die het leven bederven.
Een eindeloze oorlog dat is wat ik zie.…
Gevallen rozenblaadjes
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
595 En zo staan de rozen, prachtig te zijn
komen mooi uit, een beetje zonneschijn
dan ineens: een schrik, wat gebeurd er nou?
van slechts 1 roos vallen alle blaadjes op tafel, da's gauw!
We kijken nog naar de rest van de rozen, die
pronken in de vaas, maar niet eentje verliest de blaadjes
is dat nou niet raar!?…
tijger Tim maakt vriendjes
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
609 niemand om te spelen
gelukkig heeft hij een step te leen
zal hij zich niet vervelen
Truus en Co, meestal samen
rennen vrolijk door het bos
plukken zomers blauwe bramen
en zien weleens een rode vos
aan het einde van het pad
vlak bij de kastanjeboom
zit tijger Tim stil op zijn gat
hij voelt zich treurig, voelt zich loom
Truus en Ko schrikken…
maar in de klank huist het verleden
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.452 maar uit bewegen
zie ik hoe het met je gaat
behoedzaam kom je
naar me toe
gespannen in verwachten
je weet niet wat ik doe
ik wil je in mijn armen sluiten
met de glimlach van voorheen
ik zie alleen onzekerheid
in het wiebelen op één been
ik neem je hand
en kijk dan in je ogen
ik kan het niet geloven
je spiegelt mij alleen
ik schrik…
kijkers met interesseschijn
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.280 mogen
zo koester ik je privacy
ik kan je ook gaan weten om
je dan als klankbord te vergeten
ik geef je geen gezicht en
poets de deurmat met mijn voeten
doe vooral aan anderen de groeten
zo gaan we uit elkaar en dwalen
tussen mensen, ogen op de grond
die is bezaaid met anonieme wensen
kijkers met interesseschijn laten
de mensen schrikken…
Friemelt en krioelt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
690 onbewust af en toe
met de mond open
maar je bent
het zat dat
onderhuids
gekruip en jeukend
gevoel ze komen
jou de oren neus
en mond uit
niemand heeft
thuis de juiste
spuiten en pillen
om het ongedierte
effectief te stuiten
en buiten te sluiten
voor een goede nacht
zag er laatst een
langs jouw been
naar boven kruipen
verlamd van schrik…
De oude leraar
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.405 Tot één vraagt - en wij allen schrikken even -:
‘Waarom bent u er dan niet bíj gebleven?’
Dan komt er afstand, en hij glimlacht stil
een verre glimlach, of hij zeggen wil:
‘Ach, dàt juist kan ik je niet doen begrijpen,
omdat je daarvoor groeien moet, en rijpen’.…
' letzten winter '
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
763 Heinrich Heine
soms merk ik tot mijn grote
schrik dat de late herfst
nu toch echt voorbij is
en ik bevind mij in de koudste
winter van het menselijk bestaan
wanneer ik m'n rillingen zou meten
dan zeg ik 5 op de schaal van Richter
de verschrompelde kastanjes en de
ingedroogde kalebassen zijn de laatste
getuigen op de voorheen rijkgevulde…
Bij 't eerste lijk
poëzie
3.5 met 13 stemmen
3.368 'Mijn lieve kinders, schrik toch niet,
Wanneer gij dode menschen ziet -'
Dit leerde ik reeds als jongen.
Maar leerde ik 't ook, 't werd niet doordacht,
Helaas, helaas, hoe onverwacht,
Werd ik daarvan doordrongen!…
De zweep
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
762 koeien sproeiden hun schijt
van schrik tussen schaap en geit
duiven dweilden koerend de vloer
een zweep zwetste en kletste het geld van tafel
wisselaars gristen en hielden gewis hun wafel
gehoede boeren gedroegen zich stoer
maar hun stieren zwierden hun staart
in de bedremmelde gezichten, bebaard
of niet, onheil lag op de loer
nu de timmermanszoon…
23 december 2017
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
680 Maria, jong nog, loopt op alle dagen
In haar geval bepaald geen welbehagen
Een keizerlijke volkstelling eist namen
Een straffe wind staat op verlichte ruiten
Maria kan nu elk moment bevallen
Het zal geschieden in een van de stallen
De herbergiers sluiten haar immers buiten
Nog even en de engelen gaan zingen
Nog even en de herders zullen schrikken…
Die vreemde man op de foto
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
4.133 Onlangs maakte een fotograaf van mij een portret,
niet op mijn gemak, ineens beter op die foto gelet,
zag tot mijn schrik: die man op die plank ben ik!…
Zelfvoldane krielhaan
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
416 Geen punt Ron, maar toch schrik ik steeds weer wakker
Van malversaties met je onderzoek
Je staat met jouw verrijking slecht te boek
Premier? Een rare rooie
rechtse rakker!
Het wordt een schier onmogelijke queeste
Maar van de minsten ben jij wel
het meeste!…
Vergeving
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
2.667 uitgemergeld ligt hij daar, mijn vader
hij is zojuist in vrede heengegaan
zijn lieve vrouw is kalm, maar aangedaan
schor klonk zijn zwakke stem: "kom nader"
verzonken in hun scherp gerande kassen
zoeken zijn ogen, panisch haast, mijn blik
het spreken valt hem moeilijk en ik schrik
ik laat me wéér door het verval verrassen
dan, teder, raakt…
vogelverschrikker
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
779 maag van stof
als grassprieten kriebelen
aan tenen omwikkeld met
sokken vol rot nieuwspapier
en wind kleren vies blaast in
de regen denkt hij vaak me
taak hier is flink door slib geraakt
en kleine vogels scheren
op harkerige delen
slaan gat in zijn plankentorso
het laatste wat die nog wenst
is zo uiteen splinteren
een lieve schrik…
midden in de nacht
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
881 Enge etalagepoppen laten me soms schrikken.
Het enige is dat ze nog kerstslingers boven de weg hebben hangen.
Dat maakt het midden in de nacht minder eng.
Alle auto’s die er rijden gaan me heel hard voorbij.
Best ongezellig als ik het zo bekijk.
Fietsend in me eentje met een muziekje op.…
De(n) draad
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
639 de grenzen af te tasten
De dunne lijn tussen de Lage landen
Daarom terecht genoemd de draad der schande
Een vijand die veel te diepe wonden kraste
Hij leeft nog in tal vergeelde boeken
Op oude foto’s schreeuwt hij om begrip
Totale waanzin brandt op ieders lip
Gezond verstand is mijlenver te zoeken
De dwaze draad om mensen af te schrikken…
Eerste keer op de fiets
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
537 Ik reed en ging
als een speer en zelfs de bocht door was
geen probleem, alleen, ik wist niet hoe ik
moest remmen en botste hals over kop nog
voordat ik zelf had kunnen stoppen en lag
met een pijnlijke bult en huilde van de schrik
en weet niet meer hoe ik toen weer terug ge-
gaan ben, maar wel dat ik me schaamde en
het wilde vertellen…
In welke realiteit leven we
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
702 Dat werd tijd
Waar op zij antwoordt: nee oen, dit is realiteit
Ik schrik me te pletter en stap uit m'n kabel-
sprookje voor zo ver dat kan
En zie het nu ook cnn breaking news
Als dat maar goed komt dat gebeurt in de film toch ook
Ik hoop het van harte
En mijn medeleven aan de nabestaanden van de slachtoffers in japan…
Zwarte schapen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
599 Ik schrik nogal.
Ik ben wat getikt en hou me aan m'n teddybeer vast.
En aan een paar gedichten die ik herlees als ritueel-…
De Vrouw op mijn Schoorsteen
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.736 U heerst over mijn schoorsteen en uw blik
is recht en ongesluierd door de schrik
van te bederven vóór uw knallend sterven.…
Spinnenhandel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
560 Ik zag je schrikken
geheel ontkleed
van al die strikken
je zag me sjansen
zoals het scheen
ik had nog kansen
je liet me voelen
want mensen weten
voor open doelen
ik hoorde roepen
omdat je dacht
dat ik moest poepen
je liet me weten
diep in jouw web
dat jij moest eten
ik kon niet weg
ik zat verpakt
en jij liet scheten
jouw…
Na regen komt?
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
640 Tussen de donderbuien door,
waarbij de flitsen met genot,
de mens liet schrikken zonder pardon,
weten we toch weer,
dat niets onvoorspelbaarder is
dan ons eigen heerlijke herfstweer
Wat loop ik graag in een forse bui,
de stralen in mijn nek, ja lach maar,
een ander vindt dat misschien wel gek,
maar een forse bui, op haar en hoofd,…
Alleenspraak in de herfst
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.487 In de warme oktoberzon in een stadspark gezeten
met schrik beseffen hoeveel najaren voordien je al
wist dat, in tegenstelling tot jij nu, geen wesp die
zwermt het zwermen der wespen van de herfst
tevoren mist, geen kruisspin zich kruisspinnen
herinnert, daar zij er niet waren in hun eertijds
dat je kent.…
Je latend met je dromen
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
754 ik kijk altijd naar boven
al in mijn wieg
zag ik heel hoog je ogen
mijn eerste stappen
aan jouw hand voeten
die mijn vrijheid kozen
jij wilde dat de bomen
hoger zouden reiken
dan mijn aards begrijpen
zag verlangen in je blik
je maakte mij onzeker
dat moeten gaf me schrik
voelde pijn als ik
niet kon voldoen aan wat
jij dacht…
Zelfbehoud.
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
670 Afgunst me volstrekt onbekend mits heftig gevochten overwonnen
Jaloerse mensen die me met de grond gelijk trachten te maken, hachelijk ook schrijnend
Jawel het was schrikken... na jarenlange afwezigheid van kleinste broer
Zo geslepen ook nijdig uitgekookt zo belust op ... geld
Der totaal geen weet van, vermoedens dat Coke en wapenbezit
Niet echt…
bange blanke vrouw
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
549 Uw schrik is nergens goed voor.
Uw angst is ongegrond.
U bent immers niet alleen, er zijn er velen onder ons.
Dezelfde in uw soort, die zich wel durven tonen.
U schaamt zich een beetje
moffelt de waarheid weg.
Dat moogt u niet doen.
Bange blanke vrouw, wij brengen meteen verandering.…
Oei mijn geheugen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
446 Ik schrik op, doe een stap achteruit.
Ik ken dat gezicht.
Een spook uit het verleden,
al is ‘ spook’ niet het gepaste woord.
Die blonde krullen,
bruine ogen en sensuele mond
zijn wel niet meer wat ze eens waren,
maar mogen er best nog zijn.
Een schoonheid blijft een schoonheid,
Ook op rijpere leeftijd
en met een paar kilo’s meer.…
Heb het hart straal gerust
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
511 Vrees geen kleuren of trillende beweging
verwoord vanuit de zonnestralen van toen
de gave momenten zonder te schrikken.
Ontdoe je ogen van schubben en schilder
al was de dag een engel in haar volle glorie.
© 9-12-2000…
met schaamteloos verlangen
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.437 het uitzicht zee
we zagen buien in
de verte komen, stilte
raasde wisselstromen
het overbruggen
van de blik
in de eerste schrik
ging toen de wereld uit
we stapten over
in gelijke tred
een nieuwe ruimte in
de tijd was even stil gezet
ik tilde sluiers op
zag jou, je lach
en ogen vol verbazing
of het wat gaf
je vinger raakte mij…